Μερικές σκόρπιες εικόνες, τραβηγμένες με τη φωτογραφική του νέου μου Nokia.


1. Μετρό Κεραμεικός. Πολιτισμός. Με το ζόρι. Στη διαπασών κλασική μουσική από τα ηχεία. Δεν ακούω το γμμένο το ipod. Ευτυχώς έρχεται το τρένο.










2. οδός Νίκης. Ακατανόητη ομάδα 50 ανδρών όλων ηλικιών, στημένοι απέναντι από τις κάμερες στην είσοδο του υπουργείου Οικονομικών. Οι μισοί κρατούν σημαίες και οι άλλοι μισοί τρώνε τυρόπιτες. Η λέξη ΠΑΜΕ μου θυμίζει όνομα ποπ γκρουπ της δεκαετίας του '70. Οι γιαπωνέζοι πάντως τους λατρεύουν (κλικ, κλικ, κλικ!)







3. Το ακατανόητο ποπ γκρουπ έχει γεμίζει φυλλάδια όλους τους δρόμους γύρω από το Σύνταγμα. Με λίγο αεράκι δημιουργούν ένα σουρεαλιστικό σκηνικό. Κουκουέ all over. Αρκεί να μη σου έρχονται στα μούτρα. Αισθάνομαι ότι θα βγει από μια γωνία μια 70's Νόνικα Γαληνέα, κρατώντας στην αγκαλιά της ένα πολύγραφο.







4. Υπέροχη λεπτομέρεια εγκατελλειμένου κτιρίου της οδού Μητροπόλεως. Αυτός ο δρόμος θα μπορούσε να είναι τέλειος. Επίσης, ας γκρεμίσει κάποιος το υπουργείο Παιδείας.

Πριν από λίγο καιρό, που λέτε, είχα διαβάσει μια καταπληκτική περιγραφή του gsus σχετικά με ένα φυλλάδιο ξενοδοχείου ημιδιανομής που βρήκε στο παρπρίζ του αυτοκινήτου του.
Το ξενοδοχείο -και η περιγραφή του gsus- ήταν τόσο καλά, που πραγματικά ζήλεψα που δεν αφήνει κανείς τίποτα στο δικό μου παρπρίζ (πλην εκείνων των γνωστών σημειωμάτων για προσφορά εργασίας).

Δεν ζητούσα καλύτερα ένα εκατομμύριο ευρώ; Ή καλύτερα, να πάθει αφωνία για πάντα ο Δεληβοριάς; Μερικές ημέρες αργότερα, εκεί που περπατούσα ανέμελος στο δρόμο ξαφνικά, στο απέναντι πεζοδρόμιο με αναμένα τα αλάρμ είδα αυτό:

Κατάφερα να ξεπεράσω την αρχική μου ταραχή και να βγάλω ταχύτατα τη φωτογραφική μηχανή από την τσάντα- καλά που δεν με πάτησε κανένα αυτοκίνητο από τη συγκίνηση, να πάω άκλαφτος στην Χαριλάου Τρικούπη.
Δεκάδες σκέψεις πέρασαν σαν σφαίρα από το μυαλό μου
-ποιος οδηγούσε αυτό το masterpiece;
-πόσα έπαιρνε για να το οδηγά;
και
-ειλικρινά, ποιος οδηγά συτό το masterpiece;;!

Πάμε τώρα στο προκείμενο. Όπως πολλά από τα ξενοδοχεία του είδους (δηλαδή της ημιδιαμονής), έτσι και το συγκεκριμένο για να διαφοροποιηθεί από τον ανταγωνισμό είναι ένα πραγματικό παλατάκι. Το Hotel Attiki (ναι, έχει και site) έχει θεματικά δωμάτια, το ένα καλύτερο από το άλλο.

-Ξεκινάμε με το δωμάτιο Καλυψώ, που ενέπνευσε τη δημιουργία της διαφήμισης. Στρογγυλό κρεβάτι με κόκκινη τρέσα, ως ένδειξη πάθους (και όχι φυσικά ως απώλειας παρθενίας). Μπροστά στρογγυλό τζακούζι στο οποίο χωράει περίπου ενάμισης άνθρωπος διπλωμένος στη μέση. Το τζακούζι έχει κάτι σε αρχαιοελληνικό, όπως άλλωστε και η τεράστια γύψινη γλάστρα στη άκρη του. Κατά τα άλλα το δωμάτιο θυμίζει αυθαίρετο στη Λούτσα (συγγνώμη, Αρτέμιδα), στο οποίο πας όσα έπιπλα περισσεύουν με το πέρασμα του χρόνου: ψάθινα έπιπλα, έπιπλα πράκτικερ και πλαστικά φυτά παντού, ακόμα και επάνω στην τηλεόραση. Στον γαλάζιο τοίχο βρίσκεται ένας ακατανόητος χάρτης-κυνήγι θησαυρού, που αντανακλά στον υπέροχο καθρέφτη επάνω στο ταβάνι.
-Το ξενοδοχείο έχει και άλλες προτάσεις. Δωμάτιο Αφροδίτη (όλα σε αποχρώσεις βαρύ ροζ, τόσο που σε πιάνει η ψυχή σου), Αρτεμις (κουρτίνες-τομάρια ζώων), Καλυψώ (σαν καμπίνα στο Εξπρες Απόλλων 12- η επιστροφή της σκουριάς), προεδρική (κίτρινο δωμάτιο με μπλε κουρτίνες και, όπως λέει στο site, air condition inverter. Επίσης δωρεάν ο γαλλικός καφές και τα εμφυαλωμένα νερά. Σας ικετεύω, μπείτε στο site και επιλέξτε να δείτε τα δωμάτια σε πανοραμική ξενάγηση. Δεν έχετε δει τίποτα.

Τη φωτογραφία αυτή φυλούσα για ημέρες προσευχόμενος να μην πάθει τίποτα ο υπολογιστής πριν αξιωθώ να γράψω. Και όσο διαρκούσε η αναμονή, ένα ακόμα μπιζουδάκι ήρθε να με βρει:
Ένα ωραιότατο φυλλάδιο στο παρπρίζ μου! Το J & G music cafe bar, το Καταφύγιο του Ρομαντισμού (για όσους δεν κατάλαβαν, το μαγαζί έχει πουτάνες).
Το φυλλάδιο κοσμεί συμπαθητική ζωγραφιά ξανθομαλλούσας κοπέλας, που όπως όλες οι κοπέλες σε ρομαντική διάθεση, κρατά με το ένα χέρι ένα ποτήρι κρασιού και με το άλλο το βυζί της. Ροζ, καρδούλες, αστέρι, ανοίξαμε και σας περιμένουμε, έχουμε και ρεζερβέ.

Αυτά. Για να μην παραπονιέστε.

Εκεί που περπατούσα αμέριμνος σήμερα γύρω από το Σύνταγμα, άρχισα να προσέχω πόσες πολλές πινακίδες του '60 και του '70 βρίσκονται γύρω (οι περισσότερες βέβαια σε καταστήματα που έχουν κλείσει). Έβγαλα λοιπόν τη μηχανή και τσάαααακ!




























































































































































ΥΓ. Το κουιζ της ημέρας: τι ειναι τα προ-αγιασμένα δώρα; Είναι σαν τις προ-τηγανισμένες πατάτες; Σε ποιον τα δωρίζουν; Και ποιος θέλει προ-αγιασμένα δώρα και όχι τα πλήρως αγιασμένα;;

Η στολή του superman μου είναι λίγο στενή στα μπούτια παρά τη δίαιτα.

Προχθές.
(μηχανικές κινήσεις) Ακούω μουρμούρα μωρού. Κοιτάζω ρολόι. 6.30, πολύ νωρίς. Ας ελπίσουμε ότι απλά του έφυγε η πιπίλα. Μέχρι να σηκωθώ το μωρό κλαίει. Πάνω στο δωμάτιο, το μωρό είναι όρθιο και κρατιέται από από τα κάγκελα της κούνιας. Με το που με βλέπει κάνει δραματική κίνηση με το ένα χέρι προς το μέρος μου κλαίγοντας σπαρακτικά. Τον παίρνω αγκαλιά και το σπαρακτικό κλάμα σταματά αυτομάτως. Προφανώς πεινάει και δεν θέλει να κοιμηθεί άλλο. Η ημέρα αρχίζει στις 6.30.



Χθες.
(μηχανικές κινήσεις) Ακούω μουρμούρα μωρού. Κοιτάζω ρολόι. 5.30, πάρα πολύ νωρίς. Ας ελπίσουμε ότι απλά του έφυγε η πιπίλα. Μέχρι να σηκωθώ το μωρό κλαίει. Πάνω στο δωμάτιο, το μωρό είναι όρθιο και κρατιέται από από τα κάγκελα της κούνιας. Με το που με βλέπει, συνεχίζει να κλαίει σπαρακτικά. Του βάζω την πιπίλα και τον ξαναβάζω στο κρεβάτι. Αρνείται να κοιμηθεί. Αποφασίζουμε να τον αφήσουμε να κλαίει, για να μην κακομάθει. Είκοσι λεπτά αργότερα αναγκαζόμαστε να σηκωθούμε γιατί είμαστε πλέον σίγουροι ότι κάποιος γείτονας θα έχει καλέσει την αστυνομία (τουλάχιστον να ντυθούμε, μην πάμε με τις πιτζάμες στο τμήμα). Η μέρα αρχίζει στις 6.



Σήμερα τα ξημερώματα.
(μηχανικές κινήσεις) Ακούω μουρμούρα μωρού. Κοιτάζω ρολόι. 3.00. Δεν υπάρχει περίπτωση. Το κλάμα δυναμώνει και γίνεται ουρλιαχτά. Σηκώνεται η *Αθηνά* και τον αλλάζει, τον ταίζει, αλλά αυτός εξακολουθεί να κλαίει. Σταματά μόνο όταν τον σηκώνει στα χέρια. Αναλαμβάνω εγώ, τον ξαπλώνω και αρχίζω να του διαβάζω παραμύθι. Σηκώνεται και συνεχίζει να κλαίει. Παραιτούμαι. Τον σηκώνω και τον βάζω ανάμεσά μας στο κρεβάτι. Αποκοιμάται πριν γυρίσω πλευρό. Ξανασηκώνεται στις 7.30. Δεν θέλω να ξυπνήσω στις 7.30. Βάζω το μαξιλάρι στην πλάτη του κρεβατιού, τον παίρνω αγκαλιά και σε λίγο κοιμάται. Κοιμάμαι κι εγώ.



Σήμερα το μεσημέρι.
sms *Αθηνάς*
Τώρα η επιτυχία συνεχίζεται και το μεσημέρι
sms Γιωρίκα
πίκρα
sms *Αθηνάς*
του γύρισα πλάτη και έχει σηκωθεί όρθιος και ουρλιάζει
sms Γιωρίκα
Σήκω όρθια και άρχισε να ουρλιάζεις για να του τη σπάσεις.
sms *Αθηνάς*
τον αφήνω να δω που θα φτάσει
sms Γιωρίκα
να του πεις, άμα έρθει ο πατέρας σου σπίτι θα του τα πω όλα και τότε να δεις τι έχει να γίνει
(κενό 5 λεπτών)
τηλέφωνο από *Αθηνά*. Από πίσω ακούγεται ο Διομήδης να ουρλιάζει.
-(ξεψυχισμένα) Δεν αντέχω



Καμιά ιδέα anyone;

Ήρθαν και φέτο οι απόκριες και ο υπεύθυνος γονιός καλείται να λάβει ακόμα μια σημαντική απόφαση για λογαριασμό του παιδιού του (ο λογαριασμός βέβαια επιστρέφει στον γονιό, αλλά αυτό είναι μια άλλη υπόθεση). Πώς θα ντύσουμε το παιδί;

Η πρώτη μου επαφή με τα αποκριάτικα είδη για μωρά ήταν απογοητευτική. Πήγα σε ένα από εκείνα τα τεράστια μαγαζιά με εποχικά (όπου εποχικά βλέπε φτηνιάρικα), στα οποία όλες οι στολές είναι από φόδρα και αρκεί μια κάφτρα τσιγάρου για να καούν γρηγορότερα κι από επιταχύνουσα σφαίρα (faster than a speeding bullet). Θα μου πείτε, πόσο πιθανό είναι να καπνίζουν τα άλλα μωρά στο παιδικό πάρτι; Και θα σας πω: πολλές! (βλέπω star εγώ, ξέρω)

Στα μαγαζιά αυτά, λοιπόν, με τα εποχικά η μαγική λέξη είναι Πρωτοτυπία. Παπάς, σέξι καλόγρια. Γιατρός, σέξι νοσοκόμα. Καομπόης, ινδιάνος. Κλόουν, φάντασμα. Αυτά στους ενηλίκους. Στα παιδικά η αλληλουχία ιδεών είναι η εξής:

Αγόρια: καομπόης, ινδιάνος, ζορρό, πειρατής. End of story. Με μικρές παραλλαγές οι ίδιες στολές γίνονται πρίγκηπας, σωματοφύλακας, κουρσάρος (ποια η διαφορά μεταξύ κουρσάρου και πειρατή θα σας γελάσω)

Κορίτσια: πριγκήπισσα, νεράιδα, βασίλισσα, μπάρμπι. End of Story. Φόρεμα με 100 κιλά τούλι, σε όλες τις πιθανές αποχρώσεις. Ροζ φόρεμα; Μπάρμπι ραπουνζέλ. Κόκκινο φόρεμα; Μπάρμπι σωματοφύλακας. Μαύρο φόρεμα; Μπάρμπι ζωντοχήρα. Και ούτω καθεξής.

Επιπλέον υπάρχουν και οι ακατανόητες, unisex στολές. Βλέπεις μια (ο θεός να την κάνει) κάπα κίτρινη με μερικά χρωματιστά μπαλώματα. «Κλόουν;» ρωτάς την πωλήτρια. «Γλυφιτζούρι!», σου λέει. Πού το είδες μάνα μου το γλυφιτζούρι; Εκτός αν το παιδί σου έχει τόσο μεγάλο κεφάλι που ό,τι και να το ντύσεις, πάλι σαν γλυφιτζούρι θα είναι. Βλέπεις μια άλλη που είναι μια πράσινη φόδρα με κάτι μαύρα μπαλώματα. «Πατημένη χλόη;», λες. «Φασολάκι!», σου λέει. Βλέπεις μια τρίτη άσπρη, με ένα φουσκωτό καπέλο. «Ασβέστης;», ρωτάς. «Μάγειρας!» σου λέει.

Πολλά ναρκωτικά παίζουν στην σκοτεινή βιομηχανία της Αποκριάς. Σκληρά.

Υπάρχει βέβαια και μια άλλη λύση εκτός από τα εποχικά. Λέγεται βεστιάριο. Πλην όμως τα βεστιάρια είναι πανάκριβα, δεν έχουν μωρουδιακά ρούχα και σίγουρα δεν θα χαρούν αν το λατρεμένο σας ξεράσει πάνω τους τη μπισκοτόκρεμα.

Bonus Track
Παραδείγματα στολών

1. Ποντικάκι
Πού το είδες το ποντικάκι μάνα μου; Το ποντικάκι είναι γκρι. Εκτός αν είναι αρουραίος και είναι πιο γκρι και άλλες αποχρώσεις που δεν είναι της παρούσης. Η σωστή περιγραφή είναι: ροζ φόρεμα με αυτιά μίκι-μάους (εκεί να το δεχτώ το ποντικάκι). Να σημειωθεί ότι το φόρεμα είναι τόσο κοντό που ο πωπός του παιδιού σας θα αερίζεται ολόκληρο το απόγευμα, εύκολα, άνετα. Το τσαλιμάκι του παιδιού δεν είναι ανάλογο της φύσης του φορέματος, αφού όλοι ξέρουμε ότι έτσι κάνουν τα γατάκια.





2. Φραουλίτσα
Μια ακόμα σαχλή κοριτσίστικη στολή με πουά. Το μόνο που παραπέμπει σε φράουλα είναι μια τσαντούλα φράουλα. Κι αυτό γιατί, guess what, οι φράουλες ΔΕΝ είναι πουά. Στη φύση τουλάχιστον. Στυλιστικά το φορεματάκι αποτελείται από κορσέ, φόρεμα με τον πωπό να αερίζεται, 164 πουά φιόγκους, πουά καλτσοδέτες και καπελάκι υπηρέτριας του μεσαίωνα. Όλα πουά. Και νάζι, αφού (πλασάρεται ότι) είναι τρισ-χαριτωμένο. Αν κάνουμε ποτέ κοριτσάκι και θέλει να ντυθεί έτσι, θα της δέσω βαρίδια στα πόδια και θα τη ρίξω στο Φάληρο.





3. Κινέζα
Κατ'αρχήν τα κιμονό δεν τα φορούν οι κινέζες, αλλά οι γιαπωνέζες. Επίσης αυτό δεν είναι κιμονό. Έχει ένα πάνω μέρος που παραπέμπει (προσοχή στη λέξη παραπέμπει) σε κιμονό. Το υπόλοιπο είναι ένα φορεματάκι κοντό ώστε ο πωπός να αερίζεται εύκολα (να μη ταξαναλέμε) και έναν τεράστιο, εμετικό φιόγκο. Προσοχή στη λέξη εμετικό, καθώς περιγράφει την επιλογή των αποχρώσεων. Επίσης το κοριτσάκι το έχουν βάψει σαν... δεν ξέρω σαν τι και του έβαλαν και μια στέκα ιδίων αποχρώσεων, που όλοι ξέρουμε πόσο ταιριάζει με το κιμονό.


4. Ζαμπονο-αρκούδι
Ξουτ! Ύπαγε από εδώ σατανά!

Με το 'να και με τ'αλλο πέρασε ο καιρός και ο Διομήδης έγινε ενός ολόκληρου έτους (στη φωτογραφία η πραγματική τούρτα, δια χειρός *Αθηνάς*).
Συγχωρέστε με που έχω γίνει αμελής με τις διαδικτυακές μου υποχρεώσεις, αλλά τρέχω ο πατέρας και δεν φθάνω. Επανέρχομαι άμεσα με καυτά θέματα.

Πριν από καμιά δεκαεριά ημέρες σκότωνα τα 5 ολόκληρα λεπτά ελεύθερου χρόνου στη δουλειά χαζεύοντας τα πονήματα γνωστών και αγαπημένων βλόγγερ. Πηδώντας σαν κουνέλι on acid από βλόγγι σε βλόγγι, έπεσα και στον Αυτόν, Αυτόν και τα Μυστήριά του.

Ξεκίνησα λοιπόν να διαβάζω το κείμενό του για μια θεατρική παράσταση και συγκεκριμένα το «Γιατί η Μαντόνα και όχι εγώ», στο θέατρο Αθηνών. Στο τέλος του κειμένου, ο Παύλος προσκαλούσε όποιον επιθυμεί να αφήσει κόμμεντ για να του δώσει προσκλήσεις (από ότι κατάλαβα, είχε χοντρό μέσο).

Τη στιγμή εκείνη συνέβησαν δύο ανεξήγητα πράγματα:
-τα σύννεφα άνοιξαν μια ακτίδα φωτός έπεσε απευθείας στην οθόνη του υπολογιστή μου.
-ξαφνικά ο υπολογιστής άρχισε να παίζει το Like a Virgin (στην πραγματικότητα ήταν το podcast του Παύλου, αλλά το κατάλαβα πολύ αργότερα)

Τα απρόσμενα και απόκοσμα σημάδια με τάραξαν. Αμέσως άνοιξα τα σχόλια και άφησα κόμμεντ (άλλο σχόλια, άλλο κόμμεντ).

Μια εβδομάδα αργότερα, το μέηλ του Παύλου ξεσατανίστηκε και ήρθε στο γραμματοκιβώτιό μου. Την Τρίτη αφήσαμε το Διομήδη στην πεθερά μου και παρέα με την *αγαπημένη* μου σύζυγο κατεβήκαμε στο κέντρο.

Στο θέατρο μας περίμεναν ο Παύλος, ο Γιάννης και bonus track ένας φίλος τους με ειδικότητα στο φρέσκο μπαρμπούνι. Στα 12,3 δευτερόλεπτα άρχισαν τα δουλέματα. Αυτό, καλοί μου φίλοι, λέγεται Καλή Χημεία αν έρχεται από ανθρώπους με χιούμορ (όπως τα παιδιά) και Μαζέψου γιατί Απλώνεσαι σε κάθε άλλη περίπτωση.
Για την παράσταση τώρα. Πολύ γέλιο. Μιλάμε για πολύ γέλιο. Στην αρχή ξεκίνησε λίγο χλιαρά. Δηλαδή χαμογελούσες λιγάκι και ανέμενες τη συνέχεια. Στην πορεία όμως τα πράγματα γινόταν ολοένα και καλύτερα. Στο τέλος είχαμε χεστεί από τα γέλια. Εξαιρετικοί και οι τρεις ηθοποιοί, εξαιρετική σκηνοθεσία και επτά αστεράκια στον κειμενογράφο Μιχάλη Κόκκορη (που δεν τον ξέρω, μην σας πω ψέμματα).

Στη συνέχεια η παρέα προσπάθησε με δόλιους τρόπους να μας χαλάσει τη διάθεση. Λ.χ. τάζοντας ποτάκια και κιμαδόπιτες και άλλα εξαιρετικά ντελικατέσεν που δεν ήξερα ούτε το όνομά τους από ρετιρέ με την πόλη πιάτο στα Εξάρχεια. Αυτά σε ανθρώπους που δεν είχαν την πολυτέλεια να μείνουν, αλλά έπρεπε να τσακιστούν να πάνε να μαζέψουν το μωρό τους. Καταλαβαίνετε την κατάληξη. Φύγαμε με βαριά καρδιά.

Ευχαριστούμε Παύλο!

Γραφτό ήταν, λιγοστοί πλην πολυτάλαντοι αναγνώστες του τίμιου τούτου βλογ. Μετά το απότομο πολιτιστικό άνοιγμα με τα Μαζού εντ δε Ζου, ήταν επόμενο ότι σύντομα θα ακολουθούσε και συνέχεια.

Καταρχήν, πήγα σινεμά. Αυτό από μόνο του είναι γεγονός γιατί γενικώς δεν με ενθουσιάζει η ιδέα να βλέπω μια ταινία μαζί με εκατό άσχετους. Εν πάσει περιπτώσει κάνω και εξαιρέσεις. Κι υτό γιατί υπάρχουν και ταινίες που μόνο στο σινεμά μπορείς να δεις. Μια τέτοια είναι και το Αβαταρ (όχι που θα αφήναμε τον Πρόβατο να μας περνά για ΤΜΒ).

Το Άβαταρ που λέτε είναι ένα ωραίο παραμύθι θρη ντη. Το θρη ντη το τονίζω γιατί πραγματικά "μπαίνεις" σε αυτό που βλέπεις, περνά ένα τρίωρο και δεν παίρνεις χαμπάρι. Με αυτή την έννοια, το συνιστώ ανεπιφύλακτα.
Κατά τα άλλα το Αβαταρ είναι μεγάλη φόλα. Σεναριακά είναι πιο προβλέψιμο και από την ήττα της Ντόρας Μπακογιάννη στις εσωκομματικές της Νέας Δημοκρατίας.
Here's the story: καλός- κακός. Καλός είναι αρχικά με τους κακούς αλλά μετά πάει στους καλούς. Καλοί νικούν, χάπι εντ.
Η προβλεψιμότητα είναι η αιτία που το Άβαταρ έχει και τόσο μαλακία τέλος. Καλοί κυνηγούν κακό. Ο κακός βρίσκεται σε μεγάλο διαστημόπλοιο, που σκάει αλλά γλιτώνει τελευταία στιγμή. Μικρό διαστημόπλοιο πέφτει, αλλά κακός γλιτώνει την τελευταία στιγμή. Ρομπότ το οποίο οδηγεί ο κακός καταστρέφεται, αλλά κακός και πάλι γλιτώνει. Γιατί; Γιατί δεν γίνεται να πεθάνει μια κι έξω, πρέπει να σου βγάλουν την ψυχή μέχρι να τον πεθάνουν.

Εκεί κοίταξα για πρώτη φορά ρολόι.

Το δεύτερο και πιο σοβαρό πολιτιστικό είναι μουσικό. Αγόρασα το νέο Σιντη του ΚΒ με τίτλο Ένωση. Το ακούω κάθε βράδι, δύο εβδομάδες τώρα, στο αυτοκίνητο επιστρέφοντας από τη δουλειά (αγαπημένα κομμάτια 4,6,9).
Γενικώς αγαπάω πολύ τη μουσική του συγκεκριμένου ανθρώπου και είναι ο μοναδικός στη μικρή μου δισκοθήκη που έχω τα άπαντά του, από τους Stereo Nova μέχρι σήμερα. Έχοντας λοιπόν εικόνα πιστεύω ότι είναι ένα πολύ καλό άλμπουμ, σαφώς καλύτερο από το προηγούμενο (Αργος) που μου έδινε την εντύπωση ότι γέμισε με "αποφόρια" προηγούμενων δίσκων.
Εφαγα όμως ένα σκάλωμα. Στο μπούκλετ του βιβλίου υπάρχει ένα περίεργο σημείο. Ευχαριστει, μεταξύ άλλων τον Χριστό, αφιερώνει το άλμπουμ στον "δ.Γιώργο" (δεσπότη;) και καταλήγει: Αφες άρτι ούτω γαρ πρέπον εστίν υμίν πληρώσαι πάσαν δικαιοσύνην.

Και εκεί έφαγα την ήττα. Αν ο άνθρωπος που 15χρόνια βγάζει τις καλύτερες ηλεκτρονικές μελωδίες της πόλης έγινε θεούσος, τι να πω πια, τα εχω δει όλα.

BONUS σχολιο
Καλύτερη στιγμή Stereo Nova: πρώτα δυο άλμπουμ, χριστίνα τοτ
Χειρότερη στιγμή Stereo Nova: το άλμπουμ με τον κραουνάκη (το μόνο που εχω ακούσει μια φορά και το παράτησα)
Καλύτερη στιγμή KB (σόλο καριέρα): Για σένα με αγάπη, Άγρια Χλόη
Χειρότερη στιγμή ΚΒ: Transofmations, Αργος

Ο Διομήδης, 30 χρόνια από σήμερα.

Επτά και μισή το πρωί, με ξύπνησε η καθιερωμένη... πρωινή μουρμούρα του. Είχε αρχίσει να ξυπνά, πιθανότατα από την πείνα και έβγαζε μικρές φωνές, ανάμεσα σε κλάμα και παράπονο.

Με τα μάτια μισόκλειστα αναζήτησα τα γυαλιά μου στο κομοδίνο. Είχαμε συννενοηθεί με την *Αθηνά* μου από το προηγούμενο βράδι ότι θα σηκωνόμουν εγώ, επειδή ούτως ή άλλως θα ξυπνούσα νωρίς το πρωί για δουλειά. Σκουντούφλησα σε κάτι παντόφλες, σε μια καρέκλα και πήγα κατευθείαν στην κουζίνα. Κινήσεις γρήγορες και μηχανικές, παρά τη νύστα. Διακόσια γραμμάρια νερό στο μπιμπερό, επτά κουταλιές φριτζόμελο (όπως λέμε χαϊδευτικά το φριζομέλ, το μωρουδιακό γάλα σε σκόνη), λίγο ανακάτεμα στυλ σέικερ και μετά μέσα στο θερμαντήρα για 2-3 λεπτά. Εντωμεταξύ η γκρίνια από το μέσα δωμάτιο άρχισε να δυναμώνει.

Ο Διομήδης είχε σηκωθεί και κρατιόνταν όρθιος από τα κάγκελα της κούνιας, βαρώντας κανονικό συναγερμό. Η φάτσα του... σαν μαραμένη γαρδένια- νύστα και κλάμα μαζί.

Μόλις μπήκα στο δωμάτιο και με είδε, σταμάτησε να κλαίει.

Και μου χάρισε το πιο γλυκό χαμόγελο του κόσμου. Πάει κι η νύστα μου, πάνε κι όλα.

Αυτή είναι η αγαπημένη μου στιγμή της ημέρας και σας τη χαρίζω για να κάνουμε καλή αρχή στο 2010.

ΥΓ. Το ξέρω, δεν μου πάνε τα μελό. Αλλά συγχωρείστε με, χρονιάρες μέρες. Αλλά το 2009 άλλαξε η ζωή μου (έστω και αν είμαι ακόμα τόσο νεαρός, πανέμορφος, σπιρτόζος, αναλγητικός κλπ).

Τόσες ημέρες στα Λονδίνα, Έλληνας ούτε για δείγμα. Εκτός από αγγλικά, όλο γαλλικά ακούγαμε στο δρόμο και εκείνες τις περίεργες σκανδιναβικές γλώσσες με τα στριφογυριστά χι και τα πεταχτά ρο. Ξεθαρρέψαμε λοιπόν. Εγώ δηλαδή.

(Νομίζω ότι με αυτή τη σύντομη, πλην εξαιρετικά περιεκτική εισαγωγή έχετε ήδη καταλάβει τι ακολούθησε. Απλά διερωτάστε πόσο μεγάλη ήταν η μαλακία).

Είμαστε, που λέτε, στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας. Ωραιότατο μπάη δε γουέη. Αλλά πολύ δεινόσαυρος. Μέχρι και στις τουαλέτες δεινόσαυρους είχαν. Κάθε δεύτερη γωνία είχε κι έναν. Κανονικούς, ορίτζιναλ, όχι μαλακίες.
Βλέπουμε λοιπόν τα βαλσαμωμένα τα ζα, τους δεινόσαυρους βέβαια, τα φυτά, τα μαμούνια, όλα. Και κάποια στιγμή γονατίσαμε οι αθρώποι, πήγαμε στο καφετίρια.
Πανικός στο καφετίρια. Τραπέζι ούτε για δείγμα. Καθόμαστε λίγο και χαζεύουμε το κοινό (θέλαμε βλέπετε να ταϊσουμε και το μωρό και έπρεπε οπωσδήποτε να καθίσουμε) και σε λίγο ένα ωραίο τραπέζι, καναπέ γωνία, αρχίζει να μας αδειάζει τη γωνία. Πλησιάζουμε ευκρινώς αλλά σε μια ευγενική απόσταση (δεν καθίσαμε δηλαδή πάνω από τα κεφάλια των ανθρώπων) περιμένοντας να φύγουν. Και τότε πετιέται από το διπλανό τραπέζι τριμελής οικογένεια και μας κάνει σφήνα, για να πάρει το καλύτερο τραπέζι!
Άναυδος εγώ, η *Αθηνά* μου κάνει να φύγει. Γυρίζω τότε προς το τραπέζι που είχαν πριν, όπου είχε μείνει ένας έφηβος για καβάτζα μέχρι να καθίσουν οι άλλοι.
Γυρίζω και κοιτάζω τον έφηβα κατάματα.
-Έλα σε αυτό το τραπέζι, φωνάζω στην *Αθηνά* μου. Φεύγουν οι μαλάκες!
-Ναι, φεύγουμε, απαντά αυτός.
Κάγκελο εγώ. Η *Αθηνά* κόντεψε να πέσει κάτω από τα γέλια.

Ναι, έφυγε τελικά, πήγε και αυτός στο καλό τραπέζι (ναι, οι ελληνάρες το έκαναν αυτό, μεγάλη η χάρη μας). Όχι δεν έμοιαζαν με Έλληνες. Ναι, χέστηκα αν με άκουσε. Με άκουσε, σας διαβεβαιώ.

POLIS

Ο τρισμέγιστε Νταλάρα! Πόσες φορές είχε την ευκαιρία η ταπεινή τούτη στήλη να φιλοξενήσει την ύψιστη καλλιτεχνική Σου φυσιογνωμία; Ελάχιστες. Γιατί ο Καλλιτέχνης είναι ταπεινός και δεν εμφανίζεται παρά μόνο σποραδικώς και σε μεγάλες περιπτώσεις- πόσο μάλλον σε αφίσες. Το πόσο απλός και ταπεινός είναι ο Καλλιτέχνης το βλέπουμε στο σπάνιο τούτο δείγμα. Χαμηλοβλεπών αλλά γελαστός, ανθρώπινος. Αλλά πάνω από όλα Καλλιτέχνης. Γι’ αυτό και δεν μας κοιτά στα μάτια. Μην απορείς. Ποιος είσαι εσύ που θα τραβήξεις το βλέμμα του Ύψιστου, περαστικέ; Δίπλα του η Πίτσα Παπαδοπούλου με τη διευκρίνιση «κυρία», όχι γιατί υπήρχε καμία σύγχιση, αλλά για να επεξηγήσει πως ο Τρισμέγιστος βρέθηκε στο ίδιο πρόγραμμα με μια λαϊκια (αυτή μας κοιτάει στα μάτια, δεν έχει πρόβλημα). Σε τρίτο επίπεδο ρομαντικό αγόρι από την Κρήτη με το όργανό του ανά χείρας και την παραδοσιακή εμφάνιση κρητικού, δηλαδή αξούριστος και αναμμαλιασμένος, που στο μυαλό των κρητικών παραπέμπει σε πολύ αντρίλα. Εδώ βέβαια ο καλλιτέχνης δεν επιτρέπεται να βγάλει και πολύ αντρίλα γιατί ένας είναι ο Αντρας και Καλλιτέχνης, οπότε γέρνει λίγο το κεφάλι στο πλάι με νάζι. Στο μπακράουντ, βρεμένα γκρίζα.

ΥΓ. Έχει και μια υποσημείωση η αφίσα. «Εκεί που οι φίλοι συναντιούνται». Θα είναι φιλικό το κλίμα δηλαδή. Θα μπορείτε και να Τον θαυμάζετε.

Πλατό

Εδώ τα πράγματα είναι σαφώς πιο φωτεινά και χαμογελαστά. Γαλανός ουρανός και λίγο συννεφάκι και όλο το πρόγραμμα κάτω από μια ομπρέλλα –hint hint! Όλα τα έχει ο μπαξτσές, από πιο έντεχνο έως το πιο ριάλιτι. Όσον αφορά το ενδυματολογικό, οι βάρδοι και οι βάρδες έχουν ντυθεί «τέσσερα ποτά αργότερα». Οι γραβατες χαλαρώνουν, και τα παπιγιόν λύνονται, όλοι χαμογελούν πλατιά. Δηλαδή ο Νικολόπουλος προσπαθεί.

STARZ
Λατρεύω τις αφίσες με concept. Εδώ έχουμε και χιούμορ. Ο Πετρέλης θάβει τον Τσαλίκη στα σκατά. Απλό, καθημερινό. Πώς το καταλαβαίνει ο περαστικός ότι είναι σκατά; Επειδή είναι αχνιστά, αγαπητοί. Και δεν είναι οποιαδήποτε σκατά. Είναι high σκατά. Και εξηγούμαι. Προσέξτε το ντεκόρ. Γρασίδι φρεσκοκουρεμένο, του γηπέδου. Κάκτος και ανθοσύνθεση στη γωνία, προσεγμένα. Πίσω, θέα πιάτο. Άρα βίλα αγαπητοί (ντετέκτιβ έπρεπε να είχα γίνει). Άρα και τα κακά είναι high, ας πούμε καθαρόαιμου. Κατά τα άλλα, τα παιδιά έχουν το κλασικό ντύσιμο πίστας, δηλ. άσπρο πουκαμισάκι, τζηνάκι, μαύρη γραβάτα. Η αφίσα κυκλοφορεί ζεύγος με την αντίθετη βερσιόν.


Cavo D'Oro
Να πανέμορφε πλην παραμελημένε αναγνώστη. Κάτι τέτοια αυξάνουν τα τροχαία. Οδηγάς στην Πειραιώς, κοιτάς αφηρημένα τον δρόμο και ξαφνικά! Σου 'ρχεται η Ελένη Φιλίνη από ψηλά! Και μάλιστα σου βάζει τη μασχάλη της μέσα στα μούτρα. Τι να πρωτοσχολιάσεις. Αγέραστη η κ. Φιλίνη. Σαν τη Ζωζώ Σαπουτζάκη. Και το στυλ της επίσης. Τρελό βίντατζ. Και η απορία της *αγάπης* μου: τραγουδάει η Ελένη Φιλίνη; Χάθηκαν οι επιθεωρήσεις του Τσιβιλίκα;



ΥΓ! Καλά Χριστούγεννα καλοί μου άνθρωποι. Φεύγουμε με την *Αθηνά* μου και το Διομήδη για τη Λόνδρα, μια εβδομάδα στην πολυαγαπημένη μας αδερφή κ κουνιάδα και στην οικογένειά της. Καλά να περάσετε και τα λέμε συντόμως.

Αυτή την Κυριακή έκανα ένα γενναίο άνοιγμα στον πολιτισμό.

Η πολιτιστική Κυριακή ξεκίνησε παρέα με το βαφτιστήρι μου, στην υψηλής καλλιτεχνικής αξίας μουσικοχορευτική παράσταση Mazzo and the Zoo. Eπειδή ακούω ήδη τα γιουχαϊσματα, πρέπει να σας ξεκαθαρίσω ότι η επιλογή της παράστασης δεν ήταν δική μου. Ήταν της κουμπάρας μου, η οποία ισχυρίστηκε ότι θα ήταν μια καλή πρώτη επαφή του παιδιού με το θέατρο.

Αν έχει δίκιο και το συγκεκριμένο μουσικοχορευτικό είναι χαρακτηριστικό δείγμα θεάτρου, τότε νομίζω ότι το 4χρονο είναι πλέον έτοιμο να δει Μύλλερ από τον Τερζόπουλο στο θέατρο ΑΤΤΙΣ.

Εν πάσει περιπτώσει, στην εν λόγω παράσταση γίνεται λαϊκό προσκήνυμα. Το κατάλαβα όταν φθάνοντας εκεί είδα την ουρά και την απογοήτευση στα μάτια των μανάδων και των πιτσιρικίων όταν διάβαζαν τη μεγάλη επιγραφή «Τα εισιτήρια για την πρώτη παράσταση έχουν εξαντληθεί». Εμείς πάλι μάγκες, είχαμε κλείσει εισητήρια με πιστωτική 15 ημέρες νωρίτερα.

Στο θέατρο (Αλίκη) δεν έπεφτε καρφίτσα. Μόνο όρθιους δεν είχε. Μάλιστα μεγάλο μέρος των θεατών ήταν 2χρονα και 3χρονα. Καλά, θα μου πείτε, τι περίμενες να δεις, τον Γεωργουσόπουλο; Όχι πανέμορφοι αναγνώστες μου, αλλά φανταζόμουν ότι τα Mazoo θα είχαν ένα μέσο όρο θεατών περί τα 6-7 έτη. Εδιαψεύσθην οικτρώς. Μόνο νεογέννητα δεν είχε.

Εν πάσει περιπτώσει, ο βαφτιστήρης μου ήταν σε τρελό overexcitement (στο οποίο βοήθησε και το ότι πήραμε το Μετρό για να πάμε στο θέατρο). Όταν καθίσαμε, άρχισε να χτυπιέται πάνω κάτω στη θέση και κάθε δύο λεπτά ρωτούσε πότε θα ξεκινήσει η παράσταση. Εγώ ως καλός νονός επιχείρησα να του μάθω ότι στο θέατρο την κουρτίνα τη λέμε αυλαία και εκεί που ανεβαίνουν οι ηθοποιοί (στη συγκεκριμένη περίπτωση η καμήλα που μασάει μήλα, ο γορίλας που είναι και πολύ τσατίλας κλπ) ονομάζεται σκηνή. Μετά από 17 επαναλήψεις, ο βαφτιστήρης απλά άρχισε να μη μου απαντάει «πως τη λέμε την κουρτίνα εκειπέρα» και να τρώει το πρόγραμμα.

Κάποια στιγμή λοιπόν άρχισε. Όπως ήταν αναμενόμενο, μπροστά μου ήρθε και κάθισε μια κυρία με μαλλί σαν τη Μαρία Σολωμού, με αποτέλεσμα να μην μπορώ να βλέπω ανεμπόδιστα όλη τη σκηνή (και καταλαβαίνετε τι συνέπειες είχε αυτό στην κατανόηση της υπόθεσης). Εν πάσει περιπτώσει άρχισε. Και βγήκε ο Ευθύμης, η Τερέζα και η Άρτεμις και άρχισαν τα γνωστά τσαλιμάκια και είπαν τα γνωστά τραγουδάκια.

Όπως αναμενόταν, η παράσταση δεν είχε υπόθεση- ήταν μια συρραφή των τραγουδιών τους, με ολίγη: χάθηκε ο παπαγάλος του Ευθύμη και τον ψάχνουμε ζητώντας βοήθεια από όλα τα ζωάκια που έχουν δικό τους τραγούδι, άσχετο με την απώλεια του παπαγάλου, τη συναισθηματική φόρτιση του Ευθύμη (και τις ενδεχόμενες ευθύνες του), την εμπλοκή των δευτερευόντων χαρακτήρων στην εξέλιξη της υπόθεσης, τη σημειολογία των σκηνικών, το σημαίνον, το σημαινόμενο, γάμησέ τα.

Οφείλω όμως να κάνω ιδιαίτερη μνεία στα τσαλιμάκια. Τα τσαλιμάκια είναι ένας ιδιαίτερα σοβαρός λόγος να συνοδέψει το παιδί στην παράσταση ο μπαμπάς και όχι η μαμά. Μιλάμε για κούνημα. Πέρα δώθε τα τζιτζία, πέρα δώθε τα κωλία (για να τα πω ποντιακά). Ειδικά εκείνη η ξανθιά, τριβόταν στον παπαγάλο, τριβόταν στην αρκούδα, τριβόταν στον σκύλο, πως δεν τον έφαγε πριν τελειώσει η παράσταση, άγιο είχε.



Το απόγευμα με περίμενε η δεύτερη πολιτιστική εμπειρία. Πήγαμε να βρούμε κάτι φίλους στην χριστουγεννιάτικη γιορτή του δήμου Μεταμόρφωσης. Ο δήμος λοιπόν έκανε την πιο cult χριστουγεννιάτικη γιορτή που έχω πάει ποτέ. Picture this: καμιά κατοσταριά γονείς με παιδάκια, μια σκηνή, δύο ξυλοπόδαροι, ένας φουσκωτός χιονάνθρωπος και ένας φουσκωτός αηβασίλης και κάμποσες 40χρονες ντυμένες κάτι απροσδιόριστο, μεταξύ νεράιδας, ξωτικού και τραγουδίστριας εθνικής οδού.

Ο εφιάλτης μας υποδέχθηκε καθώς προσεγγίζαμε υπό τους ήχους του γνωστού ζαμπονοτράγουδου με το οποίο σατανίζονται όλα τα πιτσιρίκια. Κατόπιν έβγαλε λόγο ο δήμαρχος και ένας ακόμα που έγλυφε το δήμαρχο- τόσο που για μια στιγμή νομίζαμε ότι είχαμε έρθει στην Times Square.

Στη συνέχεια, μετά από 2-3 επαναλήψεις του ζαμπονοτράγουδου μας ανακοίνωσαν ότι θα δώσουν τσάμπα δώρα σε όλα τα παιδάκια. Πριν τα δώρα έγιναν δύο συναρπαστικά πράγματα.
-Βγήκε ένας Αραβας μάγος που όμως μιλούσε λίγο σαν να είχε έρθει από την Κάτω Τιθορέα. Και ανάμεσα στα τρικ που έκανε στα παιδιά, ζήτησε ένα τσιγάρο για ένα μαγικό. Και μετά είπε «ε παιδιάμ.... να μην καπνίζετ' εshείς».
-Guest η πασίγνωστη τραγουδίστρια Αμαρυλλίς, η οποία είπε στα κατενθουσιασμένα παιδιά ένα γνωστό παιδικό τραγουδάκι με κεντρικό concept «με χώρισε ο γκόμενος αλλά θα του βγάλω τα μάτια».

Μετά χώρισαν το πλήθος σε δύο γκρουπ για να δώσουν τα δώρα και άρχισε ο πανικός...
Καταρχήν τα παιδάκια και οι γονείς κόντεψαν να ποδοπατηθούν με έπαθλο μια σακούλα δώρου περιπτέρου. Η δική μας, επειδή ποδοπατηθήκαμε κι εμείς υπέρ του Διομήδη, είχε ένα Γκορμίτι, ένα άθλιο παζλ, ένα άθλιο στόχο με βελάκια-μαγνητάκια και ένα σετ άθλιες νερομπογιές. Για να σας δώσω την εικόνα, μετά από μισή ώρα πάλης με το πλήθος, η νεραϊδοτέτοια ούρλιαζε υστερικά στο μικρόφωνο, ενώ ο δήμαρχος έχεζε τον κύριο που μοίραζε τα δώρα. Σκηνές ουράς ΙΚΑ. Μέχρι και τσαμπουκάδες έγιναν. Όλα για το κινέζικο δώρο.
Έτσι γιορτάζουν στη Μεταμόρφωση. Και γαμώ τα holiday spirit.
Αυτά τα πολιτιστικά.

Όχι, λιγοστοί πλην πανέμορφοι αναγνώστες. Δεν σας λέω ψέμματα. Ούτε προσπαθώ να σας ερεθίσω (την περιέργεια). Μου έριξαν μολότωφ στο αυτοκίνητο. Κανονική, από αυτές με το μπουκάλι και το στουπί. Όχι όμως στα επεισόδια των ημερών, αλλά πολύ μακριά και πολύ αργότερα. Το καλύτερο όμως με περίμενε μια ημέρα αργότερα.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Δευτέρα βράδι είχαμε τον καθιερωμένο αγώνα του γνωστού εταιρικού πρωταθλήματος. Πιστός στο καθήκον, φόρεσα την ασπρόμαυρη εμφάνιση (σαν τον ΜΠΑΟΚ είμαστε φέτος) και έσπευσα να υποστηρίξω έμπρακτα την ομάδα μου, κρατώντας ζεστό τον πάγκο μας ώστε ξεκουράζονται οι παικταράδες μας στη θαλπωρή μιας θερμής θέσης.

Πριν το ζέσταμα του πάγκου έχει όμως το κανονικό ζέσταμα. Την ώρα που τα άξια στελέχη της εταιρίας τεντώναμε τα πάχια μας και σπάγαμε με κομψές κινήσεις τα άλατά μας, ο φύλακας του γηπέδου μπήκε μέσα αλαφιασμένος (πάντα ήθελα να χρησιμοποιήσω αυτή τη λέξη)

-Ελάτε έξω! Ρίχνουν μολότωφ!!!

Το ζεστό μου (από το ζέσταμα) κορμί έλουσε κρύος ιδρώτας. Η Ζουμπουλία στεκόταν δίπλα στην είσοδο του κλειστού, ως άλλη Ιφιγένεια. Άρπαξα τα κλειδιά, έτρεξα έξω και τι να δω: το αυτοκίνητο απέναντι από το δικό μου είχε πάρει φωτιά. Πλησίασα μην ξέροντας τι να κάνω και τότε ένας τύπας όρμησε με έναν πυροσβεστήρα και έσβησε τη φωτιά. Μπήκα στη Ζουμπουλία χωρίς να την καλοκοιτάξω και βγήκα από το πάρκιν, παρκάροντας δυό στενά παρακάτω. Κατέβηκα από το αμάξι και το επιθεώρησα. Στην οροφή είχε ακόμα σπασμένα γυαλιά. Ο μάγκας (που να τον φάει η ψείρα) πέταξε δύο (ναι δύο) μολότωφ πάνω στον ουρανό της Ζουμπουλίας (φανταστείτε, το πάρκιν και η είσοδος του κλειστού είναι περίπου 2-3 μέτρα κάτω από το δρόμο), όπου έσκασαν και για καλή μου τύχη δεν ανεφλέγησαν. Αλλά μου άφησαν μερικά ωραιότατα σημάδια.

Μνημονεύοντας μεγάλες μορφές του χριστιανισμού επέστρεψα στο γήπεδο. Χάσαμε κι απο πάνω.

Το επόμενο πρωί αποφάσισα ότι κακώς δεν έκανα δήλωση ζημιάς στο μπατσικό που είχε σπεύσει στο συμβάν. Πήρα λοιπόν το 100 και ρώτησα τι να κάνω. Μου είπαν λοιπόν να σπεύσω στην περιοχή που βρίσκεται το κλειστό και να δώσω κατάθεση στην αντίστοιχη ασφάλεια (παρένθεση: να με συγχωρείτε που δεν σας αναφέρω περιοχή, αλλά ο διάβολος έχει πολλά prada).

Δρόμο πήρα και δρόμο άφησα και έφθασα στην πυκνοκατοικημένη περιοχή. Μετά από 17 γύρους και 5-6 λανθασμένες οδηγίες βρέθηκα μπροστά στην ασφάλεια.
Στην είσοδο ήταν ένας μπουλούκος γύρω στα 40, οπλισμένος σαν αστακός.

Σταματάω, ανοίγω παράθυρο.
-Καλημέρα σας κύριε. Δε με λέτε, πού να παρκάρω γιατί πρέπει να έρθω στην Ασφάλεια;
-Όχι εδώ κύριε, να πάτε αλλού, είπε γουρλώντας τα μάτια με τρόμο.
-Μια στην ασφάλεια έρχομαι, μέσα θα είμαι.
-Όχι εδώ κύριε, εδώ είναι για τα περιπολικά!
-Μα έχει 4 θέσεις άδειες.
-Όχι εδώ κύριε, να πάτε αλλού, δεν γίνεται εδώ!
-Μα πρέπει να δει το αυτοκίνητο αστυνομικός. Τι θα κάνω, θα τον πάρω βόλτα στα στενά;
Εκεί η αυθεντία του μπουλούκου κλονίστηκε.
-Εεεε... μισό λεπτό να ρωτήσω.
Μπαίνει μέσα ο μπουλούκος, αρχίζουν οι από πίσω να κορνάρουν όλοι μαζί. Εγώ ατάραχος έβγαλα αριστερό χέρι από το παράθυρο και έκανα τη γνωστή χειρονομία- τρίψιμο αντίχειρα και δείκτη (μισόοοοο). Τα κορναρίσματα αμέσως έγιναν δυό φορές πιο δυνατά.
Ο μπουλούκος βγήκε αγχωμένος.
-Να, παρκάρετε εδώ μετά το περιπολικό.
-Ευχαριστώ, είπα ικανοποιημένος (Γιωρίκας-Μπάτσος/πορτιέρης, 1-0). Τόσο ικανοποιημένος που χάρισα μεγάλα χαμόγελα γεμάτα αυτοπεποίθηση στα πέντε αυτοκίνητα που με προσπέρασαν βρίζοντας και μουτζώνοντας.

Ανέβηκα στον αξιωματικό υπηρεσίας. Ο οποίος ήταν ένας trendy 25χρονος με πολιτικά. Επίσης αγχωμένος. Του εξήγησα τι συνέβη και ότι ήθελα να καταγραφεί η ζημιά στο αυτοκίνητο ως συνδεδεμένη με το περιστατικό. Εκεί βραχυκύκλωσε. Και έκανε ότι θα έκανε ο καθένας από εμάς όταν βρίσκεται σε μια νέα κατάσταση και δεν ξέρει πώς πρέπει να αντιδράσει.

Πήρε τηλέφωνο τον μπαμπά του.

-Έλα μπαμπά. Το και το. Τι πρέπει να κάνω;
Ο πατέρας-μπάτσος άρχισε να δίνει οδηγίες στον μικρό μπατσούδο που με τη σειρά του μου πήρε κατάθεση. Σε ορισμένα σημεία βέβαια, τα ελληνικά του με προβλημάτισαν. Για παράδειγμα, «εγώ ο Γιωρίκας χθες βρέθηκα στο γήπεδο τάδε και πάρκαρα δίπλα στο γήπεδο τάδε προκειμένου να αγωνιστώ με την ομάδα μου στον αγώνα, που έγινε στο γήπεδο τάδε», ή «Τη σήμερον κατάλαβα ότι το αυτοκίνητο έπαθε ζημιές-φθορές». Αλλά αποφάσισα να το ξεπεράσω για να συντομεύσω τη διαδικασία.

Εντωμεταξύ μου ζήτησε την άδεια, την οποία είχα αφήσει στο αυτοκίνητο. Κατεβαίνω, πάω στο αμάξι, παίρνω την άδεια αλλά ο μπουλούκος με το αυτόματο με ξανασταματά στην είσοδο.
-Τι θέλετε κύριε;
-Είμαι αυτός με το αυτοκίνητο, πάω στον αξιωματικό υπηρεσίας...
Με κοίταξε με απορία, σαν να με έβλεπε για πρώτη φορά. Τον προσπερασα αποφασιστικά (Γιωρίκας- Μπάτσος/πορτιέρης 2-0). Όταν ανέβηκα, ο αξιωματικός υπηρεσίας είχε ξανακαλέσει τον πατέρα του και του διάβαζε την κατάθεση. Όταν κατάλαβε ότι πλησίασα, τον έκλεισε με συνοπτικές διαδικασίες.

-Και δεν μου λέτε κύριε, πώς θα πείσω την ασφαλιστική ότι ήμουν εκεί, εφόσον δεν καταγράφηκε το αυτοκίνητο στο περιστατικό;
Ο αξιωματικός βραχυκύκλωσε για τρίτη φορά με την εκπληκτική, αποστομωτική, σοκαριστική κλπ ερώτησή μου και φώναξε συνάδελφό του από διπλανό γραφείο. Στην είσοδο εμφανίστηκε 30χρονος με βαριεστημένο βλέμμα πάλιουρα φαντάρου.
-Τι θέλει ο κύριος, είπε και με έκοψε λοξά.
Του εξήγησα.
-Δώσατε κατάθεση κύριε, με έκοψε.
-Ναι, αλλά πως αποδεικνύεται ότι λέω αλήθεια.
-Αφού το λέει η κατάθεση.
-Ναι, αλλά πως θα τη συνδέσουμε με το περιστατικό;
-Εεεε... να καλέσουμε τη σήμανση! είπε ο πάλιουρας-μπάτσος και έφυγε με βαριεστημένα βήματα.
Να μην σας τα πολυλογώ, έφυγα χωρίς το αυτοκίνητο. Για να έρθει να το φοτωγραφίσει η σήμανση (τι τιμή!). Εντωμεταξύ, όση ώρα ήμουν εκεί και κατέθετα ήρθε μια ρωσίδα για να παραδώσει μια ταυτότητα που βρήκε, ένας τραυλός 50άρης για να ζητήσει πληροφορίες σχετικά με κάποιον κλέφτη που είδε στην τηλεόραση ότι συνέλαβαν (!) και ένας πιτσιρικάς για να δηλώσει κλοπή παπιού. Για να μην αδικώ το μπατσούδι που είχε βραχυκυκλώσει.

Το πιστοποιητικό, λέει, θα βγει σε δέκα ημέρες, αλλά αν πάρω μεθαύριο μπορεί και να είναι έτοιμο.

Μετά από πολύ, πάρα πολύ καιρό είχα την ευκαιρία για ένα επαγγελματικό ταξίδι της προκοπής, αν και σφιχτό χρονικά: πήγα στη Στοκχόλμη για 3 μέρες, εκ των οποίων όμως οι δύο ήταν το ταξίδι.

Οι διαπιστώσεις μου μπορούν να συνοψιστούν στα εξής:

-Κάθε φορά που επισκέπτεσαι μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα του βορρά, αναρωτιέσαι γιατί κάποιος να θέλει να επισκεφθεί την Αθήνα (εκτός από τα μουσεία, οκ). Η Στοκχόλμη είναι πανέμορφη, έχει υπέροχα κτίρια, μεγάλους δρόμους και -κρατηθείτε- ποιότητα ζωής. You know ποιοτητα ζωής; Πραγματική. Σε σημείο που νιώθεις εξωγήινος, όταν λ.χ. σου λένε ότι κανένας Στοκχολμιανός δεν πηγαίνει να στηθεί στη δημόσια υπηρεσία, αλλά στέλνει ένα η-μέηλ και το χαρτί του έρχεται το επόμενο πρωί στην πόρτα του.

-Ο κόσμος είναι ευγενικός και δεν βρίζεται στο δρόμο. Ούτε σπρώχνεται, αλλά -κρατηθείτε- παραχωρεί ο ένας στον άλλο την σειρά του. Ακόμα και οι γριές είναι ευγενικές, που όλοι ξέρουμε πόσο πανούργες είναι.

-Η Σουηδία είναι η πατρίδα του design. Πως είναι ΙΚΕΑ; Καλύτερο. Παντού. Υπάρχουν δεκάδες ντιζαϊνομάγαζα με υπέροχα πράγματα- από τιμές πάντως είναι κάπως τσουχτερά.

-Οι Σουηδοί αγαπούν την Ελλάδα. Σε ένα πρόσφατο γκάλοπ, λέει, ερωτήθησαν ποια χώρα αγαπούν μετά την πατρίδα τους και απάντησαν την Ελλάδα. Και πολλές φορές όταν σε ακούν να μιλάς ελληνικά στο δρόμο σε ρωτούν και σου πετούν και καμιά κουβέντα στα ελληνικά.


-Το Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης είναι υπέροχο. Να σας πω την αλήθεια, ντράπηκα. Πως λέμε Πανεπιστήμιο Αθηνών; Ε, καμία σχέση. Ούτε από μακριά. Ούτε να μας χέσει το σουηδικό.
-ΟΚ ο καιρός είναι στεναχώρια σκέτη. Ξημερώνει κατά τις 8-9 το πρωί, νυχτώνει 2-3 το μεσημέρι.

Μετά από απαίτηση των επιφανών βλογγεράδων Trilian και Provatos επανέρχομαι προς διευκρίνιση αποριών.

-Ναι, είμαι ο πιο τριχωτός άνθρωπος στο μάθημα κολύμβησης. Ο συναγωνισμός μου βέβαια είναι μάλλον περιορισμένος με δεδομένο ότι περιλαμβάνει μια δασκάλα κολύμβησης (τρίγωνη και άβυζη αλλά όχι τριχωτή), μια έγγυο, μια μικροαστή και τρία μωρά.

-Ναι, μπαίνω με την τρίχα στην πισίνα, εφόσον η τρίχα είναι επάνω μου και δεν αφαιρείται ανάλογα με την περίσταση.


-Όχι, δεν μπαίνω γυμνόστηθος στην πισίνα καθώς όλοι -άνδρες γυναίκες- είναι υποχρεωμένοι να φορούν πάνω από το μαγιώ ένα τη-σερτ. Ο λόγος είναι απλός: το μωρό μπορεί να πιαστεί από πάνω σου. Οπότε δεν θες να κάνει αποτρίχωση στον τριχωτό μπαμπά ή να κάνει αίφνης τόπλες τη μαμά.

-το παιδί θα έχει στο μέλλον πολλούς λόγους να ντραπεί για τον πατέρα του. Αυτή τη στιγμή ωστόσο τον απασχολούν σοβαρότερα πράγματα όπως κίτρινα παπάκια, η θερμοκρασία της μπισκοτόκρεμας και οι ικανότητές του στο χοροπήδημα κρατώντας το παρκοκρέβατο.

-η *Αθηνά* έχει πάθει ανοσία (Trilianγιου σουντ νόου μπέτερ δαν δατ μπάι νάου, αφού φωτογράφησες τον γάμο μας και τη βάφτιση του μωρού)

Σαν γονιός, καθημερινά καλείσαι να παίρνεις αποφάσεις για το καλό του παιδιού σου. Αυτό με δίδαξε η χμ πολύμηνη εμπειρία μου σε αυτή τη θέση, (εδώ ο τόνος της φωνής γίνεται πιο μπάσος) θέση στην οποία κάθε άνδρας έρχεται κάποια στιγμή της ζωής του -άλλοι ηθελημένα και άλλοι όχι.

Σαν γονιός λοιπόν και σαν άνδρας έδωσα τη συναίνεσή μου στην ιδέα της λατρεμένης μου συζύγου και μάνα να πάμε το μωρό στο κολυμβητήριο. Πριν βιαστείτε να γουρλώσετε τα μάτια, να σας πληροφορήσω ότι (όπως μου είπε η *Αθηνά* μου) τα προγράμματα κολύμβησης για βρέφη ξεκινούν από 6 μηνών και βοηθούν το παιδάκι να εξοικειώνεται με το νερό, να μαθαίνει μερικές βασικές αρχές στο κολύμπι και άλλα τέτοια. Για κάποιους γονιούς βέβαια είναι και ένας εύκολος τρόπος να ξεκατσικωθεί το παιδί τους για μια ώρα μέσα στην πισίνα και μετά να το πάρουν πτώμα και αφού του σκουπίσουν τους αφρούς από το στόμα, να το βάλουν γαληνεμένο για ύπνο.

Εν πάσει περιπτώσει, επειδή και οι δύο θέλαμε την εμπειρία, μοιράσαμε τα δύο μαθήματα στα δύο (εύκολο, δεν χρειάστηκε και κομπιουτεράκι). Ένα πρωινό πηγαίνω εγώ και ένα απόγευμα η *Αθηνά* μου.

(και τώρα επιτέλους πάμε στο προκείμενο)
Έτσι λοιπόν και αυτή τη Δευτέρα ζαλώθηκα τα μπουρνούζια μας, τα μαγιώ μας και τις αδιάβροχες πάνες μας, πήρα την αγριεμένη Ζουμπουλία (που ως γνήσια Κορόλλα έσβησε με μια νευρική επιτάχυνση τα χιλιόμετρα) και πήγαμε πουρνό πουρνό στο κολυμβητήριο.

Όπως πάντα, μας περίμενε εκεί η δασκάλα. Η δασκάλα είναι μια πολύ συμπαθητική κοπέλα. Συμπαθητική όπως λέμε «ο κολλητός μου ο Βρασίδας». Πλάκα πλάκα, νομίζω ότι είναι πιο τρίγωνη από τους περισσότερους κολλητούς μου. Εν πάσει περιπτώσει, χαιρετίσαμε τη δασκάλα και πήγαμε να αλλάξουμε (διαδικασία εύκολη όταν είσαι στεγνός, αλλά γάμησέ τα όταν είστε και οι δύο βρεγμένοι) και πήγαμε στην πισίνα.

Εκεί μας περίμεναν δύο μαμάδες μετά τέκνων (δηλαδή δεν περίμεναν εμάς, το μάθημα περίμεναν, αλλά σχήμα λόγου). Η μαμά (α) είναι μια όμορφη κοπέλα, κάπου στα 35, η οποία είναι και έγκυος (4-5 μηνών) και έχει ένα αγοράκι σχετικά οκ. Είναι ευγενική αλλά λίγο απόμακρη (του στυλ, δεν θέλω πολλά-πολλά). Η μαμά (β) είναι μια τύπισσα λίγο περίεργη (με κάτι μαλλιά σαν τη Γκλεν Κλόουζ στην Ολέθρια Σχέση), η οποία έχει για παιδί τον Τσάκι, την κούκλα του σατανά. Και στην πρώτη μας γνωριμία μου είπε όλες της λεπτομέρειες για την κωλονοσκόπηση που έκανε ο πατέρας της. Με όλες τις λεπτομέρειες όμως.
Όπως συνήθως ο Διομήδης ψιλοβαριόταν να κολυμπήσει και στο μισό μάθημα απλά απολάμβανε την αγκαλιά τη δική μου ή της δασκάλας (αντί για φουσκωτό στρώμα) και γυρόφερνε στο νερό, πασάκας. Η έξυπνη δασκάλα ήξερε πως να τον τσιτώσει: του πέταξε μπροστά του ένα παπάκι. Για κάποιο λόγο όλα τα παιδάκια, ακόμα και τα πιο βαριεστημένα, παθαίνουν κάτι με τα κίτρινα πλαστικά παπάκια. Και έτσι άρχισε να χτυπιέται, του έκανε η δασκάλα τις ασκησούλες και όλα καλά.

Το μάθημα τελείωσε λοιπόν και πήγαμε στα αποδυτήρια... εκεί άρχισε η γνωστή Οδύσσεια «ντύσε-γρήγορα-το-παιδί-να-μην-κρυώσει-και-μετά-βρες-τρόπο-να-καθίσει-ακίνητο-για-να-ντυθείς-κι-εσύ-και-να-μην-πάθεις-πνευμονία». Σημειωτέον, ο Διομήδης όσο εύκολο και βολικό μωρό είναι, κάτι παθαίνει με το γδύσε-ντύσε και κάνει το χταπόδι.

Εκείνη την κρίσιμη στιγμή λοιπόν που τνύνω το μωρό νιώθω μια έντονη ενόχληση. Σαν κάτι να πιέζει τα σωθικά μου προς τα κάτω. «ΟΚ, θα προλάβω», σκέφτομαι και προσπαθώ να βάλω τη στεγνή πάνα. Δεύτερη κρούση. «Δεν πάμε καλά, πρέπει να επιταχύνω», σκέφτομαι και πασαλείβω όπως όπως τον πωπό του μωρού με τη σουντοκρέμα. Τρίτη κρούση, δυνατή. Θα σπάσουν τα νερά. Αμάν! Με πιάνει πανικός. Το σπίτι είναι ένα τέταρτο με το αμάξι. Και ακόμα δεν έχω ντύσει το μωρό και εγώ είμαι με τα βρεμμένα. Εκεί με βρίσκει η τέταρτη κρούση. Γεννάω. Τώρα.

Κοίταξα γύρω μου πανικόβλητος. Οι άλλες δύο κυρίες ετοίμαζαν τα μωρά τους. Οι επιλογές μου ήταν οι εξής μια: να παρακαλέσω μια από τις δύο να κρατήσει το μωρό. Μέχρι όμως να το σκεφτώ και να ξεπεράσω τις ντροπές, οι επιλογές μου εξατμίστηκαν. Οι δύο γυναίκες ζαλώθηκαν τα μωρά και φεύγουν.

Είμαι μόνος με το μωρό στα αποδυτήρια και χέζομαι.

Τι να κάνω, έβαλα το μωρό σε ένα καρεκλάκι φαγητού (τα έχουν εκεί για να βάζεις το παιδί όσο να αλλάξεις), το πήρα μέσα στις τουαλέτες (όχι σε ευθεία οπτική επαφή) και του χάρισα ένα σόου πυροτεχνημάτων που όμοιό του δεν έχει ξαναδεί.






Τώρα που το ξανασκέφτομαι, ήταν η απόλυτη εκδίκηση για όλες τις πάνες που έχω μαζέψει τους τελευταίους δέκα μήνες.

Όλο λέω ότι θα καθίσω να σας γράψω και όλο κάτι συμβαίνει.
Τη μια δεν έχω όρεξη, την άλλη έχω πολύ δουλειά, την παράλλη δεν έχω έμπνευση.
Υπόσχομαι ότι θα επανέλθω συντόμως, ελπίζω να δείξετε κατανόηση, να μη με κράξετε κλπ κλπ

Αθηνών Αρένα
Συγχωρήστε τη λογοδιάρροια που θα ακολουθήσει, αλλά σπάνια έχουμε τόσο μεγάλη σταρ και τόσο πλούσιες σε σύλληψη αφίσες. Εδώ βλέπετε τη Βίσση σε πόζα ελαφράς εξάρθρωσης (κοινώς κοψομέσιασμα), με χτένισμα-tribute στην εποχή Νταλάρα. Το φόρεμα έχει διπλό ρόλο: ο γυμνός ώμος παραπέμπει στην ελληνική αρχαιότητα, στην οποία ανάγεται η καριέρα της σταρ. Το σκίσιμο στο φόρεμα αποκαλύπτει ότι από το πόδι έχει μείνει μόνο το κόκκαλο (ψαχνό γιοκ). Γύρω πανικός, όποιος πρόλαβε τον κύριο είδε. Οι παπαράτσι από τα δεξιά σκυλοσπρώχνονται, αλλά μάταια γιατί είναι κόντρα στον ήλιο και οι φακοί τους μας στραβώνουν. Ο φακός του μεσαίου πάνω δεξιά δεν είναι φακός αλλά προβολέας παλαιού τύπου, σαν αυτούς που διαφημίζουν το βράδι τις ντισκοτέκ στην παραλία της Κατερίνης. Πιο τυχεροί οι παπαράτσι από τα δεξιά, που έχουν πίσω τον ήλιο, αν και κάποιοι τραβούν φωτογραφίες προς το μέρος μας και όχι την σταρ, όπως βλέπετε και από τα φλας. Στο φόντο βρίσκεται ένα λήαρ τζετ και ένα κόκκινο χαλί, που συνηγορούν στο πόσο σταρ είναι η κυρία με το κοψομέσιασμα, μόνο που το χαλί οδηγεί κάπου αλλού και όχι στο τζετ. Σε πρώτο πλάνο Anna Vissi The Fabulous Show γιατί η σταρ έχει διεθνή καριέρα και δεν θα μπορούσε να πει Άννα Βίσση, Η Παράσταση της Τσαχπίνας (της Ωραίας, της Υπέροχης κλπ). Η φωτογραφία είναι κλεμμένη από την Α-Μπα, που έκανε (όπως πάντα) μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση στο θέμα.


Sugar
Εδώ το σημαίνον και το σημαινόμενο είναι ένα και το αυτό. Πολύ πρόστυχο και ερωτικό το σόου μας. Έχουμε σταρ καλλιτέχνη, βέρι σέξι, πράγμα που σαλεύει και το μουστερή γυρεύει. Νυχάκι πρόστυχο στο χειλάκι, γλυφειτζούρι για όποιον δεν κατάλαβε (εκτός αν το πέρασμα του γλειφιτζουριού στα δύο δάχτυλα αντί για τσιγάρο είναι μια έμμεση υπενθύμιση της απαγόρευσης του καπνίσματος στους κλειστούς χώρους). Το σώμα γυμνό και στο λαιμό καδένα Goin' Through (πώς λέμε και στην κορφή κανέλα). Ακόμα και το λογότυπο Sugar έχει κάτι δαχτυλιές επάνω, κάτι λεκέδες. Τόσο βρώμικο και πρόστυχο είναι.


Ιερά Οδός
Εδώ βλέπετε ένα μοναδικό θαύμα στην ιστορία της γεννετικής: τα σιαμαία της λαϊκής σκηνής. Μοιράζονται έναν κορμό, αλλά έχουν διαφορετικά χέρια και μουσικά γούστα. Ο άνδρας είναι βαρύς λαϊκός (πώς λέμε βαρύς γλυκός) και η νεαρά του ελαφρού. Αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο ποτέ στη σχέση τους και εδώ βλέπετε πόσο ευτυχισμένα ποζάρουν στο φακό. Ως προς το ενδυματολογικό, δεν πρόλαβε να βγει το ΠΑΣΟΚ και αρχίσαμε τα ζιβάγκο.


Fix
Ο Σταμάτης Γονίδης φωτογραφίζεται από φίλους του, σε μια ταράτσα. Το απλό και καθημερινό της φωτογραφίας βέβαια δεν τον εμποδίζει να φορά κουστούμι και μάλιστα λευκό, το οποίο όπως όλοι ξέρουμε συνδυάζεται εξαίσια με μαύρο γυαλί Rayban και ημιφουντωμένη καράφλα. Τα γύρω κτίρια της θέας έχουν θολωθεί εσκεμμένως σαν να έχεις επτά βαθμούς μυωπία για να ενισχύουν το κεντρικό θέμα της φωτογραφίας. Πάνω στα θολωμένα, σπέρνονται ατάκτως οι λοιπές πληροφορίες του προγράμματος.


Teatro
Ο Κουρκούλης, η Ηλιάδη και ο Τζων Τζων βγάζουν αναμνηστική φωτογραφία προσωπικού στο χώρο υποδοχής του καταστήματος. Το φιλικό κλίμα είναι τέτοιο, που περιμένεις να έχει tag τα ονόματά τους και τίτλο φωτογραφικού άλμπουμ «Χειμώνας στην πόλη». Η ταπετσαρία πάντως είναι μάλλον βαριά.




Βοτανικός
Ποιος είναι αυτός δίπλα στη Νατάσσα, με δέρμα photoshop, κατάλευκο χαμόγελο και μαλλί καρφάκι; Μη να 'ναι ο γιος της; Μη να 'ναι ένας καλός γείτονας; Όποιος και να 'ναι, πάντως, έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του (και την αναγνωρισιμότητα της φάτσας του).




Frangelico
Μια ακόμα βαρετή αφίσα σε (σχεδόν) άσπρο και μαύρο. Δύο άνδρες τραγουδιστές που μοιάζουν με άλλους δεκαπέντε του είδους (λ.χ. ο δεξιά μοιάζει με εκείνον τον Λιανό που έπαιζε το ριάλητη, ο αριστερά μοιάζει με τον Σπυράκο και ούτω καθεξής). Στο πλάι η γυναίκα- manga, μια ακόμα απόδειξη του τι μπορεί να κάνεις όταν παίζεις με το photoshop. Στον τίτλο Frangelico το F είναι κόκκινο και αστραφτερό, σε μια άγνωστη σημειολογία.

Fever
Εδώ πάμε ξανά στην κλασική συνταγή λευκό φόντο- μαύρο μπλουζάκι, που τόσες γενιές της πίστας έχει αναθρέψει. Στα αριστερά ο Πάριος, πλέον ελαφρώς μη αναγνωρίσιμος καθώς από το τράβηγμα έχουν κλείσει τα μάτια του και έχει χαθεί το κάτω χείλος. Στα δεξιά χαρωπό playmobil με μεγάλο επίθετο.



VOX
Εδώ συνεχίζουμε την προηγούμενη κλασική συνταγή, αλλά στο πιο αφηρημένο, μιας και πρόκειται για βαθιά κουλτούρα. Δύο μισές φωτογραφίες από το (πραγματικά μακρινό) παρελθόν σε ένα άσπρο φόντο. Και ανάμεσα, η Άρτα με τα Γιάννενα. Ποιος παίζει νταούλι, ποιος κρουστά και ποιος κρατά τα παλτά στην πόρτα. Αλλά έτσι είναι η κουλτουριάρικη αφίσα. Δεν την προσπερνάς με μια ματιά, Κάθεσαι και διαβάζεις.

Rex
Μιχάλης; Ποιος Μιχάλης; Ο Χρυσοχοϊδης; Ο Τζάξον; Εδώ έχουμε τον Μιχάλη Χατζηγιάννη σε μια μάλλον υπερφιλόδοξη προσπάθεια να κατοχυρώσει το όνομα Μιχάλης. Πως λέμε Σάκης. Πώς λέμε Μαντάνα. Έτσι θα λέμε και Μιχάλης. Και θα εννοούμε Χατζηγιάννης (ναι, αυτόν της Κοσμοτέ).