So Long, and Thanks For All The Fish*









*( Douglas Adams )

It's getting dark... too soon... a threatening silence...

Surrounding me... a wind comes up from the islands...

Distance fades to stormy grey

Washed out from the deep of
the ocean

Here I will stand to face your wrath...

While all the others are praying


Calm down my
heart...don't beat so fast

Don't be afraid just
once in a lifetime


No rain can wash away my tears

No wind can soothe my pain

You made me doubt, you made me
fear

But now I'm not the same

You took my wife,
my unborn son...

Torn into the deep of the ocean

I
don't pretend that I love you

'Cause there is
nothing left to loose


And when silence comes back to
me

I find myself feeling lonely

Standing here the
shores of destiny

I find myself feeling lonely

I had a
life to give... many dreams to live...

Don't you know
that you're losing so much this time

Beyond the
waves... I will be free

While all the others are praying


Calm down my heart...


The love in you, it
does not burn,

There is no lesson you can learn

And
there are sounds you cannot hear,

And there are feelings
you can't feel


Calm down my heart...don't
beat so fast

Don't be afraid just once in a
lifetime


I don't pretend that I love you

And this time I'm not scared of you

la driáda está buscando un árbol nuevo

Ιουλιος 1984
τα δυο μικροτερα εγγονια, εγω δηλαδη και η ξαδερφη μου δεν τρωγαμε ευκολα,
η γιαγια μου ειχε εφευρει ενα παιχνιδι για να μας ξεγελαει,μας εβαζε να παταμε σε μια καρεκλα στο νεροχυτη,ανοιγε τη βρυση και μας αφηνε να παιζουμε με τα νερα ,
πανω εκει που οι σταγονες μας αποσπουσαν την προσοχη ,τα χερια κοκκινιζαν απτο ζεστο νερο και οι μπλουζες βρεχονταν μας ταιζε χωρις να το καταλαβαινουμε.

Ιουλιος 2006
4 μερες στο νοσοκομειο της Κοζανης,οξυγονα ,οροι και καπου μεσα σ'ολα αυτα o πιο γλυκος και τρυφερος ανθρωπος που ξερω
την αγκαλιασα και η φωνη της δεν εβγαινε
ουτε η δικη μου ,εκλαιγα και δεν ηθελα να το καταλαβει

ο γιατρος μας ειπε να ειμαστε προετοιμασμενοι
αλλα κανεις μας δεν ειναι,ολοι φοβομαστε

επεστρεψα χθες αργα το βραδυ στη Θεσνικη με αδεια καρδια
δεν με χωρουσε ο τοπος
3 ωρες περπατουσα προσπαθωντας να διωξω τη λυπη και να παλεψω με τις εικονες που ειδα

θελω οταν φυγει να θυμαμαι μοναχα τα ζεστα της χερια που μου μαθαν την αγκαλια

και ο Θεος της που τοσο πολυ αγαπαει και πιστευει ευχομαι μονο να μην την ποναει

ενσυναισθηση,
συμπαθητικη κατανοηση,
οπως θελεις πεστο
στο ασημενιο πανι και το ψαθινο τεραγωνο που χωριζε το που ανηκουμε ,
μεσα απο εριστικες συνθηματικες ιδεοληψιες,
ανειπωτες συμπτωσεις και μαυρα παγακια για το tanqueray ,
η συνηθεια εγινε ουσια
το γλεντι κρεμασε λιγακι τα puma για να παρει γοβες,
ο νεαρος ξανθουλης νικησε κατα κρατος τον Ξανθουλη και αφησε τον δικο μου Camus να φθονει τον Bukowski για τις heineken, τους μεθυσμενους βιασμους στις παραλιες που αγαπησαμε και τον Kερατιο Kολπο στην Ιstanbul,
στα μερη που μοιαζουν να ασβεστωνουν την αθωοτητα των παλιων μου γριφων δε σεψαξα ουτε στιγμη,σιγουρα ομως σεχασα
ο Αλεξης ,ο Αλεξ και ο Αλεξης μοιραζαν τροφη για σωμα, λυπη και θεμελια συνειδησης
και οι "μονοι με τους μονους" ,οπως εψαλαν καποτε οι καμπανες της μετεφηβειας μας ,αγαπηθηκαν απο μενα πιο πολυ για κεινο το θαρρος στην αληθεια στο θαρρος ή αληθεια
μονο τοση βροχη αληθεια χωραγε η σκηνη ,
κριμα γιατι ειχα κιαλλο χωρο στο νουμερο 3 της θητειας μου στα camping

χθες βραδυ ειχε electro ,ebm ,industrial night στο eightball ,
φυσικα μιας και ειναι εδω ο Μ,πηγαμε,χορεψαμε και γλεντησαμε δεοντως ,
αναγκαστηκα ομως να φυγω νωριτερα απο τους αλλους γιατι ποναγε το χερι μου πολυ και ο επιδεσμος εκανε τη ζεστη ακομα χειροτερη και με δυσκολευε,
ηταν ομως μια καλη προβα για τα κλασικα πλεον ninja γλεντια που ακολουθουν την εβδομαδα που ερχεται
η μεγαλη συναντηση των ninja,anti ninja και λοιπων υποψηφιων ειναι πια προ των πυλων...


παω για καφε στη Δ να κανουμε προγραμμα κατακορυφων ενοργανης και λοιπων ψυχοερευνητικων αναζητησεων

καλο μου blog ...
θα φυγω για λιγες διακοπες σε λιγες μερες
θελω λοιπον να σε παρακαλεσω
να διαβαζεις τα μαθηματα σου ,
να τρως καλα,
να ντυνεσαι ζεστα ,
να κοιμασαι νωρις,
να μην μιλας σε αγνωστους,

και κυριως να μην βλεπεις πολυ τηλεοραση.
οτι χρειαστεις παρε με στο κινητο
συμφωνοι?

το γρασο στις παλαμες μου απτο γραναζι στους Μοντερνους Καιρους δε φευγει,
και υστερα ειναι και εκεινος ο ντετερμινιστικος σου αλγοριθμος,
ο δογματικος σου υλισμος ,
και η συγκεντρωση της ομορφιας σου στην μοναξια μου
που μεχουν λερωσει και δεν μαφηνουν να αναπνευσω

Παρατα ησυχους τους εφιαλτες μου ,τακους?


no apoye una innovación de la seguridad

1981:o Roberto Zucco, δολοφονει τους γονεις του και 5 χρονια αργοτερα αποδρα απο τη φυλακη και συνεχιζει περιπλανωμενος, αλλα 2 χρονια και αλλαζοντας ταυτοτητες να κλεβει,να δολοφονει βιαια , και να βιαζει χωρις να μπορει να εντοπιστει.
1984:o Γαλλος συγγραφεας Bernard-Marie Koltes βλεπει μια αφισα που τον αναζητουν και επηρεασμενος γραφει το ομωνυμο εργο,δυστυχως το τελευταιο του , το 1989 πεθαινει απο aids(πηγη:adc theater,cambridge)
2001:(αν δεν κανω λαθος)ειδα για πρωτη φορα την παρασταση
2006:ακουσα αυτο και μαρεσε παρα πολυ απο το fruto5

πανω που νομισα πως ειχα ξεφυγει απο το κειμενο εκεινο που ακομα δεν εχω βρει το θαρρος να μην με σοκαρει

χθες στα ξαφνικα αρχισε να μουδιαζει το δεξι μου χερι,νεκρωσαν τελειως το μικρο δαχτυλο και ο παραμεσος,πρηστηκε και πονουσα,
επειδη ειμαι η πιο φοβιτσιαρα στον κοσμο με τις αρρωστιες ημουν σιγουρη πως παθαινα εμφραγμα και φυσικα επαθα πανικο,
αλλωστε με τις τελευταιες εξελιξεις στην υγεια μου δεν ειχα και πολυ αδικο να τρομοκρατουμαι ,το μουδιασμα δεν υποχωρουσε και τηλεφωνησα σενα φιλο μου γιατρο και του εξηγησα τι επαθα ,μου ειπε :συνδρομο ωλενιου νευρου
και μου ειπε αν συνεχισει να παω στο γιατρο να δουμε τι μπορει να γινει μαυτο,
ηρεμησα καπως αφου σιγουρευτηκα πως δεν θα παθαινα εμφραγμα ,αλλα μετα τηλεφωνησα σενα αλλο φιλο μου φυσιοθεραπευτη
(οι φιλοι μου με τα επαγγελματα τους ειναι η χαρα του αρρωστοφοβικου οπως εγω)
και κεινος μου ειπε το ιδιο και μου εδωσε οδηγιες να κανω μια ασκηση και να βαζω παγο στον αγκωνα

τελικα το μουδιασμα υποχωρησε λιγο απο τον παραμεσο ομως το μικρο μου δαχτυλο ειναι ακομα νεκρο και το χερι μου πρησμενο
αυριο θα παω στον γιατρο
παραλληλα με αυτο εχω τα εξης:
το χτυπημα στο πλευρο και δεν μπορω ακομα να κανω ολες τις κινησεις,
καμια 15αρια μελανιες,
ασταθεια,
ζαλιζομαι συνεχως ,
καμια φορα δεν μπορω να αναπνευσω καλα,
ταχυπαλμιες και αλλα διαφορα ωραια πραγματα

μηπως πεθανα και δεν το ξερω?

θερμη παρακληση:
οι φιλοι μου που διαβαζουν το blog μου να μην αρχιζουν να με μαλωνουν να παω στο γιατρο αφενος γιατι δεν το χω σε τιποτα να αρχισω να κλαιω ετσι που δεν ειμαι καλα και αφετερου γιατι εχουν τακτοποιηθει και δρομολογηθει ολα ,και οι εξετασεις που πρεπει να κανω κτλ

απο αυριο
θα γινει το γενικο μου ρεκτιφιε

υγ:ειναι επισης ευρεως γνωστο πως δε μασαω απο τετοια!:P

• Ο τροπος συμμετοχης του θεατη στη δραση της κουκλας, προς αποφυγην οποιασδηποτε αναγκαστικης ,παθητικης και σωματικης του σιωπης.
• Σκοπος δεν ειναι η interactive συνδιαλλαγη με τον χειριστη αλλα ,η αποφυγη του φοβου να αφεθει στην κουκλα με το δικο του σωμα,με τροπο τετοιο ωστε να εγγυαται στο θεατη τη μη εκθεση και τη minimum δυνατη ασφαλεια αυτης.
• Παραλληλα ,η διατηρηση του στοιχειου της εκπληξης και του μαγικου,και ως προς την κατασκευη που χειριζεται και ως προς το πλεξιμο και την κλιμακωση του μυθου που ενεχει αυτη.
• Χωρις αναγκαστικη συμμετοχη , ομως με τη δυνατοτητα να ενεργοποιηθει το κινητρο ανακαλυψης και εξερευνησης του κουτιου με τετοιο τροπο ωστε να μην γινεται αμεσα αντιληπτη η απαραιτητη συμμετοχη του στην πλοκη της ιστοριας.
• Σενα λευκο δωματιο χωρις αποσπασεις παρα μονο με το αντικειμενο ,χωρις οδηγιες χρησης που αποδυναμωνουν τη φυση των κουτιων και μετατρεπουν την συμμετοχη με τα κουτια σε απλη παρατηρηση εργων σε εκθεση και οχι σε ενος ειδους κουκλοθεατρικη δραση,οπως θα πρεπε να ειναι.

μια μαχη ακομα
δεν εγινε και τιποτα
μεσα στις τοσες δικες μου

αυτη τη φορα δεν θα ναι προσχεδιασμενη ,αλλα ελευθερη

να θυμηθω πριν παλεψω πως χρωσταω ακομα
μερικες εξηγησεις

ποτε δεν ξερεις τι γινεται μεσα στον πανικο
αμα χαθουν τα σημειωματαρια και τα κοκκινα κουτια δεν θα βγαινει ακρη
και θα μπλεχτουμε

και στο ειχα πει
κλεισ'τους αυτους τους λογαριασμους
αλλα δεν ακουγες

αυτα τα μετωπα καινε ολα απτον πυρετο
ετσι απεφανθη η Μανα της επιτροπης σου

φοβαμαι τον πνιγμο απο αερα



obscuridad

Through these city nightmares you'd walk with me And we'd talk of it with idealistic assurance That it wouldn't tear us apart We'd keep our heads above the blackened water But there's no room for ideals in this mechanical place And you're gone now
Through a grimy window that I can't keep clean Through billowing smoke that's swallowed the sun You're nowhere to be seen
Do you think our desires still burn I guess it was desires that tore us apart There has to be passion A passion for living, surviving And that means detachment Everybody has a weapon to fight you with To beat you with when you are down There were too many defences between us
Doubting all the time Fearing all the time Doubting all the time Fearing all the time That like these urban nightmares We'd blacken each other skies
When we passed the subways we tried to ignore our fate there Of written threats on endless walls Unjustified crimes carried in stifled calls Would you walk with me now through this pouring rain It used to mingle with our tears then dry the hopes that we left behind It rains even harder now


lyrics from the song our darkness by anne clark

χθες βγηκα απο νωρις το απογευμα,
κατεληξα να γυρισω σπιτι μου στις 4 το πρωι ,περασα υπεροχα.
Πηγα και πηρα τη Δ απτο social και κατσαμε στον Ηλιο για καφε,ο καφες εγινε stolicnaya με σοδα και λεμονι για μενα και gordons με λεμοναδα για κεινη,
λεγαμε τις κλασσικες super ψυχαναλυτικες ιστοριες,μιλουσαμε παλι για τα tatoo ,εκεινη εκανε προσφατα ενα και εγω σκεφτομαι σοβαρα το ενδεχομενο συντομα να κανω ενα ακομα ,καθε τοσο σταματουσα την κουβεντα και της ελεγα πως περναω τελεια και κεινη το ιδιο ,ολο γελαγαμε,
υστερα ηρθαν η Δ,ο Δ και ο Σ
συνεχιστηκαν τα ποτα με τις αστειες ιστοριες οπως κανουμε παντα αλλωστε.
Φυγαμε και πηγαμε στο Ταξιδι, εγω πηγα με τη μηχανη του Σ και αυτο το κλασικο καλοκαιρινο κρυο που νιωθεις πανω στη μηχανη μου φτιαχνε ακομη περισσοτερο τη διαθεση.

Στο Ταξιδι,ηπιαμε και αλλα ποτα και συζητουσαμε πως ενα μεγαλο γλεντι βρισκεται προ των πυλων,συντομα θα ξεσπασει και θα μας παρασυρει ολους στη δινη του.
Φυσικα σε κανεναν δε φανηκε περιεργο πως η μουσικη στο μαγαζι ηταν οτι να ναι,αλλωστε ποτε εκει δεν ηταν αλλιως,ομως κανεις δεν ενοχλουνταν απο αυτο.
Σε λιγο αρχισαμε να χορευουμε και γω δεν ξερω τι,γελουσαμε και σε καθε σαχλοτραγουδο τους ελεγα πως "το χουμε" σιγουρα και αυτο, και φυσικα δεν θα μπορουσε να ειναι διαφορετικα.

Χθες ολο ηθελα να χαμογελαω,
χρωστουσα ενα φιλι και το στειλα για την βοηθεια στα κουτια μου,
ο Δ και ο Σ μου λεγαν τις θεωριες για το που θα βρουμε το 6ο στοιχειο,
η Δ και η Δ χορευαν οπως σε κεινο το club στο Βερολινο ,
φλερταραμε ολοι ,με τη νυχτα της πολης στα bar που αγαπαμε,
κανονισα με τη Δ να φυγουμε την αλλη βδομαδα για χαμαμ στα λουτρα της Αριδαιας ,οι δυο μας .

Στο τελος,αφου φυσικα επρηξα το Δ πως μου εχουν κλεψει το αυτοκινητο και με αγνοουσε συστηματικα και καλα εκανε γιατι ηταν οντως εκει που το ειχα παρκαρει, κανονισαμε να βρεθουμε και σημερα που δουλευει η Δ στο social ,και γω βαριεμαι να παω στην προπονηση κι ας εχω εξετασεις στο καρατε αυριο,και αποφασισα να αφεθω και να παω τωρα για καφε με τον Π στην αλλη πλευρα της παραλιας και το βραδυ να ξανακατεβω κεντρο να βρω τη Δ και τους αλλους και να της πω τι κανονισα με την εκδρομη.

η ζωη κατι τετοιες απλες νυχτες ειναι κατι πιο πανω απο ωραια,ειναι ερωτευμενη με μενα και τους δικους μου ανθρωπους και η τυχη και αυτη δικια μου χθες βραδυ.

η αισθηση που εχει η αγκαλια ενος ερωτευμενου ζευγαριου ενα καλοκαιρινο μεσημερι Κυριακης,πεφτωντας για υπνο σε φρεσκοπλυμενα λευκα σεντονια με τη σκια που κανουν οι κλειστες περσιδες ,ακουμπωντας και μυριζοντας το δερμα ανθρωπου που αγαπαει ημεμα , χωρις κλειστα χαρτια.

αυτο λειπει απο το 6ο παραμυθοκουτο,

που να το ψαξω?

γρανιτενιες οι σταγονες απτις λεξεις σου

κι οι αριθμοι σου σβηστηκαν χαραγμενοι

στο γυαλισμενο τοιχος μιας απογνωσης

της δικης μου

ειναι φορες που θαρρω πως κοιταω τους ανθρωπους γυρω μου παραξενα
δεν ξερω αν το καταλαβαινουν,
σπανια ξεχναω τις γραμμες απτα προσωπα τους
για λιγα εκατοστα του δευτερολεπτου οταν τους πρωτοαντικρυζω μου μοιαζουν για μαριονετες,
και αμεσως αμεσως προσπαθω να κρυψω αυτο το επιμονο μου βλεμμα,
και εκει που δεν το αντιλαμβανονται τους φωτογραφιζω με το μυαλο μου,οχι ολο το προσωπο
μοναχα τις γραμμες που με προσελκυσαν πανω τους
υστερα κανω τις στατιστικες μου

καποτε σε μια κουβεντα ειχα χαρακτηρισει τις μαριονετες ανδρεικελα και με ρωτησαν ετσι βλεπεις τις κουκλες σου σαν ανδρεικελα?
απαντησα πως δεν αντεχω να συνδεομαι συναισθηματικα με την υλη

αληθεια ειναι

η μανα μας δεν μας εμαθε τι θα πει πατριδα,
εγω και ο αδερφος μου μεγαλωσαμε σενα περιβαλλον που με την ιδια ευκολια ,αλλαζαμε σπιτι και γειτονια και με την ιδια ευκολια πετουσαμε καθε αντικειμενο που ενειχε αναμνησεις

οχι πατριδα με τη στενη εννοια...
δεν μαθαμε μονο να μην δενομαστε με τα μερη
μας εμαθε να παλευουμε την προσωπικη μας ελευθερια

ο αδερφος μου εφυγε απο την Ελλαδα στα 18 του

εγω απτην αλλη εμεινα
και θαρρω πως βρηκα τον τροπο να διατηρησω εκεινη την σχεδον μητρικη διαταγη
με τον να παιζω αλλα και να περιπαιζω την υλη

λες και δυο αδερφια που μαστε επρεπε ο καθενας μας να εκπληρωσει και ενα τμημα απο κεινη τη υποσχεση που δωσαμε στην ιδια μητρα

Δεν ξερω αν ο ερωτας ειναι πατριδα
δεν ξερω ομως και αν με νοιαζει

πατριδα ειμαι εγω ,αυτο μαλλον ηθελε να μας διδαξει εκεινη

μας εχτισε λοιπον μεσα σε μια αμυνα σχεδον ασυνειδητη
μας θωρακισε ,μας ατσαλωσε
αυτα λεει αν τη ρωτησεις

ξεχασει να μας δειξει ομως την πορτα να βγαινουμε που και που
και μας καταδικασε σεναν αγωνα.
Πολλοι σκεφτονται το ταξιδι ,σα φευγιο απο κατι για καπου αλλου,
εγω θελω να ταξιδευω επιστρεφωντας
θελω καπου να γυρναω.

θελω την θεα Εστια γιατι η μανα μου μπορει που και που να της εμοιαζε ομως ηταν παντοτε η θεα Αθηνα
μα αν με ρωτησεις
δεν την αντεχω την Εστια


Γιατι μυστικα τα υλικα,οι κουκλες, οι κατασκευες ,τα παραμυθοκουτα και τα θεατροσπιτα?

για να χω καπου να επιστρεφω


για να κλεινω τα ματια και να κοροιδευω την υλη .


δεν ξεχναω προσωπα
δεν ξεχναω στιγμες
δεν ξεχναω πως μυριζε το δερμα ολων οσων ερωτευτηκα

ξεχναω ομως εκεινους
την γηινη τους υποσταση
και δε μ'απασχολει και καθολου
δε με νοιαζει να θυμαμαι την αδυναμη τους φυση και τη δικη μου
δεν τους πρεπει καθολου
αυτος ειναι ο δικος μου τροπος να τιμω τον ερωτα

λιγο με νοιαζουν οι συνειδητες ή ασυνειδητες επιλογες μου
αποψε αλλωστε που οι λεξεις δεν υπακουνε

οι προσπαθειες να σηκωθω απο το συναισθηματικο αναπηρικο καροτσακι με ριχνουν χιλιες φορες στο πατωμα και οι μελανιες εχουν αρχισει να φαινονται κιολας


χρεωσε μου οτι θελεις φιλε,
μοναχα μην μου πεις πως δεν εχω κοτσια
προβλημα σου αν δεν τα βλεπεις
ελα μια βολτα απο τα ομορφα πρωινα μου και τα ξαναλεμε.

εχω ενα σωρο ερεθισματα για κειμενα αυτες τις μερες ομως καθε φορα που προσπαθω να γραψω κατι,
μου ρχεται στο μυαλο η ιστορια του Αλεξ και δεν μπορω
δεν μπορω να βρω γεφυρα συναισθηματικη στο blog μου,μεταξυ του κειμενου συγνωμη αλεξ και των μελλοντικων κειμενων
ακριβως οπως συμβαινει εδω στο blog μου
συμβαινει και στην καθημερινοτητα μου

αναποφευκτα η ζωη μου και οι ζωες ολων μας συνεχιζονται
ομως εγω ακομα λυπαμαι και νιωθω πενθος και δεν μπορω να το εκφρασω,ουτε με ενα ακομα κειμενο που αναλυει τη φρικη μου γιαυτα τα νεα κοινωνικα δεδομενα ουτε ομως μπορω να γραψω για το ομορφο προσωπο που ειδα σημερα και εμοιαζε με λευκη γαντοκουκλα σε θεατρακι παιδικης κατασκηνωσης,


και θυμωνω κι αλλο καθε μερα με οσα ακουω,τοσο που θελω να βρισω,να φωναξω,να αυτοδικησω,να μη συγχωρησω
και υστερα σκεφτομαι την εκπληκτικη του μητερα που ακουσα πριν λιγο που ζητησε συγνωμη απτο θεο που τα βαλε μαζι του γιατι σκοτωσαν το αγγελουδι της
και ειχε ολα τα δικια...

και νιωθω τοσο μικροψυχη
ακομα και για τη λυπη που νιωθω ,ουτε αυτη μου φτανει ,ουτε αυτη δικαιουμαι θαρρω

ομως τι να κανω που υπαρχει?



μεχρι που σκεφτηκα να προσευχηθω ομως φοβαμαι μην ακουσω το λυγμο της ...

χθες βραδυ ακουσα τις πρωτες ειδησεις για τον μικρο Αλεξ,
ξυπνωνας το πρωι ανοιξα αμεσως την τηλεοραση ελπιζωντας να ακουσω πως ειναι ολα ηταν μια αρρωστημενη παιδικη φαντασια,
ολα δειχνουν πως δεν ηταν ομως
η τηλεοραση συνεχισε να δειχνει τις προσπαθειες ανευρεσης της σωρου του μικρου,

δεν ξερω αν ενιωσα ετσι επειδη ταραχτηκα τοσο πολυ,ομως διεκρινα μια αρρωστη λαγνεια του κοσμου,
ολοι μας(για να μην εξαιρω τον εαυτο μου) ξαφνικα συγκλονιστηκαμε ,ολοι μας ξαφνικα φριξαμε,ολοι μας ξαφνικα διψαγαμε για αρρωστες λεπτομερειες,σιδηρογροθιες,μπαζα,πτωματα,παπουτσια

μονο ενα κτηνος θα εμενε φυσικα ανεπαφο απο τετοια ιστορια ,
δυστυχως ομως κανεις ,ουτε οι δασκαλοι,ουτε οι κατοικοι,ουτε οι φορεις δεν εδειξε αντιστοιχο ζηλο στην προληψη τετοιων συμπεριφορων,και τωρα σπευδουν ολοι να βγουν και να δηλωσουν σοκαρισμενοι απο τη φρικη

μου ρχετε να κανω εμετο ,απο ολη αυτη την υποκρισια

αφου ακομα και οταν φτανουμε στην απολυτη φρικη παλι δεν αλλαζει τιποτα

το σοκ και μονο δεν αρκει ,ειναι μια προσκαιρη ανακουφιση απο τις τυψεις μας

για λιγο καιρο θα ξεκινησουν συζητησεις περι παιδικης εγκληματικοτητας,ρατσισμου και αλλα πολλα,
και υστερα παλι θα παψουν

ακριβως οπως γινεται παντα

ομως η οικογενεια του μικρου Αλεξ σημερα και για ολη της τη ζωη θα φορεσει το μαυρο χρωμα ,θα ζησει τον μεγαλυτερο πονο που μπορει να βιωσει ανθρωπος και δε θα λυτρωθει ποτε

υπαρχει μια λαικη ρηση που λεει κατι κατα τη γνωμη μου σοφο,
"αλι σαυτον που παει"

γιατι ακομα και οταν σβησουν ολα τα φωτα ο Αλεξ θα εχει πεθανει και τιποτα γυρω μας δε θα δινει ελπιδα πως θα φροντισουμε τουλαχιστον να μην υπαρξει επομενος.










αν θελετε διαβαστε rodia , μαυρο γατο και dont kiss the frog,λενε κατι σωστο

καιρο τωρα σκεφτομαι να γραψω ενα post για το τι ειναι η καταθλιψη,
πολλες φορες εγραψα και εσβησα και αυτο γιατι φοβηθηκα μηπως επειδη δεν εχω την καταλληλη επιστημονικη καταρτιση γραψω καμια βλακεια που δεν ισχυει.
Σημερα με αφορμη τα γενεθλια μου αποφασισα να γραψω το τι ειναι η καταθλιψη για μενα ,χωρις ψευτοεπιστημονικες ορολογιες ,ενας αυθαιρετος δικος μου ορισμος οπως τον εζησα εγω,

Η καταθλιψη λοιπον ειναι ενα σοκ,ενας συναγερμος της ψυχης πως κατι παει λαθος στο μηχανημα,ο μονος τροπος για να το κανει αυτο ειναι να επεμβει στο σωμα
ετσι αρχισα να εχω αυπνιες (σχεδον στα ορια της εξαντλησης),υπερφαγια,φοβιες,και απειρα ψυχοσωματικα οπως ζαλαδες,πονους,κουραση,εμετους

παραλληλα ειχα αναπτυξει διαφορους καταναγκασμους (οπως στην ταινια με τον jack nicholson που κλειδωνε 3 φορες την πορτα κτλ) και φοβιες(σεισμους,υψη,αγοραφοβια)

φυσικα ολα αυτα δεν εγιναν απο τη μια μερα στην αλλη,εξελισσονταν με τον καιρο

ενας κυριος παραγοντας ηταν η διαθεση,οτι και να γινοταν καλο ή κακο ,δε χαμογελουσα,δεν μπορουσα να σηκωθω το πρωι απτο κρεβατι μου ,και μπορουσα να μενω ωρες να κοιταω το ταβανι χωρις αντιδραση.Καθε ερεθισμα του εξω κοσμου μου ηταν παντελως αδιαφορο

εφτασα λοιπον σενα σημειο που ημουν μια αλλη,ειχα παρατησει τα παντα και η καθημερινοτητα μου ειχε γινει ενα βασανο,δεν εβγαινα,δεν κοιμομουν,και οσο και αν οι αλλοι με πιεζαν εγω ημουν αυτο που λεμε κοινοτυπα στον κοσμο μου.

Ολα αυτα χωρις στιγμη να χασω την πνευματικη μου διαυγεια,ή την αισθηση της πραγματικοτητας.

και αφου εφτασα στο δικο μου προσωπικο πατο αποφασισα να ζητησω βοηθεια,
αφησα το σπιτι που εμενα μονη επεστρεψα στους δικους μου,τους εξηγησα τι συμβαινει και αρχισα να κανω ψυχοθεραπεια.

πολυ συντομα ολα τα εξωτερικα συπτωματα ειχαν περασει ,ομως η διαθεση μου και τα πισωγυρισματα ηταν στο ζενιθ,ετσι ο γιατρος μου μιλησε για φαρμακα

χωρις φοβο και με οσο ψαξιμο μπορουσα να κανω ,αρχισα τα αντικαταθλιπτικα,τις πρωτες 3 μερες που τα επαιρνα ημουν στο κρεβατι ,ειχαν παρενεργειες φρικτες ναυτιες και εμετους,ενιωθα οπως ελεγα τοτε σαν να περνουσα τις στροφες της Καταρας εχοντας πιει 5 whisky και εχοντας παρει να ναρκωτικα,οταν περασε και αυτο
και σενα βαθος χρονου αρχισα να εχω σταθεροποιημενη διαθεση.
μετα απο ενα μηνα περιπου αρχισα και τα ηρεμηστικα λογω των αυπνιων μου ,τα οποια επαιρνα για 3 μηνες και μετα τα σταματησα(αλλη φρικη καθοτι τα ηρεμηστικα ειναι εξαρτησιογονα),

παραλληλα εκανα εντατικη ψυχοθεραπεια και σιγα σιγα ενιωθα καλυτερα

επειτα απο ενα χρονο επαψα να παιρνω φαρμακα,συνεχισα ομως τις συνεδριες

σιγα σιγα βρηκα και τι μου ειχε προκαλεσει ολη αυτη την περιπετεια,
εκτος απο τον ασταθμητο και αμελετητο παραγοντα του οτι ειχα και λιγο βιολογικη εφεση ,δηλαδη ο εγκεφαλος μου ειχε ταση προς αυτο (νευροδιαβιβαστες κλπ κλπ)
εντοπισα ολα τα "ελεγχομενα" κοινωνικα δεδομενα στα οποια ειχα σφαλει ,και ετσι αρχισα να τα επισκευαζω.

Αλλαξαν ολα, φιλιες,ο τροπος που ερωτευομουν,η σχεση μου με τους γονεις μου,τα ονειρα μου ακομα και οι συνηθειες μου.

περασα πολλες φασεις
μια θεωρουσα πως ειμαι η super woman που καταφερα και ξεφυγα απο αυτο τον κυκεωνα
μια πως ειμαι το ποταπο σκουληκι που θα το πατησουν οι περαστικοι
μια πως ειμαι η αδικημενη απτη μοιρα και τη φυση ,που στα καλυτερα μου χρονια μου τυχε αυτο
πολλες πως ειμαι τρελη και σχιζοφρενης

τελικα κατεληξα επειτα σχεδον 4 χρονια να πιστευω πως ημουν ενας δειλος βολεμενος αθρωπος,που ενω κατι πηγαινα στραβα και το βλεπα εγω συνεχιζα να κανω το κοροιδο μεχρι που ηρθε και μεπνιξε.

θα μου πεις δεν ειναι τοσο απλο,αν ηταν ετσι ολοι θα παθαιναν καταθλιψη,
και σαυτο συμφωνω
αλλα η φιλοσοφικη διασταση του γιατι εγω και με ποιο τροπο εγω δεν αφορα αυτο το κειμενο,οχι γιατι δεν ισχυει αλλα γιατι δεν μπαινει ευκολα σε λεξεις που δεν προκαλουν και εδω αυτολογοκρινομαι

η καταθλιψη με εμαθε να τα βλεπω ολα απλα,να αποδεχτω πως μερικα πραγματα ή καταστασεις δεν εξαρτωνται απο μας και κυριως πως πρεπει να λεω την αληθεια στον εαυτο μου.

Σημερα ,ειμαι πιο μονη τουλαχιστον ομως οχι εντελως μονη,
ειναι φορες που ακουω διαφορα και νιωθω (στην υπερβολη φυσικα)σαν τους ασθενεις που εχουν πλησιασει το θανατο και επεζησαν και δικαιως εχουν αντιδρασεις τυπου "τι να μας πεις και συ τωρα"
και ειναι φορες που νιωθω πως δεν εχω καμια απαιτηση αποτον υπολοιπο κοσμο να καταλαβει τι και πως ,οπως και γω δεν καταλαβαινω ποσο σκληρο ειναι πχ να εχεις διαβητη

αισθανομαι τυχερη
γιατι πια δεν εχω καταθλιψη αλλα γιατι ειχα παλια
γιατι εμαθα να αγαπω τους αλλους αγαπωντας τον εαυτο μου,γιατι εμαθα να ερωτευομαι χωρις δεκανικια,
γιατι εμαθα να χανω,γιατι ειδα το φως που κανει το σκοταδι να μοιαζει ακομα πιο σκοτεινο

οπως το παιδι που βαζει γυαλια για πρωτη φορα και βλεπει ποσο ομορφοτερα ειναι ολα ακομα και η ασχημη κεραια της απεναντι ταρατσας οταν δεν καλυπτεται απο τις θολες καμπυλες της μυωπιας.


σαυτο το δρομο ηταν κοντα μου 8 ανθρωποι
Οι γονεις μου και ο αδερφος μου,ο ψυχοθεραπευτης μου,η Δήμη,η Γιούλια(που δεν ειναι μερος της ζωης μου πια) ο Κοσμας και ο Γιωργος Μ.,ο καθενας με τον τροπο του
και παντα θα τους ευχαριστω
(σαν λογυδριο σε απονομη oscar μου κανε η τελευταια προταση )

αλλωστε στην πολη μου με τα bar που αγαπω λεμε πως "και χαλια να μαστε καλα περναμε",εστω και αν υπερβαλλουμε λιγακι!
;)