Εντάξει λοιπόν, πήραμε το ελεύθερο για υπερατλαντικά ταξίδια προς το μεγάλο μήλο άνευ βίζας, που είναι και το όνειρο του μέσου Έλληνα. Η δε μεγάλη θεία Dionne (που μου άρεσε μέχρι σήμερα) λόγω απειλής λέει της ζωής της δεν τραγούδησε σήμερα στο Μέγαρον - οποίο πλήγμα επίσης για τον μέσο Έλληνα. Σήμερα λοιπόν ο νέος Φ(α)ΠΑς που σαφώς και δεν αγγίζει τον μέσο Έλληνα μιας κι ο νέος μέσος τέτοιος έχει ψιλο (έως χονδρο) - χαθεί. Ή του ύψους ή του βάθους γίναμε, το μέσον, το μέτρον, το άριστον έχουν εκλείψει ούτως ή άλλως.

Όταν λέμε για επανάσταση εννοούμε την δικιά μας, την εσωτερική ή εξωτερική που θα έρθει να αλλάξει κάποια πραγματάκια καθημερινότητας που θα μπορούσαν να ταρακουνήσουν τον απόλυτα τακτοποιημένο μικρόκοσμό μας.
Σαν τα πάντα που ξυπνούν από τη χειμέρια νάρκη και καταβροχθίζουν μπαμπού με τεράστια όρεξη έτσι κι εμείς "ξαφνικά" είδαμε το φως το αληθινό, συνειδητοποιήσαμε (λέμε τώρα) ότι τόσα χρόνια μας έκλεβαν (και ζητάμε εκ των υστέρων τα κλεμμένα πίσω...), αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι είμαστε οι χειρότεροι των Ευρωπαίων σε όλα τα επίπεδα (κοντεύουν να μας πείσουν) κι ότι σώνει και ντε πρέπει να βάλουμε πλάτη και να παλέψουμε να "ξανα"κερδίσουμε τα άλλοτε "κεκτημένα". Ως άλλοι μαρμαρωμένοι βασιλείς τραγουδάμε ένδοξα άσματα τύπου "πάλι με χρόνους με καιρούς πάλι δικός μας θα' ναι" (ο 14ος ντε, γιατί ο 13ος είναι και γρουσούζικος και δεν τον θέμε). Πάντως μια αντίδραση υπάρχει: άλλοι αντιδρούν στους δρώντες (σε αυτούς που μας παίρνουν μέτρα - φτου σκόρδα), άλλοι στους αντιδρώντες (γιατί ενοχλούνται στην μετακίνηση π.χ.), άλλοι και στους μεν και στους δε, μια κατηγόρια προς όλες τις κατευθύνσεις τη διακρίνεις τελευταία.
Τα κοάλα πάλι την ακούν τρώγοντας ευκαλύπτους για αυτό και στη λαϊκή ρήση έμεινε το "τα πάντα όλα και τα κοάλα τίποτα", είναι χαρούμενα στον κόσμο τους, όλα πάνε καλά όσο υπάρχει το "χόρτο" τους, ράστα σε ένα κόσμο που χάνεται, ο Μάρλεϋ δεν είναι πια κοντά μας, κι αυτά νιώθουν τα δάση τους να συρρικνώνονται μετά τις πρόσφατες πυρκαγιές. Είναι τόσο αλλού που δεν έχουν διάθεση για επαναστάσεις κι άλλα αντιδραστικά. Πιστεύουν πως ο θεός των κοάλα τα πάντα εν σοφία εποίησε, οπότε που να τρέχεις bro, μέχρι να πηδήσεις στο επόμενο δέντρο η φωτιά σε έχει προλάβει, οπότε κάθισε να το απολαύσεις το φλαμπέ...
Το θέμα μας είναι όμως αν θα κάτσουμε να "απολαύσουμε" τη φωτιά που μας σιγοκαίει, αν θα φύγουμε μακριά ή αν θα προσπαθήσουμε να τη σβήσουμε. Γιατί όπως όλα τα "είδη προς εξαφάνιση" περιμένουμε τη βοήθεια ενός ανώτερου όντος να μας σώσει και δε βλέπουμε τον απλούστερο τρόπο: την προστασία της περιουσίας μας χωρίς εξαρτήσεις, χωρίς δούνε και λαβείν κι όταν μιλώ για την περιουσία μιλάω για τις αξίες του ίδιου μας του εαυτού. Με μεγάλη μου λύπη παρατηρώ να χάνουμε και τα τελευταία ίχνη αξιοπρέπειας και να γινόμαστε επαίτες παντού. Στο εξωτερικό, στο εσωτερικό, ακόμη χειρότερα στο εσωτερικό μας.
Viva la revolution αγαπητοί μου, είναι καιρός να ταρακουνηθούμε λίγο, έστω εσωτερικά, μπας κι αρχίζει να αλλάζει κάτι στη στασιμότητα, μπας και φύγουν τα κουνούπια που λυμαίνονται το αίμα μας.
Υ.Γ: Βάση έγκαιρων πληροφοριών η Άνοιξη θα έρθει, μου το είπαν κάτι μαργαρίτες που πάνε να ανθίσουν και πιστέψτε με, δε χρειάζονται τη ζεστασιά των μολότωφ για να το κάνουν...

Ενδιαφέρουσα εβδομάδα δεν μπορείτε να πείτε. Αρχικά τα μέτρα, μετά τα αντίμετρα (βίντεο τζούλιας ντε), όλο και με κάτι είχαμε να ασχοληθούμε. Καθημερινά περνούσα μπλόκα στον πηγαιμό και τον γυρισμό για τη δουλειά, όρεξη δεν είχα καμία (για δουλειά βεβαίως), πορείες χάζευα από το παράθυρο, ο Λυκαβηττός κι η Ακρόπολη δεν ήταν πια το πρώτο μου μέλημα για να χαζέψω όταν έφευγε το βλέμμα μου από την οθόνη του υπολογιστή. Διάφορες ομάδες ανθρώπων βρήκαν το έναυσμα για να παρελάσουν από το κέντρο, απολυμένοι, πολιτικοποιημένοι, μετανάστες, κουκουλοφόροι, γνωστοί κι άγνωστοι όλοι έγιναν ένα κουβάρι που ανεβοκατέβαινε τη Σταδίου, την Πανεπιστημίου και την Ακαδημίας, ένα ουράνιο τόξο σημαιών και συνθημάτων.

Μεγάλη εντύπωση μου έκανε και το "Έρχονται χρόνια δύσκολα" που ακουγόταν από παρακείμενα μεγάφωνα, Καζαντζίδη δύσκολα ακούς, αλλά ξαφνικά έμοιαζε επίκαιρος. Λογικές μου φαίνονται οι αντιδράσεις κι οι πορείες, οι κάθε είδους απεργίες, αυτό που με φοβίζει είναι οι ακρότητες που είμαι σίγουρος ότι θα αρχίσουν να συμβαίνουν όλο και συχνότερα, τόσο που δε θα μας κάνουν εντύπωση σε λίγο. Δεν μου αρέσει να γίνομαι μάντης κακών, αλλά τα χειρότερα δεν τα έχουμε δει, πόσο μάλλον ακούσει. Σκληρό σεξ δεν είχε το βίντεο που συζητείται όσο σχεδόν και τα μέτρα, είναι αυτό που δεχόμαστε καθημερινά - και δεν το ευχαριστιόμαστε κιόλας βρε παιδί μου. Ίσως είναι η μόνη λύση, αφού το κάνουμε που το κάνουμε να το κυκλοφορούμε σε dvd και να αγοράζει ο ένας του άλλου για την αλληλοστήριξη. Που ξέρεις, μπορεί και να γίνεις πλούσιος από τη μια μέρα στην άλλη.
Περίεργη αυτή η Άνοιξη, μια λέει πως ήρθε, μια κρύβεται, μια σου χαμογελάει και μια σε τρομάζει, δεν είναι ο Μάρτης που προσπαθεί να δικαιολογήσει το όνομά του, είναι ο γδάρτης που βγήκε παγανιά και θέλει να πάρει τα τομάρια μας. Δεν ξέρω για σας αλλά δεν είμαι διατεθειμένος να το παραδώσω έτσι εύκολα το δικό μου. Μη μασάτε, υπάρχουν πολλοί τρόποι αντίδρασης, πάνω απ' όλα το κεφάλι ψηλά και πάμε μπροστά, οι κάθε είδους νταβατζήδες δε μας ταιριάζουν.

Όπως η αίσθηση του πρώτου φιλιού, το ανεπαίσθητο χάδι με το δείκτη μου στον δικό σου, αργά και νωχελικά αλλά με πολύ νόημα, ένα αγκάλιασμα δήθεν τυχαίο μετά το αστείο, το χέρι σου στο σβέρκο μου, το δικό μου στη μέση σου, κοιτάζαμε κατευθείαν ο ένας τα μάτια του άλλου, δεν είχαμε τίποτα να κρύψουμε, δεν μπορούσαμε να κρύψουμε τίποτα.

Δε γελούσαμε τόσο με αυτά που βλέπαμε ή λέγαμε αλλά γιατί ήμασταν μαζί, ήταν γέλιο χαράς από τη συνύπαρξη, τόσο που αρχίσαμε να νιώθουμε ένοχοι, γιατί άλλοι δεν το είχαν, ήταν πιο φτωχοί σε αισθήματα κι όλα τους έβγαιναν σε υπερβολή. Εδώ όμως είχες δίκιο, σιγά μην νιώθω κι άσχημα επειδή βιώνω αυτό το αίσθημα, στο κάτω κάτω αυτοί φοβούνται να εκτεθούν, να αφεθούν, να διακινδυνεύουν ασφάλεια, εγωισμό, ταμπού, πρέπει, θέλω.
Φαντάζει περίεργη μέχρι και σε μένα αυτή η ενστικτώδης αίσθηση ολοκλήρωσης, ότι εδώ είμαι, αυτά θέλω, βλέπω το μέλλον μου φωτεινό και ουσιώδες. Μου λες, μην αγχώνεσαι με τίποτα, θα σε κάνω πλούσιο μια μέρα, μα δεν ξέρεις ότι ήδη με έχεις κάνει. Λάθος μου ή όχι, ποτέ δεν ήμουν του υλικού, το ζητούσα τόσο όσο, ποτέ δεν ήταν πρώτη επιδίωξη, αυτό που με κάνει να χαλαρώνω και να νιώθω καλά είναι αυτή η αγκαλιά - έστω δευτερολέπτων - όταν επιστρέφεις - κι εγώ κάνω τον κοιμισμένο. Ξέρω ότι είσαι εδώ για μένα, ότι θα είσαι όταν σε χρειάζομαι, ότι το τραγούδι που σιγομουρμουρίζεις όταν κοιμάμαι είναι για μένα, για να δω όμορφα όνειρα και να πάω ένα βήμα πιο μπροστά.
Μπαίνει πλέον και τυπικά η Άνοιξη μα η δική μας δε λέει να τελειώσει, μακάρι τα λουλούδια που τόσο σου αρέσουν να ανθίζουν όσο περισσότερο μπορούν στην κοινή μας ζωή.

Υ.Γ.: μην ξεχάσεις να με αγκαλιάσεις όταν επιστρέψεις, θα περιμένω, το ξέρεις...

Όπως όταν κάνεις άκυρη εκκίνηση σε αγώνα δρόμου κι ο αφέτης σε ανακαλεί. Το ξεκίνημα κάθε φορά γίνεται με ελπίδες πολλές, είσαι αισιόδοξος ότι πρώτος θα κόψεις το νήμα, ονειρεύεσαι το λαμπρό μέλλον και το μετάλλιο που θα σου απονείμουν. Θα μου πεις σημασία έχει η συμμετοχή κι όχι το αποτέλεσμα, αλλά ποιος δε θέλει να νικά;

Σε γενικές γραμμές έχω κάνει πολλές εκκινήσεις στη ζωή μου. Μου είναι εύκολο αν όχι δελεαστικό να ξεκινώ από την αρχή ένα αγώνα, μια καριέρα, μια ζωή. Μερικές σταθερές απομένουν (όπως οι αγαπημένοι μου ή μια στρατηγική στο σκάκι / στον τρόπο συμπεριφοράς) κι όλα τα άλλα νέα. Αλλά τελείως διαφορετικό η ηθελημένη επανεκκίνηση κι η αναγκαστική. Το λάθος προτιμώ να το ανακαλύπτω μόνος κι όχι να μου το υποδεικνύουν άλλοι, όσο εγωιστικό κι αν ακούγεται αυτό.
Όλα τα παραπάνω έχουν να κάνουν με το πως αρχικά με βλέπουν οι άλλοι αλλά ακόμη περισσότερο με το πως μας βλέπουν οι άλλοι. Δεν μπορώ να ανεχθώ καμιά Αγγέλα και κανένα Γκόρτον να μου λεν πως θα συμπεριφερθώ και πως θα ξοδέψω (λέμε τώρα, αν μου μένει και τίποτα) ή πως θα μου κόψουν μισθούς, δώρα κι επιδόματα, να πάει να κουρεύεται ο κάθε πολιτισμένος εμπρός για μια παν αφρικανική ή παν ασιατική ένωση. Είναι άκρως βαρετή και προβλέψιμη αυτή η παρτίδα σκάκι που παίζουν στις πλάτες μας και σας διαβεβαιώ ότι σε τέτοια παιχνίδια αν δεν βγει ισοπαλία ο ηττημένος συμπαρασέρνει τον νικητή στο βάραθρο (κι ουχί στο βάθρο). Δεν έφτανε η σκόνη των ημερών είχαμε κι όλες τις Κασσάνδρες να προβλέπουν τα χειρότερα, βρε εγώ άμα αποφασίσω να κάνω νέα αρχή θα την κάνω ο κόσμος να χαλάσει (ή να μην μου το επιτρέπει), σιγά μην ακούω τις Αγγέλες (ναι είναι η νέα μου αγαπημένη, από την εποχή της άλλη ξινής της Μαργαρίτας έχει να μου συμβεί αυτό).
Περιμένοντας στην αφετηρία σας φιλώ γλυκά και εύχομαι να έχουμε μια υπέροχη Άνοιξη (αν δεν το καταλάβατε μπαίνει παρόλα τα σκληρά μέτρα εναντίον της)

Υ.Γ.: όπως ίσως καταλάβατε (αν καταλάβατε) αλλού ξεκίνησα κι αλλού βρέθηκα

να προσποιείσαι ότι δεν σε ακουμπούν όσα συμβαίνουν γύρω σου, να ρίχνεις στους άλλους όσα σου πάνε λάθος ή στραβά. Από την άλλη δύσκολο πολύ φαντάζει να κάνεις αυτοκριτική και να παίρνεις το μερίδιο των ευθυνών σου. Από τις εργασιακές μέχρι τις προσωπικές σχέσεις συνήθως οι άλλοι φταίνε κι όχι εμείς. Λες κι εγώ (κι ο κάθε εγώ) δεν προσφέρει το έδαφος που θα πατήσουν και θα στην πουν τελικά. Γιατί ευχαριστώ ούτως ή άλλως δεν περιμένω να ακούω συχνά, για επιβράβευση δε, σε κάθε πολλαπλή διέλευση πλανητών και αν συμβεί, αλλά το παράπονο, η γκρίνια, το φταίξιμο βρίσκονται σε ημερήσια διάταξη.

Νιώθω και φαίνομαι ασυνήθιστα κουρασμένος αυτό το διάστημα, όπου με παίρνει το δηλώνω ξεκάθαρα, αλλά κι έτσι τι βγαίνει; Ακόμη κι οι άνθρωποι που περίμενα να με καταλάβουν ασχολούνται με τον εαυτό τους. Σα να μην έχω το δικαίωμα να δηλώσω απών για λίγο, απών για πολύ ή για όσο θέλω, όλοι πέφτουν να καταπνίξουν την επανάσταση του Σπάρτακου.
Έβλεπα σήμερα ένα γλάρο να έχει καθίσει στο περβάζι του παραθύρου στη δουλειά και τον ζήλεψα, τον βάφτισα Jonathan (ξέρω καθόλου πρωτότυπο) κι ελπίζω να ξανάρθει, μου κάνει καλό να βλέπω ανεξάρτητα πλάσματα, να νοιάζονται μόνο για το σήμερα και να το πολεμούν όπως μπορούν. Θα μου πεις γλάρος στη στεριά (κέντρο Αθήνας μιλάμε), ε τι να κάνουμε, όσο καταλαμβάνουμε το ζωτικό τους χώρο και πολλαπλασιαζόμαστε κι όσο μαθαίνουν να τρώνε τα αποφάγια και τα σκουπίδια μας τόσο θα έρχονται πιο κοντά. Πραγματικά δεν θα μου έκανε καμία εντύπωση σε λίγα χρόνια να έβλεπα τα ελάφια και τις αλεπούδες της Πάρνηθας (όσα θα έχουν απομείνει) να βολτάρουν στο Σύνταγμα και να τρώνε τα κουλούρια που θα πετούν οι περαστικοί. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.
Το δύσκολο λοιπόν είναι το πέταγμα, το να φεύγεις όποτε θέλεις, να αράζεις όπου θέλεις, να κάνεις αυτό που θέλεις ή έστω αυτό που προστάζουν οι σωματικές ή άλλες ανάγκες σου κάθε στιγμή. Ελεύθερος...

Πάμε να κάνουμε τα δύσκολα εύκολα, καλές πτήσεις να έχετε παιδιά

κι όλα από λίγο... Ένας Φεβρουάριος όπως το αξίζει, με βροχές και χιόνια, με κρύο κι υγρασία, με Απόκριες και Καθαρά Δευτέρα που έρχονται οσονούπω κι άλλα πολλά. Λίγο από θέατρο, λίγο από ταβερνάκια, λίγο από παρεούλα (τη γνωστή που αυξομειώνεται από 3-5 σταθερά ενοίκους), λίγο από δουλειά (που προσπαθώ να είναι όσο λιγότερη γίνεται - μα δεν έχω καθόλου όρεξη σας λέω) περνάει ο καιρός.

Πληγές κλείνουν, άλλες ανοίγουν, νιώθω να αδειάζω γενικά, δεν θέλω να σηκώνομαι το πρωί (μα με τίποτα, τέτοιο πλάκωμα από το πάπλωμα καιρό έχω να νιώσω), ένα κοτόπουλο σιγοψήνεται στο φούρνο, πρέπει σε λίγο να τηγανίσω και τους ρεβυθοκεφτέδες, φίλοι πάνε κι έρχονται, το μυαλό μου πηγαίνει κι έρχεται κι όλα μου φαίνονται τελικά από νωθρά έως ψυχεδελικά. Η αλήθεια είναι ότι με κούρασε αυτός ο χειμώνας, θέλω Άνοιξη και τη θέλω τώρα, να βγαίνω στο μπαλκόνι και να κάθομαι χαζεύοντας με τις ώρες, αναλύοντας τα πιο ανάλαφρα των θεμάτων, με κούρασε η ανάλυση της καθημερινότητας (ε καλά δεν είπαμε να ασχοληθούμε και με τα διαζύγια, ανάλαφρα είπαμε όχι ελαφριά), προτιμώ την ανάλυση των χρωμάτων των φυτών μου, του λιπάσματος που θα πρέπει να τους ρίξω, του κλαδέματος που θα κάνω, τις πιθανές μεταφυτεύσεις κι αλλαγές θέσεων και γλαστρών. Κάποια βαψιματάκια, ένα δύο σποτάκια για έξω (ακόμη περιμένω νησιώτη, έτσι;) και γενικότερα εξωραϊσμούς που θα μου φτιάξουν τη διάθεση.

Μέχρι κι η Ταμάρ έχει πέσει σε χειμερία νάρκη και δεν μας κάνει σχέδια για βόλτα (τρελές τύψεις εδώ...), ενώ για να φάει μου βγάζει το λάδι - αν δεν κάτσω παρέα της να φάει με το "μαχαιροπίρουνο" και με την ησυχία της θα της το βουτήξει η μικρή που περιμένει σαν το όρνιο από δίπλα...
Κατά τ' άλλα ένα κόψιμο της εργασιακής πίτας θα παίξει αυτή την βδομάδα, ίσως ένα θέατρο, καμιά μπιρίμπα αν κάτσει το καρεδάκι, κι ελπίζω όχι άλλη ένταση και επώδυνες καταστάσεις στον περίγυρο, μου λείπει τελικά η πραγματική ξεκούραση - το να μην κάνω και τίποτα μέχρι να φτιάξει ο καιρός δεν θα με χάλαγε καθόλου.

Σας εύχομαι μια υπέροχη εβδομάδα και να προσέχετε τους εαυτούς και τους αγαπημένους σας (αυτό άσχετο από τον επίσης επερχόμενο Άγιο καρδούλα που συμπίπτει με την Κυριακή της Αποκριάς - I still hate St. Valentine's day σας το έχω ξαναπεί όμως νομίζω), άντε και καλά κρασιά παίδες

Περίεργο πράγμα η ομορφιά, λέτε ότι υπάρχει αντικειμενικά όμορφος άνθρωπος, ζώο ή πράγμα (για να μην πω για συναίσθημα); Μπα δε νομίζω, αυτό που εγώ μπορώ να θεωρώ πολύ όμορφο για κάποιον μπορεί να φαντάζει αν όχι άσχημο τουλάχιστον αδιάφορο. Βλέπω ας πούμε το κορίτσι μου και λιώνω, κάποιος άλλος μπορεί να με θεωρεί υπερβολικό, αλλά τι με νοιάζει τελικά; Να βιώνω την ομορφιά με την δική μου οπτική ή συναίσθημα ή να δέχομαι τις όποιες "οδηγίες" και κατευθύνσεις των άλλων; Σαφώς και τα ερεθίσματα που έχω δεχτεί από παιδί διαμορφώνουν τον τρόπο που βλέπω τα πράγματα, αλλά η ομορφιά στα δικά μου οπτικά νεύρα είναι μάλλον εκτός κοινής αποδοχής, μπορώ να θεωρήσω όμορφη την συγχωρεμένη Βασιλειάδου ας πούμε για αυτό που έβγαζε στη σκηνή ή το αηδόνι για τον τρόπο που κελαηδεί. Με αυτή τη λογική δεν περιορίζω την ομορφιά σε αυτό που φαίνεται αλλά σε αυτό που βγαίνει στο σύνολό του και όπως η κουκουβάγια (αιώνιο παράδειγμα το ξέρω) ή οποιαδήποτε μάνα χαρακτηρίζεται έτσι, βλέπει το παιδί της όμορφο έτσι κι εγώ όλα αυτά που αποδέχομαι κι έχω αγαπήσει κατά καιρούς τα θεωρώ όμορφα.

Ομορφιά δεν έχει μόνο το ουράνιο τόξο αλλά κι η αγριάδα της βροχής πριν από αυτό, το καμένο κούτσουρο με απωθεί γιατί αυτόματα στη μνήμη μου έρχεται η πρότερη εικόνα του φουντωμένου πράσινου που ξεκούραζε το μάτι μου.
Αλήθεια είναι ότι τελευταία σπάνια έχω την τύχη να αγαλλιάζομαι με την ομορφιά γύρω μου, αλλά όταν την βρίσκω την ξεχωρίζω από το σωρό και την φυλάω σαν κόρη οφθαλμού, πολύτιμο δώρο φερμένο από τα βάθη της Ανατολής το Μεσαίωνα φαντάζει.

Τότε είναι που πραγματικά ανασταίνονται όλες μου οι αισθήσεις, αδειάζω από όλα τα μικρά καθημερινά και περιττά άγχη, νιώθω κι εγώ πιο όμορφος καθρεπτισμένος πάνω της. Η σχετικότητα της ομορφιάς μπορεί να μην συγκρίνεται με αυτή του σύμπαντος (τουλάχιστον κατά τον αγαπητό Αλβέρτο) αλλά είναι αυτή που δίνει τη δυνατότητα σε όλους και όλα να θεωρούνται από κάποιους μοναδικά και όμορφα - το κι ας μην είναι δεν έχει θέση στον κόσμο μου.
Νιώθοντας και βλέποντας την ομορφιά μέσα και γύρω μας αποκτούμε άλλη θεώρηση των πραγμάτων, γινόμαστε περισσότερο διαλλακτικοί, μαθαίνουμε να δεχόμαστε, να μη θεωρούμε τα πάντα δεδομένα. Ότι είναι άσχημο για σένα μπορεί να είναι το ομορφότερο πράγμα για μένα και το αντίστροφο, όταν του δίνουμε οντότητα και το κάνουμε σημαντικό αποκτά την ουσία του και τη θέση του στο μικρόκοσμό μας. Αφεθείτε ελεύθεροι και νιώστε ομορφότεροι, όλα γύρω σας θα δείξουν αυτόματα καλύτερα.

Υ.Γ.: Στη γενικότερη προσπάθεια ανάκαμψης νιώθω την ανάγκη να περιβάλλομαι από όλο και ομορφότερες εικόνες, ελπίζω να μην μου περάσει σύντομα... όμορφο μήνα να έχετε

από ανθρώπους, κατοικίδια και πράγματα. Αυτή την περίοδο ο "πύργος" κατοικείται από 4 ανθρώπους και 2 σκυλιά. Ντιβάνια εκστρατείας, γραφεία, τηλεοράσεις, πάμπολλα κινητά περιφέρονται στο χώρο. Σε σημείο να μπερδεύεσαι που θα κοιμηθείς, να πάρεις σειρά για το μπάνιο και να σηκώνεις όποιο τηλέφωνο βρεις μπροστά σου. Το ημερήσιο μενού είναι μια διαδικασία - ειδικά με τις διαφωνίες που υπάρχουν ως προς το διαιτολόγιο. Τι κι αν έχω αναρτήσει εβδομαδιαίο μενού στο ψυγείο, συνήθως με γράφουν (γενικώς αυτό, αλλά πρόκειται για άλλο θέμα). Όλα αυτά συν το εργασιακό πήξιμο κι ακόμη περισσότερο με τις διάφορες ασθένειες που μαθαίνω για συγγενείς και φίλους δεν έχω και πολλά περιθώρια να ασχοληθώ με τον εαυτό μου όπως γίνεται αντιληπτό. Λες και όλα κι όλοι θέλουν να βρουν τα όριά μου - που παρεμπιπτόντως γενικώς τείνουν στο άπειρο.

Το θέμα όμως που κυριαρχεί τελικά είναι αυτό της υγείας, που όσο τετριμμένο κι αν ακούγεται χωρίς αυτή τίποτα δεν γίνεται. Τα όρια κάποιων αγαπημένων μου προσώπων προφανώς φτάνουν στο τέλος κι η υγεία τους έχει κλονιστεί σοβαρά, τι θα μπορούσα να προσφέρω σε κάποιες τέτοιες στιγμές άραγε; Ίσως μόνο μια προσευχή αληθινά και συνειδητά ειπωμένη, ίσως πάλι κάτι περισσότερο που δεν μπορώ να βρω ακόμη.
Υ.Γ.: Τα υλικά και τα μικρά καθημερινά "θεματάκια" μας είναι πράγματι τίποτα μπροστά σε άλλες δυσκολίες της ζωής, το άσχημο είναι ότι πρέπει να βρίσκεσαι προ των πυλών τέτοιων δυσκολιών για να επανεκτιμήσεις την αξία της ίδιας της ζωής. Γεμάτο σπίτι λοιπόν, μα με γεμάτη καρδιά όλα γίνονται, καλή διάθεση παίδες και πάντα με υγεία να πορεύεστε...

Tο1989, η Ευαγγελία Μαρίνου και ο Δημήτρης Μανίνης, εγκατέστησαν στο Ανατολικό Πήλιο το εργαστήρι τέχνης Eroterra, το οποίο λειτουργεί ως σήμερα στην Τσαγκαράδα. Στο εργαστήρι δημιουργούνται τα μοναδικά ενυπόγραφα κομμάτια της Ε. Μαρίνου, καθώς και τα γλυπτά του Δ. Μανίνη. Επίσης, εκτίθενται πίνακες του τελευταίου. Το εργαστήρι Eroterra, χρησιμοποιεί μάζες υψηλής θερμοκρασίας προσμεμιγμένες με μέταλλα, και το ίδιο παρασκευάζει τα σμάλτα που ντύνουν τα δημιουργήματά του. Σε καμία περίπτωση δεν χρησιμοποιούνται τοξικά υλικά. Τα χρηστικά αντικείμενα της Ε. Μαρίνου είναι απολύτως ασφαλή ως προς την υγιεινότητά τους, αδιάβροχα, πυρίμαχα, κι επομένως κατάλληλα για την παρασκευή αποθήκευση ή σερβίρισμα τροφής. Καθαρίζονται με οποιοδήποτε βιομηχανικό σκεύασμα ή νερό, σε οποιαδήποτε θερμοκρασία.

Περάστε από εκεί για να δείτε όλα τα αντικείμενα που προσφέρουν οι bloggers κι όχι μόνο και συνεισφέρετε ή / και σηκώστε το ταμπελάκι σας στην πρωτότυπη αυτή δημοπρασία.
Να έχετε μια υπέροχη εβδομάδα όλοι και τα χρόνια μου πολλά στους εορτάζοντες των ημερών.

Ωραία πέρασαν κι οι μέρες των γιορτών. Με παραμονή Πρωτοχρονιάς σπίτι με φίλους μέχρι το πρωί και ανήμερα με απόδραση στο γνωστό πλέον Ευβοιώτικο χωριό. Το κρέας των ημερών αντικαταστάθηκε με πολλούς θαλασσινούς μεζέδες, πολύ ούζο/τσίπουρο/κρασί οτιδήποτε αλκοολούχο μπορείτε να φανταστείτε και πολύ καλή παρέα.
Είδα τη βαφτιστήρα μου που μεγαλώνει και άκουσα το βρισίδι της κουμπάρας διότι το καημένο μου μοιάζει σε αρκετές ιδιοτροπίες - τι να κάνω ήταν καλό το λάδι κι όχι δεν το έφτυσα το παιδί όπως λένε οι φήμες - έμεινα στον κολλητό και δέχτηκα την καλύτερη φιλοξενία που μπορεί να μου προσφέρει μια "όχι συγγενική" οικογένεια, ανάψαμε τζάκι, είπαμε κι ήπιαμε πολλά και εν τέλει έζησα τρεις μέρες σε ένα μέρος που με έχει σημαδέψει ανεξίτηλα στην ως τώρα ζωή μου.
Φόρτισα μπαταρίες κι είμαι αποφασισμένος να συνεχίσω έτσι όλη την εβδομάδα στην οποία τυγχάνει να είμαι αδειούχος, εδώ πλέον, σκοπεύοντας να δω άλλα αγαπημένα πρόσωπα και κάνοντας πράγματα για μένα (έχουν μείνει πολλά πίσω ή έχουν αναβληθεί λόγω εργασιακού κι άλλου φόρτου).
Ελπίζω να έχουμε όλοι μια υπέροχη χρονιά, με όσο το δυνατόν λιγότερες δυσκολίες κι ότι πιάνουμε να ανθίζει κατά το δοκούν. Φιλιά σε όλους να περνάτε όμορφα

άπειρες ευχές για τη νέα χρονιά που έρχεται, ξεχειλισμένη από υγεία κι αγάπη να είναι κι όλα γίνονται. Η ελπίδα δεν πρέπει να χαθεί παιδιά, όσο σκούρα κι αν παρουσιάζονται ή είναι στην ουσία τους τα πράγματα ρίξτε τους ένα πολύχρωμο ριχτάρι και συνεχίστε, η ζωή μας είναι ένας αγώνας και η όποια παραίτηση δεν έχει χώρο σε αυτήν. Αύριο (κι όχι μόνο αν μπορείτε) βρεθείτε με τους αγαπημένους σας, τσουγκρίστε ποτήρια, φιληθείτε, αγκαλιάστε κι αφουγκραστείτε τη γλύκα που μπορεί να μας προσφέρει ο συνάνθρωπος που έχουμε επιλέξει να είμαστε μαζί.

Μόνο ευχές, να περάσετε όμορφα, χωρίς μαύρες σκέψεις, χωρίς δυσάρεστα γεγονότα για εσάς και τους αγαπημένους σας, υγεία αφόρητη, πλούτο στην καρδιά στην τσέπη κι όπου αλλού θέλετε.

Ετοιμάζω μικρή απόδραση για τις μέρες των Χριστουγέννων αλλά θα τα πούμε από βδομάδα, όπου κι αν είστε να μην προλαβαίνετε αγκαλιές, φιλιά και ζεστασιά.

Φάτε (με μέτρο), πιείτε (επίσης - αν κι εδώ κολλάει το δάσκαλε που δίδασκες), και όλοι πάλι πίσω με το καλό θα βρεθούμε εδώ ή αλλού.

και βέβαια ρίξτο όπου θες... στο καλό, στο κακό, στο πουθενά, αλλά όχι στην ανταπόδοση. Όταν κάνεις κάτι καλό για κάποιον μην περιμένεις να στο γυρίσει, να το κάνεις γιατί το θες.

Κάπως έτσι κι εντελώς αυθόρμητα προσκάλεσα λοιπόν ένα φίλο από τα παλιά να μείνει μαζί με το τέκνο (βλέπε γκόλντεν ονόματι Σάνυ - παλιά φίλη της Ταμάρ) μαζί μας (δεν έχει σημασία ο λόγος εδώ). Χωρίς δεύτερη σκέψη, συνειδητά και χωρίς αγκομαχητά άρχισε έτσι μια περίεργη συγκατοίκηση. Όταν έχεις περάσει και μια ηλικία (δε λέω για μένα βέβαια, για τους άλλους και τα σκυλιά ομιλώ) ούτως ή άλλως οι κάθε είδους παραξενιές βγαίνουν στην επιφάνεια και η κατάσταση θυμίζει από Αλμοδοβάρ έως σήριαλ ευφάνταστης κωμωδίας. Από το Σάνυ (το γκόλντεν λέμε) άσε κάτω την κάλτσα (μια μανία να τις τρώει - ανεκδιήγητη), μέχρι το Αντώνη (ο νέος συγκάτοικος ντε) σταμάτα να τρως, είμαστε 5 όντα το καθένα με τη δική του οντότητα και μούρλια. Οι ισορροπίες ευτυχώς βρίσκονται, οι συγκρούσεις είναι συνήθως δευτερολέπτων κι ο χρόνος κυλά σαν νεράκι, μπήκαμε στην τρίτη βδομάδα πλέον. Αν δεν ήταν κι αυτό το εργασιακό αλαλούμ που επικρατεί, με απίστευτη κούραση και όσο και πάει περισσότερα νεύρα και συγκρούσεις όλα θα ήταν καλύτερα.
Στο δια ταύτα όμως: δεν μπορώ να ανεχτώ με τίποτα τους ανθρώπους που σου κάνουν τον καλό και όταν γυρίσεις πλάτη σου χώνουν το μαχαίρι. Αν δεν θες μην το κάνεις βρε αδελφέ, κανείς δε σε ανάγκασε, όταν τείνεις χείρα βοηθείας προσπαθείς να σώσεις κάποιον από τον πνιγμό, όχι να τον σώσεις για να τον βυθίσεις περισσότερο μετά εσύ. Έτσι ήμουν πάντα κι έτσι μου αρέσει να είμαι, όποιος θέλει ας το εκμεταλευτεί δε με νοιάζει, το παν είναι να είσαι καλά με τον εαυτό σου και να κοιμάσαι ήσυχος και χωρίς εφιάλτες.

Υ.Γ.: Όσο κι αν σας φαντάζει απίστευτο, μου φαίνεται τα πράγματα όσο πάνε και θα καλυτερεύουν για όλους τους ενοίκους του πύργου και για τους φίλους αυτού. Σας εύχομαι να μην αντέξετε από την ευτυχία που θα σας κατακλύζει αυτές τις ημέρες, ντυθείτε γιορτινά, φορέστε το πιο όμορφο χαμόγελό σας και βγείτε σεργιάνι με μόνο όπλο την αγάπη προς όλους.
Και μια ευχή που μου έκαναν σήμερα και παρότι νωρίς για τη νέα χρονιά την αναπαράγω εδώ: σου εύχομαι το νέο έτος να είναι κάτι παραπάνω από 2 μούντζες...

Το θέμα μας σήμερα έχει να κάνει με τους κάθε είδους συμβουλάτορες: νομικούς, οικονομικούς, φιλικούς, σχέσεων, κλπ. Συνήθως με μια έκφραση τύπου εγώ τα ξέρω όλα, σχετική υπεροψία και σίγουρη πεποίθηση των λεγομένων τους σου πλασάρουν αυτό που νομίζουν σωστό ως τη μόνη αλήθεια και λύση στα όποια προβλήματά σου. Έχουμε λοιπόν συμβούλους που μας λένε πως και τι θα ξοδέψουμε (λέμε τώρα, υποθετική πρόταση) για να έχουμε καλύτερη απόδοση του αποθεματικού μας (ποιου;). Ο άλλος τύπος συμβούλου έχει να κάνει με την συμπεριφορά μας: σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να κάνεις αυτό, αυτό το πρόβλημα θα πρέπει να το αντιμετωπίσεις έτσι, κλπ. Δεν είναι σίγουρο ότι όλες αυτές οι συμβουλές δίνονται με κακό σκοπό ή για να κερδίσουν κάτι από τη μεριά τους, απλά: φτάνουν οι συμβουλές κι οι παραινέσεις, αν θέλετε να βοηθήσετε κάντε το με πράξεις κι όχι με λόγια.
Αν στα παραπάνω προσθέσεις τα νεύρα που υπάρχουν παντού (ακόμη και στα ζώα το παρατηρείς πλέον, βρε λες να φταίει ο Άρης στον Λέοντα που κοροϊδεύω;), μια ένταση γενικώς, το Χριστουγεννιάτικο σκουπιδο-ντεκόρ στους δρόμους της Αθήνας, τα ΜΑΤ και τις συγκεντρώσεις ως καθημερινότητα, δεν έχεις και πολλά περιθώρια ως άνθρωπος: αγανακτείς.
Δεν επιθυμώ τη θέση κανενός, δεν μπαίνω στη θέση κανενός, προσπαθώ να διατηρήσω την όποια εναπομένουσα ψυχραιμία μου και να μην με παρασύρουν τα σημεία των καιρών. Ελπίζω να μπορέσουμε να επιβιώσουμε από το κύμα που προσπαθεί να μας παρασύρει σε μια άβυσσο αμφιβολίας, και ας υπάρξουν επιτέλους κάποιοι σύμβουλοι που θα λειτουργήσουν ως σανίδες σωτηρίας κι όχι να προσπαθούν να μας χώσουν βαθύτερα στο τέλμα.
Σας φιλώ γλυκά κι εύχομαι ένα όμορφο και γιορτινό σε όλα τα επίπεδα μήνα.

... χρόνια. Θέλοντας να αναλύσω πως συνέβη κι άντεξε στο χρόνο αυτή η σχέση κατέληξα στο ότι ήταν ότι ευκολότερο μπορούσε να φανταστεί κανείς κι ότι δυσκολότερο συνάμα. Κυρίως οφείλεται στο ότι ένιωθα επιτέλους να δίνω χωρίς να περιμένω ανταπόδωση, τουλάχιστον όχι να την επιζητώ. Αν ερχόταν ήταν καλά, αν δεν ερχόταν ήταν πάλι καλά, γιατί είχαμε καταφέρει να βρούμε τον κώδικα της συνεισφοράς στην κοινή μας ζωή. Ότι ήθελε κι ότι μπορούσε πρόσφερε ο καθένας κι έτσι το ταμείο συναισθημάτων ήταν πάντα γεμάτο. Ο χώρος κι ο χρόνος προσαρμόστηκαν στις ανάγκες μας ατομικά και συλλογικά, χωρίς ασφυξίες. Καταφέραμε και ξεπεράσαμε όλες τις διαβρώσεις που προσπαθούσαν να εισχωρήσουν και να μας διασπάσουν, παλέψαμε με γνωστούς κι άγνωστους που ζήλεψαν, απόρησαν, αμφισβήτησαν αυτό που είχαμε δημιουργήσει.

Κάνοντας ένα μικρό απολογισμό πάντως, μου κάνει εντύπωση που στα "εύκολα" ήταν δυσκολότερο απ' ότι στα δύσκολα. Όσο παράδοξο κι αν φαίνεται είναι τελικά λογικό, εκεί που ο καθένας νιώθει πιο άνετα στα πόδια του συχνά ξεχνά τις ανάγκες του άλλου ενώ στις δυσκολίες γινόμαστε ένα.
Ελπίζω για πολλά ακόμη χρόνια να μπορέσουμε να διατηρήσουμε αυτό το αίσθημα, το να νιώθουμε ο ένας τον άλλο πριν προλάβουμε να το εκφράσουμε, είτε με λόγια είτε με μορφασμούς, είτε με σκέψεις. Στα εύκολα και στα δύσκολα.
Κάποτε δεν μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου με άλλο άνθρωπο, τώρα δε μπορώ να με φανταστώ μόνο.

Η επανάληψη όσο κι αν κουράζει γενικά στα πλαίσια της αγάπης είναι επιθυμητή, για αυτό και κάθε χρόνο το ίδιο θα σου λέω.

Περίεργη εποχή, δεν ξέρεις τι να φορέσεις, από ρούχα μέχρι και διάθεση. Μια ζέστη, μια υγρασία, μια κρύο, μια καλά μια άστα να πάνε. Το γιασεμί απ' ότι βλέπετε μια χαρά περνάει στη βεράντα.Ο καταιγισμός των μέσων (όχι μαζικής μεταφοράς - των άλλων μαζικής) περί γρίπης, περί οικονομικού αδιεξόδου, περί παντός κακού γενικά, σε συνδυασμό με την εργασιακή ανασφάλεια που αρκετοί βιώνουμε αυτό τον καιρό μας έχουν κάνει να φρικάρουμε ολίγον. Ο καθείς βέβαια το αντιμετωπίζει με τον δικό του τρόπο, εγώ τελευταία το έχω ρίξει από λίγο έως πολύ στην τρελή, όποιος παραλογισμός κι αν βρεθεί στο δρόμο μου τον αντιμετωπίζω με την γελοιότητα που του αρμόζει - σιγά μην πεθάνουμε κιόλας βρε αδελφέ, το πολύ πολύ να μην έχουμε να φάμε, πιούμε, καπνίσουμε, ζεσταθούμε, αγαπήσουμε, (καλά αυτό το τελευταίο έτσι το λέω, όχι ότι έχω πρόβλημα). Βέβαια όταν ακούω κάποια εντελώς κουλά, δεν γίνεται να μην επανέλθω σε πρότερες καταστάσεις: σήμερα για παράδειγμα στη δουλειά νεαρός συνάδελφος όταν είδε τους συμβασιούχους να περνούν από κάτω σε πορεία σχολίασε: κάθε τόσο με τις πορείες τους κλείνουν το κέντρο και δεν μπορεί να περάσει κανείς με το αμάξι του, για να του απαντήσω αυτόματα: ελπίζω να μην βρεθείς ποτέ στη θέση τους αγαπητέ. Τι τα θες, οι περισσότεροι κοιτάμε πως θα την βγάλουμε καθαρή και τι μας βολεύει και το σύνολο, όπως ο πλανήτης, η χώρα, η πόλη, η γειτονιά, η πολυκατοικία, ο/η σύντροφος ας πάνε να κουρεύονται.

Το σίγουρο είναι ότι αν δεν μας πιάσει η κρίση, η πανδημία, ο Αρμαγεδδών (του 12 ή άλλος), έχουν πολλά να δουν και ν' ακούσουν οι οφθαλμοί και τα ώτα μας. Εσείς όμως ξέρετε: κρατάμε αυτά που θεωρούμε σωστά κι έχουν σημασία, για τα υπόλοιπα υπάρχει ο Καιάδας κι οι κάδοι ανακύκλωσης (ή απόλυτης καταστροφής - αναλόγως). Τα φιλιά μου σε όλους, κρατάτε γερά παιδιά, τα παραμύθια έχουν δράκους και κακούς αλλά τις περισσότερες φορές έχουν κι ευτυχισμένο τέλος.

Αναιρώ, καταργώ ή παίρνω πίσω μια απόφαση, μια θεωρία ή ένα λάθος στην πληκτρολόγηση Κάνω undo ελληνιστί. Από την άλλη, ανανεώνω, ξανακάνω, επαναλαμβάνω ήτοι redo. Τι είναι προτιμότερο ως κίνηση; Πόσες φορές την ημέρα σκεφτόμαστε τους συνδυασμούς πλήκτρων που είναι προτιμότεροι για κάθε μας ενέργεια; Τι από τα 2 προτιμάτε εσείς; Εγώ παρότι συνήθως προτιμώ το δεύτερο κάνω το πρώτο. Γιατί είναι πιο εύκολο το λάθος παρά η επανάληψη του σωστού. Ακόμη κι η πρώτη επιλογή που σου δίνει το δεξιό κλικ του ποντικιού πάνω σε μια λέξη είναι η αναίρεση. Και κάπου εδώ παύει ο όποιος παραλληλισμός πληκτρολόγησης και φέρεσθαι.

Κάπου εδώ έρχονται τα χρώματα κι οι ιδέες, κι οι φίλοι, κι η ίδια η ζωή και σου λέει ότι κάνεις κάνε το με συνείδηση, είτε αναιρείς είτε επαναλαμβάνεις - αρκεί να το απολαμβάνεις. Όποιος κι αν είναι ο συνδυασμός των πλήκτρων, των γραμμάτων, των σκέψεων ή των συναισθημάτων που δημιουργούν την κάθε σου κίνηση ας είναι με ειλικρίνεια, κυρίως προς τον εαυτό σου.
Αναιρώ κι επαναλαμβάνω όποτε κι όταν μου αρέσει, σε κάθε ευκαιρία και για κάθε τι που θέλω να μου συμβεί. Εύχομαι να είστε πάντα αληθινοί με αυτό που θέλετε.

Εποχή περίεργη, μια χειμώνας μια φθινόπωρο, δεν έχει αποφασίσει ακόμη. Πάει να χιονίσει, βοριάς που παίρνει τα πρόσφατα φυτεμένα ανθάκια κι εγώ σκέφτομαι λύσεις προστασίας τους. Και μετά η βροχή κι ο νοτιάς, την επόμενη λιακάδα, και πάλι από την αρχή. Δεν ξέρεις τι να φορέσεις, δεν ξέρεις πως να φερθείς. Γύρω επικρατεί ένα θέατρο παραλόγου, έτσι για να συμβαδίζει με τον καιρό: νεύρα, κούραση, απογοήτευση, αβέβαιο αύριο στην δουλειά, στη υγεία, η αρχική αισιοδοξία γύρω από τα πράγματα μεταλλάσσεται σε σκεπτικισμό, και μόνο η επάνοδος στη βάση, στη σιγουριά και τη ζεστασιά της φωλιάς μας ξεκουράζει.

Είναι παραπάνω από σίγουρο ότι θα ακολουθήσει ένας "θερμός" χειμώνας σε πολλά επίπεδα. Στην καθημερινότητά μας, στον τρόπο που κινούμαστε, στα πράγματα που φοβόμαστε αλλά αναπόφευκτα θα έρθουν. Γιατί κάποιοι το θέλουν, γιατί έτσι πρέπει να γίνει, μόνο που κάθε φορά που νομίζουμε ότι από τις στάχτες θα αναγεννηθεί ο φοίνικας, αυτός δε λέει να φανερωθεί. Τι να περιμένει άραγε; ποια θα είναι η κατάλληλη εποχή;

Υ.Γ.: δεν έχω σταματήσει να αισιοδοξώ, απλά δεν είμαι σίγουρος τι περιμένουμε και δεν κάνουμε τις ανατροπές που πρέπει να γίνουν σε όλα τα επίπεδα για να έρθει επιτέλους η εποχή που θέλουμε να ζούμε κι όχι σ' αυτή τη μπάσταρδη που μας επιβάλλουν...

Μεγαλώνοντας μαθαίνουμε να παρα-δεχόμαστε πράγματα που νεότερους μας φαίνονταν ακατανόητα κι απορριπτέα χωρίς πολύ σκέψη. Η επανάσταση αλλάζει ρότα κι η ουτοπία φαντάζει τόσο μυθική όσο η Ατλαντίδα. Υστερόγραφα σημαντικότερα του κειμένου της ζωής μου, ωριμότητα για κάποιους, καταστάλαγμα για μένα. Οι απόψεις κατακάθονται στον πάτο του υγρού της ζωής μου, το γ γίνεται Γ, κεφαλαίο, προφερόμενο με όποιον τρόπο βολεύει τον καθένα, πάντως το δικό μου Γ παίρνει νόημα, γιγαντώνεται, δεν χωρά στη σελίδα, κι έτσι όπως μεγαλώνει μεγαλώνω μαζί του.
Αρχίζω να του δίνω άλλη σημασία, δεν είναι πλέον στιγμιαίο, τυχαίο, μιμητισμός, ασυνείδητο. Είτε σε πρακτικό είτε σε θεωρητικό επίπεδο κερδίζει τη θέση του στο θρόνο της ζωής.
Γ για τη χαρά της πράξης, Γ για την ικανοποίηση του μυαλού, Γ γιατί χανόμαστε, Γ...τα φίλε μου γενικώς γιατί αλλιώς θα κερδίσει το Α, το στερητικό όμως, κι αρκετά έχουμε στερηθεί.

Υ.Γ.: σε μένα τα λέω, μη δίνεις σημασία, για σένα μπορεί άλλα Γράμματα να έχουν μεγαλύτερη σημασία. Του Όχι σήμερα δε λέω, αλλά και κάποια Ναι να λέγονται εκεί που πρέπει.