Περίεργη εποχή, δεν ξέρεις τι να φορέσεις, από ρούχα μέχρι και διάθεση. Μια ζέστη, μια υγρασία, μια κρύο, μια καλά μια άστα να πάνε. Το γιασεμί απ' ότι βλέπετε μια χαρά περνάει στη βεράντα.Ο καταιγισμός των μέσων (όχι μαζικής μεταφοράς - των άλλων μαζικής) περί γρίπης, περί οικονομικού αδιεξόδου, περί παντός κακού γενικά, σε συνδυασμό με την εργασιακή ανασφάλεια που αρκετοί βιώνουμε αυτό τον καιρό μας έχουν κάνει να φρικάρουμε ολίγον. Ο καθείς βέβαια το αντιμετωπίζει με τον δικό του τρόπο, εγώ τελευταία το έχω ρίξει από λίγο έως πολύ στην τρελή, όποιος παραλογισμός κι αν βρεθεί στο δρόμο μου τον αντιμετωπίζω με την γελοιότητα που του αρμόζει - σιγά μην πεθάνουμε κιόλας βρε αδελφέ, το πολύ πολύ να μην έχουμε να φάμε, πιούμε, καπνίσουμε, ζεσταθούμε, αγαπήσουμε, (καλά αυτό το τελευταίο έτσι το λέω, όχι ότι έχω πρόβλημα). Βέβαια όταν ακούω κάποια εντελώς κουλά, δεν γίνεται να μην επανέλθω σε πρότερες καταστάσεις: σήμερα για παράδειγμα στη δουλειά νεαρός συνάδελφος όταν είδε τους συμβασιούχους να περνούν από κάτω σε πορεία σχολίασε: κάθε τόσο με τις πορείες τους κλείνουν το κέντρο και δεν μπορεί να περάσει κανείς με το αμάξι του, για να του απαντήσω αυτόματα: ελπίζω να μην βρεθείς ποτέ στη θέση τους αγαπητέ. Τι τα θες, οι περισσότεροι κοιτάμε πως θα την βγάλουμε καθαρή και τι μας βολεύει και το σύνολο, όπως ο πλανήτης, η χώρα, η πόλη, η γειτονιά, η πολυκατοικία, ο/η σύντροφος ας πάνε να κουρεύονται.

Το σίγουρο είναι ότι αν δεν μας πιάσει η κρίση, η πανδημία, ο Αρμαγεδδών (του 12 ή άλλος), έχουν πολλά να δουν και ν' ακούσουν οι οφθαλμοί και τα ώτα μας. Εσείς όμως ξέρετε: κρατάμε αυτά που θεωρούμε σωστά κι έχουν σημασία, για τα υπόλοιπα υπάρχει ο Καιάδας κι οι κάδοι ανακύκλωσης (ή απόλυτης καταστροφής - αναλόγως). Τα φιλιά μου σε όλους, κρατάτε γερά παιδιά, τα παραμύθια έχουν δράκους και κακούς αλλά τις περισσότερες φορές έχουν κι ευτυχισμένο τέλος.

Αναιρώ, καταργώ ή παίρνω πίσω μια απόφαση, μια θεωρία ή ένα λάθος στην πληκτρολόγηση Κάνω undo ελληνιστί. Από την άλλη, ανανεώνω, ξανακάνω, επαναλαμβάνω ήτοι redo. Τι είναι προτιμότερο ως κίνηση; Πόσες φορές την ημέρα σκεφτόμαστε τους συνδυασμούς πλήκτρων που είναι προτιμότεροι για κάθε μας ενέργεια; Τι από τα 2 προτιμάτε εσείς; Εγώ παρότι συνήθως προτιμώ το δεύτερο κάνω το πρώτο. Γιατί είναι πιο εύκολο το λάθος παρά η επανάληψη του σωστού. Ακόμη κι η πρώτη επιλογή που σου δίνει το δεξιό κλικ του ποντικιού πάνω σε μια λέξη είναι η αναίρεση. Και κάπου εδώ παύει ο όποιος παραλληλισμός πληκτρολόγησης και φέρεσθαι.

Κάπου εδώ έρχονται τα χρώματα κι οι ιδέες, κι οι φίλοι, κι η ίδια η ζωή και σου λέει ότι κάνεις κάνε το με συνείδηση, είτε αναιρείς είτε επαναλαμβάνεις - αρκεί να το απολαμβάνεις. Όποιος κι αν είναι ο συνδυασμός των πλήκτρων, των γραμμάτων, των σκέψεων ή των συναισθημάτων που δημιουργούν την κάθε σου κίνηση ας είναι με ειλικρίνεια, κυρίως προς τον εαυτό σου.
Αναιρώ κι επαναλαμβάνω όποτε κι όταν μου αρέσει, σε κάθε ευκαιρία και για κάθε τι που θέλω να μου συμβεί. Εύχομαι να είστε πάντα αληθινοί με αυτό που θέλετε.

Εποχή περίεργη, μια χειμώνας μια φθινόπωρο, δεν έχει αποφασίσει ακόμη. Πάει να χιονίσει, βοριάς που παίρνει τα πρόσφατα φυτεμένα ανθάκια κι εγώ σκέφτομαι λύσεις προστασίας τους. Και μετά η βροχή κι ο νοτιάς, την επόμενη λιακάδα, και πάλι από την αρχή. Δεν ξέρεις τι να φορέσεις, δεν ξέρεις πως να φερθείς. Γύρω επικρατεί ένα θέατρο παραλόγου, έτσι για να συμβαδίζει με τον καιρό: νεύρα, κούραση, απογοήτευση, αβέβαιο αύριο στην δουλειά, στη υγεία, η αρχική αισιοδοξία γύρω από τα πράγματα μεταλλάσσεται σε σκεπτικισμό, και μόνο η επάνοδος στη βάση, στη σιγουριά και τη ζεστασιά της φωλιάς μας ξεκουράζει.

Είναι παραπάνω από σίγουρο ότι θα ακολουθήσει ένας "θερμός" χειμώνας σε πολλά επίπεδα. Στην καθημερινότητά μας, στον τρόπο που κινούμαστε, στα πράγματα που φοβόμαστε αλλά αναπόφευκτα θα έρθουν. Γιατί κάποιοι το θέλουν, γιατί έτσι πρέπει να γίνει, μόνο που κάθε φορά που νομίζουμε ότι από τις στάχτες θα αναγεννηθεί ο φοίνικας, αυτός δε λέει να φανερωθεί. Τι να περιμένει άραγε; ποια θα είναι η κατάλληλη εποχή;

Υ.Γ.: δεν έχω σταματήσει να αισιοδοξώ, απλά δεν είμαι σίγουρος τι περιμένουμε και δεν κάνουμε τις ανατροπές που πρέπει να γίνουν σε όλα τα επίπεδα για να έρθει επιτέλους η εποχή που θέλουμε να ζούμε κι όχι σ' αυτή τη μπάσταρδη που μας επιβάλλουν...

Μεγαλώνοντας μαθαίνουμε να παρα-δεχόμαστε πράγματα που νεότερους μας φαίνονταν ακατανόητα κι απορριπτέα χωρίς πολύ σκέψη. Η επανάσταση αλλάζει ρότα κι η ουτοπία φαντάζει τόσο μυθική όσο η Ατλαντίδα. Υστερόγραφα σημαντικότερα του κειμένου της ζωής μου, ωριμότητα για κάποιους, καταστάλαγμα για μένα. Οι απόψεις κατακάθονται στον πάτο του υγρού της ζωής μου, το γ γίνεται Γ, κεφαλαίο, προφερόμενο με όποιον τρόπο βολεύει τον καθένα, πάντως το δικό μου Γ παίρνει νόημα, γιγαντώνεται, δεν χωρά στη σελίδα, κι έτσι όπως μεγαλώνει μεγαλώνω μαζί του.
Αρχίζω να του δίνω άλλη σημασία, δεν είναι πλέον στιγμιαίο, τυχαίο, μιμητισμός, ασυνείδητο. Είτε σε πρακτικό είτε σε θεωρητικό επίπεδο κερδίζει τη θέση του στο θρόνο της ζωής.
Γ για τη χαρά της πράξης, Γ για την ικανοποίηση του μυαλού, Γ γιατί χανόμαστε, Γ...τα φίλε μου γενικώς γιατί αλλιώς θα κερδίσει το Α, το στερητικό όμως, κι αρκετά έχουμε στερηθεί.

Υ.Γ.: σε μένα τα λέω, μη δίνεις σημασία, για σένα μπορεί άλλα Γράμματα να έχουν μεγαλύτερη σημασία. Του Όχι σήμερα δε λέω, αλλά και κάποια Ναι να λέγονται εκεί που πρέπει.

Στέκομαι μπροστά σε μια οθόνη προσπαθώντας να καταλάβω, να βάλω σε τάξη σκέψεις, θέλω, στόχους. Λένε πως μεγαλώνοντας κολλάς σε γεγονότα του παρελθόντος, γεγονότα που σε σημάδεψαν, κι εσύ τα λες και τα ξαναλές, μια ατέρμονη επανάληψη που κουράζει τους ακροατές αλλά προφανώς φέρνει ευφορία σε αυτόν που τα λέει. Στην περίπτωσή μου ή έχω αρχίσει να μεγαλώνω ανησυχητικά ή αυτά που μου συμβαίνουν τελευταία δεν είναι και πολύ άξια λόγου. Για αυτό και κάνω συχνές αναδρομές κι αναπολήσεις σε άλλες εποχές. Το θετικό που μου αφήνει αυτή η τακτική είναι η πάγια θέση μου σε μερικά πράγματα, πράγματα που μεγαλώνοντας ακόμη μου αρέσουν ή με ενοχλούν.
Σε αυτά τα τελευταία, τα ενοχλητικά, συμπεριλαμβάνονται δύο πολύ βασικά: οι φωνές κι ο περιορισμός. Ίσως γι' αυτό δε μου άρεσε καθόλου ο στρατός, ήταν ο συνδυασμός και των δύο. Προτιμώ να με βρίσεις χαμηλόφωνα παρά να μου πεις γλυκόλογα μεγαλόφωνα, αν δε με ακούσεις να φωνάζω, σίγουρα δεν είμαι καθόλου καλά. Όσο για τον περιορισμό, θυμάμαι στην εφηβεία που προσπάθησα να στρατευτώ πολιτικά (ήταν αρκετά διαφορετικοί οι καιροί τότε βέβαια) κι άντεξα ελάχιστα στις παρωπίδες -σιγά μην πετούσα στην πυρά τα βιβλία που δεν περιλαμβάνονταν στη λίστα. Στα χέρια δεν έχω πιαστεί ούτε για πλάκα από παιδί, πάντα ήμουν υπέρ του διαλόγου, πράγμα που ξένιζε σαφώς σε κάποιες περιπτώσεις.
Θα ήμουν τουλάχιστον αχάριστος αν έλεγα ότι δεν έχω καταφέρει να περιορίσω στο ελάχιστο τα ενοχλητικά πράγματα στη ζωή μου. Ήμουν αρκετά τυχερός (ή ικανός) ώστε να ζήσω ανεξάρτητος από τα πολύ μικρά μου χρόνια και να διατηρήσω αυτή μου την ανεξαρτησία μέχρι τότε που αισθάνθηκα ότι μπορούσα να προχωρήσω σε κάτι πιο "δεσμευτικό".
Όπως καταλαβαίνεις αν θες να με γνωρίσεις καλύτερα μην προσπαθήσεις να με περιορίσεις ή να μου φωνάξεις.

Στα πιο προσωπικά είναι αρκετά κουραστική κι αδιέξοδη αυτή η εποχή, αλλά ως γνωστόν κάνουμε και τις αποδράσεις μας (όπως προχθές στο χωριό ακριβώς μετά τη δουλειά για τα γενέθλια του κολλητού - απόφαση της στιγμής που καθόλου δε μετάνιωσα τελικά) ή η σημερινή παρέα μετά φασολάδας και μπιρίμπας (απίστευτος συνδυασμός κι ας χάσαμε) που κάνουν το μυαλό να αδειάζει από τα καθημερινά άγχη. Η ζωή είναι πολύ γλυκιά για να την πικραίνουμε με ανούσιες υποθέσεις. Με το νυχτολούλοδο να ευωδιάζει τις νύχτες μας και περιμένοντας τα χρυσάνθεμα να ανθίσουν από μέρα σε μέρα σας χαιρετώ με τις πιο χαμηλόφωνες ευχές από το ψηλότερο βουνό.

... πριν από 5 χρόνια έφυγε από κοντά μας ο καλύτερος φίλος μου. Χωρίς να προλάβω να του πω τη συγγνώμη που ήθελα, ένα βάρος αξεπέραστο για μένα. Ως συνήθως με την πάροδο του χρόνου μένουν μόνο οι καλές στιγμές, αλλά και το ανικανοποίητο, αυτό που ήθελα να του πω και δεν το είπα - συγγνώμη Γ. που δε στάθηκα κοντά σου όταν το ήθελες περισσότερο από ποτέ, ξέρω ότι με είχες ήδη συγχωρήσει, αλλά λυπάμαι που δεν είχα το κουράγιο να το πω όταν έπρεπε...


Όπως και να το κάνουμε σημαδιακή η μέρα σήμερα απ' όλες τις απόψεις, καλές ή όχι, και πως να την ξεχάσω;
Εύχομαι να έχετε όλοι μια υπέροχη εβδομάδα

Σα να άκουγα στο όνειρό μου ένα medley που είχε πολιτικά τραγούδια όλων των εποχών: από τα Carmina Burana και τον Ουίλιαμς μέχρι το πάγωσε η τσιμινιέρα και τα παραπονεμένα λόγια, ακόμη και μελλοντικά τύπου hip-hop με πολιτικό στίχο, ένα συνονθύλευμα ήχων κι εικόνων άλλων εποχών. Τα ζιβάγκο έβγαιναν κι από κάτω εμφανίζονταν πουκάμισα και γραβάτες, κοτλέ και καμπαρντινέ παντελόνια, ινδικές φούστες σε συνδυασμό με ταγεριάκια Σανέλ, ότι πιο αλλόκοτο κι αγχωτικό είχα δει ποτέ. Κι ήταν και τα τηλεοπτικά παράθυρα, πολλά παράθυρα, από 4 έως 8, με άνδρες και γυναίκες που δεν ακούγονταν, αλλά σίγουρα φώναζαν - γελούσαν - ειρωνεύονταν ο ένας τον άλλο αλλά τελικά όλο αυτό γινόταν τραγούδι, ένα όχι και τόσο πολιτικό τραγούδι, μάλλον σατυρικό τύπου Μαρίνου στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης έκανε...

...κι εγώ δεν προλάβαινα να εισπράττω ήχους κι εικόνες, όλα μπερδεύονταν, τίποτα δεν ήταν ξεκάθαρο, μέχρι που βγήκε η γιαγιά Ιωάννα και μου είπε τη γνωστή ρήση: της καλής αγελάδας κουδούνα της κρεμάνε, αλλά κανείς απ' όλα τα πρόσωπα που έβλεπα δεν είχε κουδούνα κρεμασμένη, κακές αγελάδες είναι αυτές σκέφτηκα...

... και τα παράθυρα σιγά - σιγά λιγόστεψαν, έμειναν 6, μετά 4, 2, 1, κανένα, η οθόνη αρχικά με χιονάκια, μετά μαύρισε, θα κάηκε σκέφτηκα, δεν την άντεξε αυτή την υπερπαραγωγή...

... και - όπως ευτυχώς μου συμβαίνει ακόμη - τελικά ξύπνησα, όντως ήταν ένα περίεργο όνειρο, δεν μπορούσα να το πω εφιάλτη μιας και το ίδιο πρωινό περπατώντας στο δρόμο προς τη δουλειά έβλεπα αντί των πολιτικών αφισών πίνακες ζωγραφικής κι αντί να ακούω πολιτικά τραγούδια κι ομιλίες άκουγα τον Jarret να παίζει το πιάνο του...
Σοφίας, Αγάπης, Πίστης, Ελπίδας σήμερα κι εύχομαι ολόψυχα να σας συντροφεύουν παντού και πάντα

Επιστροφή πλέον σε κανονικούς ρυθμούς μετά από την τελευταία εβδομάδα καλοκαιρινών διακοπών, πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια που είμαι αδειούχος αρχές Σεπτέμβρη. Η θάλασσα ήταν υπέροχη, καθαρή, ήρεμη, χωρίς κόσμο, πραγματικά την απόλαυσα. Ποδήλατο, μπάνιο, ύπνος, διάβασμα, ξεκούραση κι ένα ευχέλαιο... είχαν αυτές οι ολιγοήμερες διακοπές. Η επάνοδος στιγματίστηκε από μια αλλαγή διάταξης των γλαστρών στη βεράντα, πολλές νυχτερινές μαργαρίτες (το ποτό βεβαίως) μετά καλής (και διεθνούς παρακαλώ) παρέας και μια καλή διάθεση πάνω απ' όλα. Σε αντίθεση με την πολιτική και την οικονομία που πνέουν τα λοίσθια εξακολουθώ, μη σου πω με αυξητική τάση, να αισιοδοξώ. Στην ερώτηση της καλής φίλης: πως τον βλέπεις να βγαίνει αυτός ο χρόνος; η απάντηση αρχικά ήταν "θα δούμε", αλλά όσο το δουλεύω τόσο νιώθω πως θα είναι καλά, τόσο για μένα όσο και για τους αγαπημένους μου ανθρώπους. Και αυτό είναι τελικά που με απασχολεί. Θα μου πεις δε σε απασχολούν τα διεθνή και τοπικά δεδομένα και η απαισιόδοξη πρόβλεψη όσον αφορά οικονομία κι άλλους τομείς; φυσικά αλλά με μέτρο, δε θα πέσουμε και να πεθάνουμε βρε αδελφέ, έχουμε ξεπεράσει και μεγαλύτερες δυσκολίες, άλλωστε έχω κι έχεις αποδείξει στο όποιο παρελθόν ότι μπορούμε να βγούμε αλώβητοι ή έστω με ελάχιστες απώλειες.

200 ποστ και συνεχίζουμε λοιπόν, με πολλές αλλαγές από τότε που άρχισα να σχολιάζω και να διαβάζω αρχικά (πάνω από 3 χρόνια) και μια ανανέωση του χώρου που θα γίνει (κάτι σα φρεσκάρισμα στους τοίχους ένα πράγμα) όταν κάνω κέφι, ορμώ ακάθεκτος σε ένα μήνα που με έχει ούτως ή άλλως σημαδέψει με τα γεγονότα του στο παρελθόν και που σαν αρχή του έτους κατά τους παλιούς κι όχι μόνο, σίγουρα θα σημάνει νέο ξεκίνημα για πολλούς. Σας εύχομαι να περάσετε το καλύτερο Φθινόπωρο της ζωής σας, φιλιά και χαμόγελα σε όλους...

Πήγα, γύρισα, καλά πέρασα (θα μπορούσα και καλύτερα, όπως και χειρότερα), έκανα μπάνια, βαρκάδα, φεγγαράδα, χάζεψα το μπλε ατελείωτες ώρες, πήρα κουράγιο και γύρισα. Σε μια Αθήνα μισοάδεια (ποτέ δεν αδειάζει τελικά), με ράθυμη διάθεση σε ένα γραφείο σχεδόν άδειο κι ένα σπίτι πολύ γεμάτο. Γεμάτο από ανθρώπους, ζώα και φυτά που αγαπώ. Κάποιος έχει γενέθλια σήμερα, περάστε να του ευχηθείτε, εγώ θα του αφιερώσω το παρακάτω και θα επανέλθω με άλλο υλικό σύντομα.

Σε έχω ήδη σκοτώσει δύο φορές, σε άλλες ζωές αν θυμάσαι, κατά πως λέει ο τσαρλατάνος οραματιστής. Μία όντας καλόγεροι το Μεσαίωνα και μία όντας πλύστρες κάπου στην Αφρική. Τώρα ή εσύ δεν έμαθες ή εγώ πρέπει να μάθω. Για όσους πιστεύουν στο Κάρμα είναι σαφώς μια καρμική σχέση. Με πολλά πάνω κάτω κι ακόμη περισσότερα πέρα δώθε. Με όμορφες στιγμές, ανέμελες, εξωτικά μέρη, εδώ, αλλού, επένδυσε ο ένας στον άλλο. Κι ακόμη το κάνει, παίρνοντας ρίσκα ο καθένας από τη μεριά του, αγνοώντας πρέπει, δεν πρέπει και ταμπού, μπαίνοντας στο μάτι πολλών. Πολλών που με άπειρους τρόπους προσπαθούν άλλοτε άθελα κι άλλοτε ηθελημένα είτε να χαλάσουν αυτό που βλέπουν είτε να εισχωρήσουν με πλάγιους τρόπους σε μια ευτυχία που δεν βιώνουν. Κατανοητή ζήλια, στο χέρι μας είναι πάντα να επιτρέψουμε ή όχι κάποιοι τρόποι, συμπεριφορές και λόγια να διαλύσουν αυτό που με τόσο κόπο δημιουργήσαμε. Ανεξάρτητα από τις δικές μας ανασφάλειες, πρέπει πρώτα να πιστέψουμε τον εαυτό μας και μετά τον άλλο και να μην αφήσουμε τίποτα να μπει ανάμεσά μας. Η αλήθεια είναι ότι όσες φορές έχω προσπαθήσει να με φανταστώ χωρίς εσένα δεν το καταφέρνω, δεν είναι τώρα αυτό καρμικό; Έχουμε έρθει για να πάρουμε (και να δώσουμε, όσο εγωιστικό κι αν φαντάζει αυτό), μάθημα ζωής. Δεν είναι σωστό να φύγουμε την τελευταία ώρα, θα μείνουμε μετεξεταστέοι

Χρόνια σου πολλά

Υ.Γ.: Μη φοβάσαι, αυτή τη φορά δεν έχω σκοπό να σε σκοτώσω, αν θέλεις εκδίκηση κάνε το εσύ...
Το ότι δεν μπήκε τελεία στο τέλος του κειμένου δεν είναι ορθογραφικό λάθος...

Σας εύχομαι ένα πολύ όμορφο μήνα, με γλέντια, μπάνια, ξεκούραση, ηρεμία κι αγάπη, πολύ αγάπη (ξέρετε εσείς: κάντε τους να ανησυχήσουν).

Η αγαπητή ταξιδιάρα / κορινόσκυλο / ονομαστέ την αν μπορείτε, μου απένειμε άλλο βραβείο αυτή τη φορά. Πρόκειται για λαμπρότερο του προηγούμενου, τουτέστιν μια κορώνα... Τώρα υποτίθεται ότι θα πρέπει να αναφέρω πέντε (5) μουσικές, βιβλία, ταινίες που μου αρέσουν... Παιδιά δεν είναι ότι βαριέμαι, πάντα εξάλλου συμμετέχω σε αυτές τις σκυτάλες, απλά το συγκεκριμένο το έχω ήδη εξαντλήσει στο παρελθόν (εντελώς με αυτά τα θέματα), άλλωστε τα γράφω και στο προφίλ μου, οπότε θεωρώ ότι είναι υπερβολή να τα ξαναλέω.
Ας παίξουν λοιπόν, αν θέλουν, οι νεότεροι, όπως ο μικρός αλήτης, ο τρελό-ημερολογιάκιας, ο ηφαιστίωνας, η Τζίνα (πάψε, κρύβω χρόνια τώρα...), κι ο g.p. (άντε τουλάχιστον πήρατε μια κορώνα...).

Κατά τ' άλλα ας τα λέμε καλά. Ενόψει καύσωνος και θεού (ποιος με φώναξε;) θέλοντος, μπορεί να πάμε για κανένα μπανάκι αυτό το Σ/Κ (το πρώτο θα είναι...) στις μαγευτικές παραλίες της Κορινθίας ή της Ευβοίας. Επίσης αύριο το βράδυ προβλέπεται μαχητική συνάντηση με αδίστακτους συναδέλφους (από εδώ γύρω) όπου τα φτυάρια (και τα πηρούνια βεβαίως) θα έχουν την τιμητική τους. Αλλά μια ο καιρός μια η πολύ δουλειά νιώθω μια εξουθένωση να την πω; μια δεν-θέλω-να-κάνω-τίποτα-όμως να την πω; μια περίεργη κατάσταση βρε παιδί μου. Σίγουρα η μια ημέρα & μια βδομάδα μέχρι τις 15ήμερες (μισώ καθηγητές και δασκάλους σας το είπα;) διακοπές μου θα περάσουν από αργά έως βασανιστικά αργά, αλλά είναι ένας στόχος.
Σας φιλώ γλυκά (φορώντας πάντα την κορώνα στο κεφάλι) και σας εύχομαι να περνάτε όμορφες μέρες και νύχτες. Ελπίζω να επιστρέψω τουλάχιστον μαυρισμένος...

Μου το απένειμε η αγαπητή φίλη wintersea, γιατί έτσι όπως λέει, έχει κι αυτή τις αδυναμίες της. Εγώ πάλι με τη σειρά μου οφείλω να το απονείμω σε αρκετούς... κάποιους που αρχικά διάβασα και μετά γνώρισα κι από κοντά, όπως τους αγαπητούς: νανάκο, billzouk, tanila, εξ ουρανού, τρελογιατρό, αρχιτέκτων, παιχνιδοφτιάχτη, so_far, satya, big dj, basnia,

άλλους που πρώτα γνώρισα, είτε από κοντά είτε από άλλους διαδυκτιακούς τόπους και εκ των υστέρων ανακάλυψα τα ιστολόγιά τους, όπως τους: george lenonce, g.p., mamma, jimmy rose, ημερολόγιο τρελού,

άλλους που θα ήθελα να έχω γνωρίσει κι από κοντά αλλά η επικοινωνία υπάρχει μόνο από εδώ (προς στιγμή), όπως τους: γιωρίκα (πριν και τώρα), sikia (το μοναστήρι περιμένει), mindstripper (για το μυαλό της κι όχι μόνο), tovene (που θα πάει θα τα πούμε κι από κοντά), kosta vraka (ο φίλος από το εξωτερικό), fevis η γλυκιά (και πριν και τώρα επίσης), snikola (ο καρντάσης), roadartist (η καλλιτεχνική κι ευαίσθητη), το korinoskilo (για τις αλήθειες και τον τρόπο που τις εκφράζει), την jojo (η ομορφιά σε όλα της τα επίπεδα), το xipaki (για τις στυλιστικές κι όχι μόνο επιλογές του), τον hfaistiwna (για την καλοσύνη και το πόσο καλοπροαίρετος είναι), την νανά (που μου έκανε την τιμή να με διαβάσει στην εκπομπή της), την φαβούλα (που είναι τόσο γλυκιά, με ή χωρίς κρεμύδι), τη τζίνα (που παρακολουθώ τις αλλαγές της επί ποδός), τον αντώνη (για την θεατρικά ανθρώπινη προσέγγιση όλων των θεμάτων), και τόσους άλλους, είτε βρίσκονται στο blogroll μου είτε δεν έχω προλάβει /αμελήσει να προσθέσω και διαβάζω όταν μπορώ.
Εννοείται τον Παύλο, που με το ζόρι κι από περιέργια έκανα μέλος αυτής της διαδικτυακής συντροφιάς κι έκτοτε δεν λέει να ξεκολλήσει...
Σας ευχαριστώ όλους για την παρέα, ανακάλυψα ένα νέο κόσμο εδώ μέσα και νιώθω μέλος μιας όμορφης παγκόσμιας κοινωνίας, με όλα τα καλά και λιγότερο καλά που αυτό συνεπάγεται.

Υ.Γ.: Ως γνωστόν δεν έπαιξα ακριβώς με τους κανόνες (που κάτι έλεγε για 15 συνιστολόγους, αλλά έτσι είμαι, ξεχασιάρης κι αντισυμβατικός - θέλω να πιστεύω...)

Τι έχει πιάσει όλο τον κόσμο καλοκαιριάτικα; Λες κι όλες οι αλλαγές (προς το χειρότερο) πρέπει να γίνουν τώρα, είτε σε επίπεδο κυβερνητικών και άλλων αποφάσεων (βλέπε απαγόρευση -περίπου- του τσιγάρου, νέοι φόροι, κλπ), είτε στο διεθνές σύστημα αστέρων (star system -ellinisti) που πεθαίνουν ο ένας μετά τον άλλο, είτε σε επίπεδο ρατσισμού και νεοσυντηριτισμού (μη μου πείτε ότι δεν έχετε πάρει χαμπάρι κάτι γύρω σας), είτε στο φιλικό επίπεδο (να περιμένει ο "φίλος" πως και πότε θα σου την πει και με ποια ευκαιρία θα μπορέσει να βγάλει τα όποια ανομολόγητα τον προβληματίζουν σχετικά με σένα) - δεν θα θίξω καν το θέμα των σχέσεων, αυτές ήταν πάντα περίπλοκες, δεν είναι σημάδι των καιρών.
Άντε να πούμε ότι για όλα πλέον φταίει η κρίση (η οικονομικιά ντε) κι όχι το κούφιο μας το κεφάλι. Κάποιοι χαίρονται όταν πλήττονται συγκεκριμένες ομάδες (για τους δημοσιογράφους αυτό για όποιον δεν κατάλαβε), άλλοι βρίσκουν ευκαιρία να πουν: εγώ δεν τα' λεγα; με τόσες επεμβάσεις δεν έχει πολύ ζωή μπροστά του, άλλοι πάλι βρίσκουν την αφορμή για να τους βγει ο τόοοοοοσο μεγάλος εγωισμός τους και να εξορίσουν στο πυρ το εξώτερον (ή σε μια γυάλα, ή σε συρματοπλεγμένα παραπήγματα αναλόγως) όσους δεν ταιριάζουν στα θέλω και τα πιστεύω τους. Ας μην είμαστε τόσο παρτάκηδες ρε παιδιά, υπάρχει χώρος για όλους, υπάρχει λογική που μας επιτρέπει να κρατάμε αυτά που θέλουμε και να αδιαφορούμε (αφήνοντας χώρο και ύπαρξη όμως) για αυτά που δεν μας ταιριάζουν, τα πάντα κι οι πάντες έχουν το λόγο ύπαρξής τους.
Φυσικά μπορούμε να διαφωνούμε, να αγωνιζόμαστε, να προσπαθούμε να κερδίσουμε αυτό που εμάς μας φαίνεται σωστό, αλλά υπάρχει το απόλυτο σωστό; υπάρχει η ιδανική κοινωνία; είμαστε σίγουροι ότι αυτό που πιστεύουμε θα πρέπει να είναι και το πιστεύω όλων;
Ας αφήσουμε χώρο να αναπνεύσει κι ο διπλανός μας, αυτός ο κόσμος δεν φτιάχτηκε μόνο για μένα, μόνο για σένα, διαφώνησε μαζί μου αλλά άφησέ με να αναπνεύσω, άφησέ με να χαρώ.

Υ.Γ.: Όλα αυτά τα λέω πάντα αισιοδοξώντας και πιστεύοντας ότι δεν μπορεί, κάποια στιγμή μια κοινή συνείδηση θα δημιουργηθεί εκτοπίζοντας τον υπέρμετρο εγωισμό μας. Πολλά φιλιά και καλά μπάνια...

για να παραφράσουμε το τραγούδι. Θερινό ηλιοστάσιο λοιπόν σήμερα, η μεγαλύτερη ημέρα κι η μικρότερη νύχτα για το βόρειο ημισφαίριο και το αντίθετο για το νότιο. Αρχή του θέρους, του καλοκαιριού. Από την αρχαιότητα Κινέζοι, Κέλτες, Γαλάτες, Ρωμαίοι, Σλάβοι και άλλοι λαοί έκαναν πολυήμερες τελετές γύρω από αυτή την ημέρα, σε κάποιους δε - αν όχι στους περισσότερους - είχε ερωτικό χαρακτήρα, το πήδημα πάνω από τις φωτιές σαν ερωτικό κάλεσμα έχει μείνει μέχρι τις μέρες μας με το πρόσχημα του χριστιανικού Άη Γιάννη.

Ότι και να σημαίνει πάντως για τον καθένα ξεχωριστά, σύμφωνα με τους ειδικούς:

Θερινό Ηλιοστάσιο ή Θερινή Τροπή λέγεται το σημείο που βρίσκεται ο Ήλιος στις 22 Ιουνίου κάθε χρόνου, όπου έχει τη μεγαλύτερη απόκλισή του: 23 27'. Μιλάμε για απόκλιση λοιπόν, και μάλιστα την μεγαλύτερη.
Εμένα πάλι παρότι σαν ημέρα από παιδί είχε όντως σημαδευτεί με την αρχή του καλοκαιριού, ξέρετε: όχι διάβασμα, μπάνια, ανεμελιά, παρέες που συναντιόμασταν μόνο τότε, είχε κι ένα άσχημο σημείο, αυτό ότι από την επόμενη ημέρα η νύχτα θα άρχιζε να κερδίζει έδαφος σταδιακά. Όχι ότι με χαλάει η νύχτα, αλλά πάντα ήθελα να είναι μεγαλύτερη η μέρα. Να βλέπω με το φυσικό φως, να αντιλαμβάνομαι τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση. Αυτό που μου έδινε πάντα τη χαριστική βολή ήταν η Φθινοπωρινή ισημερία (23 Σεπτέμβρη) που ήξερα ότι από κει και πέρα η νύχτα θα ήταν μεγαλύτερη, όλο και μεγαλύτερη. Σιχαίνομαι το τεχνητό φως, για αυτό και συνήθως είμαι σε ημίφως το βράδυ. Σαν οι κόρες των ματιών μου να μην μπορούν να δεχτούν αυτή την επίθεση του κατασκευασμένου. Φανταστείτε με να ζούσα σε χώρες προς το Βόρειο Πόλο, με εξάμηνο σκοτάδι κι άλλο τόσο ημίφως, αυτοκτονία ή μετανάστευση οι μόνες λύσεις. Για το διάστημα μέχρι και την Εαρινή ισημερία (21 Μάρτη), ουσιαστικά υπολειτουργώ. Από εκεί και πέρα συνήθως παίρνω τα πάνω μου.
Για να επανέλθω όμως στην ημέρα όπως της αρμόζει, είναι ευκαιρία να βγείτε, να ερωτευτείτε, να πηδήξετε φωτιές κι άλλα εμπόδια, με μαγικά φίλτρα και τελετές, χωρίς αυτά, με μόνο καλή διάθεση, με την ελπίδα να γεννιέται και να κυριαρχεί, ότι αυτή η μεγαλύτερη μέρα θα φέρει το επιθυμητό φως στις ζωές μας, θα σταματήσει τις μιζέριες, την κακομοιριά, την αδικία, το φθόνο, την ανισότητα κι ότι άλλο δεινό μπορεί κανείς να φανταστεί.
Καλή επίσημη αρχή καλοκαιριού παιδιά, τα πράγματα είναι πολύ απλούστερα από ότι φαίνονται, ζήστε τη στιγμή.

Τώρα θα μου πεις αποχή ή απόχη; Δεν βαριέστε, πάντως μόνο με το εκλογικό αποτέλεσμα δεν πρόκειται να ασχοληθώ. Όχι ότι δεν ψήφισα, μόνο μια φορά στη ζωή μου δεν το έχω κάνει κι εκεί δεν υπήρχε λόγος, επαναληπτικός γύρος δημοτικών ήταν και δεν υπήρχε κανένα ενδιαφέρον... Ούτως ή άλλως στις ελληνικές εκλογές παραδοσιακά όλοι πανηγυρίζουν για κάτι κι όλοι τελικά είναι κερδισμένοι, οπότε γιατί να χαλάσουμε αυτή την όμορφη ατμόσφαιρα;
Εγώ μιλάω για την γενικότερη αποχή από πράγματα: από τη διασκέδαση, την ξεκούραση, τον καλό ύπνο, τη θάλασσα, την ψυχοσωματική ηρεμία τελικά. Εδώ είναι που χρειάζεται η απόχη για να αρχίσω να συλλέγω πράγματα. Μια φανταστική τεράστια απόχη στην οποία θα συναθροίζονται από βότσαλα και κοχύλια, μέχρι άμμο και θάλασσα, ήλιο (όχι ο καταστροφικός, ο άλλος ο ευεργετικός) κι απλά καθημερινά πράγματα που δίνουν άλλη σημασία στη ζωή.
Όσο θαυμάσια είναι η αποχή από πράγματα που σε ενοχλούν άλλο τόσο άσχημη είναι όταν συμβαίνει σε αυτά που σε αναπτερώνουν. Θεωρώ βέβαια ότι είναι απλά μια φάση κι ότι τα καλύτερα έρχονται, αλλά μέχρι τότε τι να κάνω; να πω ότι δε μου λείπουν; Η αποχή των πλανητών είναι βέβαια ένα εντελώς διαφορετικό φαινόμενο, σύμφωνα με αυτή πρόκειται: για την γωνία που σχηματίζεται με κορυφή τη Γη και με πλευρές τις κατευθύνσεις Γη - Ηλίου και Γη - Πλανήτη. Τι σχέση έχει τώρα αυτό με την δική μας αποχή; φυσικά καμία αλλά να μη δώσουμε και μια επιστημονική εξήγηση του πράγματος;
Σας αφήνω προς το παρόν για να απολαύσω μια παγωμένη μπιρίτσα στο μπαλκόνι σκεπτόμενος αυτά που θέλω να κάνω τούτο το καλοκαίρι (κι είναι πολλά) και να ποτίσω τα φυτά μου (κάνει πάρα πολύ ζέστη ή εμένα μου φαίνεται;).

Ανέκαθεν μου άρεσε να παρατηρώ τους άλλους και να προσπαθώ να τους ψυχογραφώ μέσω μικρών καθημερινών πραγμάτων. Κάποιες φορές γίνομαι σαρκαστικός με συγκεκριμένες συνήθειές τους τις οποίες αναπαράγω ή τονίζω προκαλώντας τους άλλοτε τη θυμηδία κι άλλοτε τη δυσφορία. Συνήθως όμως δεν λέω ή δεν κάνω τίποτα κι απλά παρατηρώ. Από τον τρόπο που κάθονται, τον τονισμό ή την επανάληψη κάποιων λέξεων, τις χειρονομίες, τις συνήθειες και τον τρόπο που τρώνε, πίνουν, γελούν, κλαίνε, εκφράζονται.

Ποτέ δεν παρατηρούσα την επιφάνεια: τον τρόπο που ντύνονται, κουρεύονται, χτενίζονται, την εικόνα γενικότερα, κι όποτε γινόταν αυτό ήταν για εκείνη την στιγμή, αν με ρωτούσες μετά από λίγο ούτε που θυμόμουν. Για αυτό δε δίνω ιδιαίτερη σημασία και για την δική μου εικόνα (όποτε το κάνω ακούγονται επιφωνήματα θαυμασμού - ξέρω, μεγάλο ψώνιο).
Χθες βράδυ λοιπόν παραβρέθηκα σε γάμο συναδέλφου, ξέρετε αυτούς τους ανοιχτούς - μεγάλους, με πολλούς καλεσμένους και με γλέντι σε αίθουσα δεξιώσεων... Τι να πρωτοκοιτάξω: τα ντυσίματα των κυριών που ποίκιλαν από Χολυγουντιανές υπερπαραγωγές έως ακραίο κιτς με ανάλογα χτενίσματα (καλά, σίγουρα υπήρχαν και κάποιες κομψές εξαιρέσεις), τους συνοδούς που αισθάνονταν άβολα στα λιτά τους κουστούμια ή τους νεαρότερους σαφώς πιο άνετους με το χαλαρότερο στυλ τους. Η αίθουσα θύμιζε αυτές της υπερατλαντικής ομογένειας, λιτή, κιτρινοπορτοκαλί, με αρχαιοελληνικές παραστάσεις σε υπερμεγέθη τοιχογραφίες. Το φαγητό ήταν καλό, το σέρβις επίσης, το κλιματιστικό που χάλασε κάπου στη μέση όμως έφερε ανατροπές. Πλην του τιμώμενου ζεύγους οι περισσότεροι μετά από έναν το πολύ δύο χορούς κατέβαιναν κάθιδροι. Αλλά η ουσία ήταν ακριβώς αυτή: στις χαρές του ο Έλληνας έστω και για λίγο ξεχνά τα πάντα, η μουσική και το τραγούδι είναι απλά η ευκαιρία για να εκφραστεί, να ξεδώσει, να ξεχωρίσει.
Δεν έχει σημασία αν είναι μέσα στον ρυθμό, αν χάνει τα βήματα, η έκφραση του προσώπου κι η κίνηση του σώματος παίζει ρόλο εδώ. Άλλοτε απόλυτα αφοσιωμένος, σα να μην υπάρχει κανείς γύρω του και χορεύει για πάρτη του, άλλοτε αγκαλιασμένος με τους διπλανούς του κι άλλοτε αντικριστά με το ταίρι του (εδώ πρέπει να πω ότι είδα έναν από τους ωραιότερους μπάλους - κάτι σαν Χιώτικος καρσιλαμάς τελικά - από τον γαμπρό και τον κολλητό του φίλο), εκδήλωναν τη χαρά της ζωής, την ελπίδα για το σήμερα κι ίσως το αύριο, πάντως ζώντας τη στιγμή όπως της αξίζει: μοναδικά. Αφαιρώντας τα σύχρονα στοιχεία μπορούσες να φανταστείς μια αντίστοιχη αρχαιοελληνική σύναξη κι έτσι να δικαιολογήσεις και τις τοιχογραφίες...

Εύχομαι σε όλους ένα πολύ καλό και ξεκούραστο καλοκαίρι, είναι ευκαιρία για όλους να χαλαρώσουμε και να βλέπουμε ακόμη και στα αρνητικότερα πράγματα μια θετική πλευρά, καιρός να φύγει το μαύρο και το γκρι, βάλτε χρώμα παντού.

Το 4 είναι ο αγαπημένος μου αριθμός, τώρα που επαναλαμβάνεται (ή διπλασιάζεται αν θέλετε) μου κάνει ακόμη καλύτερα (τι σόι δίδυμος θα ήμουν άλλωστε). Χθες βράδυ που λέτε μετά από μια εξουθενωτική εργασιακά εβδομάδα (ελπίζω να είναι κι η τελευταία τόσο δύσκολη) και μετά από κάτι μπύρες, τηγανόψωμα, μπιρίμπα μετά της κουμπάρας (που έχασε χθες γιατί όπως εκμυστηρεύτηκε το μυαλό της ή ένα μέρος του τέλος πάντων βρισκόταν ακόμη στην Ισπανία), κι ενώ καθόμασταν στην πυργοβεράντα δροσιζόμενοι σκάει και μια τούρτα παγωτό με ένα μεγάλο 4 πάνω της (τι διακριτικά παιδιά, σας το χρωστάω αυτό...). Το έσβησα, την φάγαμε (καλά όχι κι όλη) κι άρχισα να αισθάνομαι ότι το διπλό 4 είναι πλέον γεγονός.

Το πρωινό ξύπνημα ήταν αναμενόμενο, 8 η ώρα εργασιακό τηλέφωνο. Με τα τρία τηλέφωνα (2 κινητά - 1 σταθερό) να χτυπούν εναλλάξ ή ταυτόχρονα περνάει μέχρι στιγμής η μέρα μου, απαντώντας είτε σε ευχές είτε σε συνεργάτες, με ενδιάμεσα διαλείμματα οικιακών εργασιών (κι αυτές πρέπει να γίνουν) και χωρίς κανένα πλάνο για τούτη την ιδιαίτερη ημέρα. Όπως είπε κι η άλλη μου κουμπάρα με τις ευχές που μου έδωσε: κανονικά σε αυτές τις ηλικίες θα πρέπει να τα γιορτάζουμε ξεχωριστά τα γενέθλια γιατί άλλος ένας χρόνος είναι άλλη μια επιτυχία (τώρα καλά ακούγεται αυτό; χμ). Πάντως η διάθεσή μου φτιάχνει, ο καιρός είναι οριστικά καλοκαιρινός και γενικά πιστεύω (μα που τη βρίσκω αυτή την αισιοδοξία πείτε μου κι εμένα) ότι όλα θα πάνε καλύτερα.
Σας φιλώ γλυκά κι ευχαριστώ εκ των προτέρων για τις ευχές σας