Μέχρι το 2012 λέει, άμα δε δώσεις περίπου μια εβδομηντάρα για ψηφιακό δέκτη δε θα ξαναδείς ποτέ alpha, alter, ant1, μακεδονία, mega, σκάι και star αναλογικά. Γίνονται λέει ψηφιακά τα κανάλια αυτά και σταματούν την αναλογική εκπομπή. Και τι θα κάνεις άμα δεν έχεις ανάλογη συσκευή; Μα στ' αρχίδια τους.

Και στα δικά μου. Αλλά θα μου πεις, για κάτσε ρε παιδάκι μου, τόσο καιρό όοοολα τα κανάλια δεν μας τα έχουν κάνει τσουρέκια με τις καμπάνιες υπέρ του καταναλωτή, τις εκστρατείες για τα φθηνά προϊόντα, την κλάψα για την οικονομική κατάντια του Έλληνα, τις εκπομπές για τους άμοιρους συνταξιούχους που δεν έχουν να φάνε, τους εκατομμυριούχους δημοσιογράφους που χύνουν μαύρο δάκρυ για τα δεινά μας; Ακριβώς έτσι. Όπως μεταχειρίζονται τις Τζούλιες μας μεταχειρίζονται όλους, γιατί απορείτε; Και μη μου αρχίσετε τις μαλακίες για ποιοτικά κανάλια με ευαισθησία στον τηλεθεατή. Είτε παραμυθιάζουν όλη μέρα με οικολογικές καμπάνιες είτε με μπεζαντάκου το ίδιο χεσμένους μας έχουν. Αρκεί να πέφτουν τα φράγκα.

Είναι λέει αναγκαστικό λόγω ανωτέρας δύναμης. Μιλάνε φυσικά για το περίφημο σύμφωνο της Γενεύης από το 2006 που πρέπει να εφαρμοστεί ως το 2012 και όλα αυτά τα χρόνια μούγκα. Πήγαινες εσύ εδώ και 4 ολόκληρα χρόνια, έπαιρνες τηλεορασίτσα και κανείς ποτέ δε σου 'πε ότι ωσονούπω θα τη βάλεις στον κώλο σου γιατί δεν υποστηρίζει mpeg4.

Και πες στο διάολο η Αττική, η επαρχία όμως; Να πιάνεις όλο κι όλο ένα σταρ κι ένα μέγκα και τώρα να σου λένε ή τα χώνεις ή δε βλέπεις τίποτα; Δούλευα πριν χρόνια σε ένα κανάλι δορυφορικής τηλεόρασης και έχω ιδία πείρα από όσα τραβάνε οι άνθρωποι. Μπορεί να μας φαίνεται κουφό στις μεγάλες πόλεις αλλά η επαρχία πολλές φορές πληρώνει για δορυφορικούς δέκτες μόνο και μόνο για να πιάνει τα επίγεια ελληνικά κανάλια. Είναι μεγάλη κωλοφαρδία σε ένα μακρινό νησί ας πούμε, να βλέπεις με απλή κεραία μερικά κωλοκάναλα κι αυτά όταν δεν φυσάει.

Αλλά βέβαια, ιδιωτικές επιχειρήσεις είναι θα μου πεις, ό,τι γουστάρουν θα κάνουν. Από εμένα καμία αντίρρηση, πείτε το όμως στον Αυτιά γιατί θα πρέπει σύντομα να ειδοποιήσει τα τόσο πολύ αγαπημένα του γεροντάκια και πολύ θα ήθελα να δω πώς θα τους το πει και πόσο θα κλάψει για να τους συγκινήσει. Και στον τόσο αγαπητό Παπαδάκη που ουρλιάζει κάθε πρωί για τα κερατιάτικα που δίνει ο λαός. Και στους οικολόγους στον Σκάι που σχεδόν σε κράζουν άμα δεν κάνεις ανακύκλωση και οικονομία στην ενέργεια και στις λάμπες αλλά όχι στους αποκωδικοποιητές προφανώς. Και γενικά σε όλα αυτά τα Δικά Μας Παιδιά που ούτε κιχ δεν έχουν βγάλει για το θεματάκι. Απλά ένα πρωί θα χαθούν όλοι τους από την οθόνη μερικών πολύ φτωχών. Μόνο που δεν είμαι πολύ σίγουρη ότι συμφέρει κανέναν τους οι πολύ φτωχοί να σταματήσουν να βλέπουν τα συγκεκριμένα κανάλια. Εγώ λέω να το ξανασκεφτούν πολύ σοβαρά.

υ.γ. Το λουκουμάκι τελευταίο: εάν έχουμε λέει πάνω από μία τηλεοράσεις στο σπιτάκι μας που δεν υποστηρίζουν mpeg4 θα πληρώσουμε και τον ανάλογο αριθμό αποκωδικοποιητών. Κονιακάκι;

Μια εκπληκτική ιστορία που την διάβασα κάποτε σε ποστ του Κωστή μας και τώρα περιμένω πως και πως να τη διαβάσω από το βιβλίο του!

Η πρώτη παρουσίαση θα γίνει στη Θεσσαλονίκη:
Κινηματογράφος ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ (απέναντι από τον Λευκό Πύργο)
Μεγάλη Δευτέρα, 29 Μαρτίου 2010, 19:30
Συντονιστής: Ο Δημοσιογράφος κ.Παύλος Νεράντζης

Για το βιβλίο θα σχολιάσουν:
- Ο ομότιμος Καθηγητής Νομικής Σχολής ΑΠΘ κ. Ζήσης Παπαδημητρίου
- Ο Καθηγητής Νομικής Σχολής ΑΠΘ κ. Κωνσταντίνος Χατζηκωνσταντίνου
- Ο Καθηγητής Πνευμονολόγος κ.Δημήτρης Ρίγγος, τ.Νομάρχης Γρεβενών
Κατά την έναρξη της παρουσίασης θα προβληθεί σχετικό τηλεοπτικό ντοκυμαντέρ του κ.Παύλου Νεράντζη.

Κωστή μου, καλοτάξιδο!

Έεεεεεεεεεεεεεπ σχόλια, αγκαλιές και συγχαρητήρια εκεί.

Έχουμε και λέμε:

Επιστολή Bild
Εμ έτσι είναι. Μια χαρά τα λένε τα συμπεθέρια. Άμα με το ζόρι πας και μπαστακωθείς σώγαμπρος σε μια οικογένεια, πάρεις του κόσμου την προίκα, πηδάς την κόρη τους για χρόνια και ξέρουν όλοι ακόμα και τι σώβρακο φοράς δε μπορείς να μου 'ρχεσαι ξαφνικά και να μου κλαίγεσαι που σου 'βγαλαν τα άπλυτά σου στην φόρα. Ποια φόρα δηλαδή; Πώς γίνεται μέχρι χθες που τρωγόπινες ήσασταν μια χαρά δεμένη οικογένεια και σήμερα εσύ να μου ξανάγινες Έλληνας και αυτοί κακοί-δολοφόνοι-ναζί Γερμαναράδες που σε προσέβαλαν; Την περηφάνεια σου λαμόγιο διεκδίκησέ την όταν τις κάνεις τις λαμογιές και όχι όταν σε πάρουν χαμπάρι.

Μέτρα
Αφού λέει τα μέτρα δεν είναι για να μαζέψουμε λεφτά αλλά για να δείξουμε ότι μπορούμε να σφίξουμε κώλους και αφού το μόνο που θέλουμε να πετύχουμε με τη σφιχτοκωλίαση είναι να δείξουμε καλό χαρακτήρα και να πετύχουμε χαμηλότερα επιτόκια στα επόμενα χοντροδάνεια που θα πάρουμε, εγώ γιατί δηλαδή να φτωχύνω κι άλλο ρε μπαγάσηδες; Πάρτε μέτρα γερά, που θα διασφαλίσουν ότι όοοοολα αυτά τα λαμόγια που κλέβουν καθημερινά δε θα ξαναφάνε δεκάρα και μαζέψτε ένα κάρο λεφτά για βιτρίνα άμα τα ΄χετε ανάγκη. Τα δικά μου λεφτά γιατί να τα ξαναφάτε δηλαδή;

Τσόντα Τζούλιας
Μπράβο και επικροτώ και να τελειώνουμε κάποια στιγμή στο ελλαδιστάν με το θέατρο. Να απενοχοποιηθεί πια το επάγγελμα για να μην πιτώνουν οι πίστες, τα ραδιόφωνα, τα θέατρα και οι τηλεοράσεις με Σκέτες Μουνάρες. Πες της της κοπελίτσας απ΄την αρχή ρε φίλε ότι χριστιανή μου ούτε φωνάρα έχεις, ούτε μυαλουδάρα, ούτε υποκριτικά ταλέντα. Αλλά δεν πειράζει γιατί από μουνί είσαι μουνάρα. Γίνε τέλος πάντων πουτάνα να τα κονομήσεις χοντρά και να μην παραμυθιάζεσαι με ό,τι καραταλαίπωρο επάγγελμα βιτρίνα βρεθεί στο δρόμο σου – λέγε με σόου μπιζ. Άσε που θα ξεκαθαρίσουν τα πρότυπα για πρώτη φορά. Θα λέει το κοριτσάκι θέλω να γίνω ηθοποιός-τραγουδίστρια και δεν θα εννοεί Σκέτη Μουνάρα που κυρίως τον παίρνει. Άξια.-

Παπαδάκης, Ευαγγελάτος, Τατιάνα, Ζαχαρέα, Τράγκας ωρύονται και συμπάσχουν αυτή τη στιγμή με τα δεινά των πολιτών για τα νέα μέτρα. Πόσο θα πεινάσουμε, πόσο πολύ θα στριμωχτούμε, πόσο δύσκολα θα περάσουμε. Θα είναι λέει οι πιο δύσκολες μέρες μετά τον πόλεμο.
Εν τω μεταξύ (όχι, θα λαϊκίσω) μόνο τα ρούχα τους κοστίζουν όσο το ετήσιο εισόδημα μιας κολοπληρωμένης οικογένειας. Ας τους πει επιτέλους κάποιος να μην σφαδάζουν τόσο πολύ, να ρίξουν λίγο τους τόνους, τουλάχιστον να σεβαστούν αυτούς που τους ρημαδοβλέπουν. Θα ξεράσω.

υ.γ. Το τηλεπαράθυρο της Ζαχαρέα γράφει “Διευθύντρια star.gr”. Διευθύντρια ενός site δηλαδή;;;;

Η ντουλάπα στο μπαλκόνι είναι ΤΟ ορόσημο. Όταν χρειαστείς ντουλάπα για να αποθηκεύεις τις σκούπες, τους κουβάδες και τα ξεσκονόπανα τότε έχεις περάσει την πρώτη πίστα με επιτυχία. Το σκορ δεν έχει σημασία. Ούτε οι ζωές που σου απομένουν. Όλα τώρα έχουν δρομολογηθεί., έχουν γλυκάνει. Ποτέ βέβαια δεν σταματάς να συνεχίζεις να χρειάζεσαι τις κλασικές μαλακίες που πάντα θα χρειάζεσαι, αλλά ρε παιδί μου αυτή η ντουλάπα στο μπαλκόνι είναι εκεί να σου θυμίζει ότι έλα, την περάσαμε την πρώτη πίστα, τώρα μέχρι και ράφι για τα συμπράγκαλα έχεις.

Έτσι όπως τα ζω, κάθε ηλικία έχει τα δικά της βαρβάτα ορόσημα. Η πλαστική ντουλάπα είναι κάτι τόσο γερό σαν το σουτιέν νούμερο μηδέν, τη θήκη με τις σκιές, το πρώτο ζευγάρι τακούνια. Τόσο γκάβλα. Ως τώρα νόμιζα βέβαια, ότι ορόσημα σαν την ντουλάπα, εξεπίτηδες όσο περνούν τα χρόνια ψιλοξενερώνουν γιατί κάτι τέλος πάντων πρέπει να σου να θυμίζει την ηλικία σου, να σοβαρέψεις, τα γηρατειά που έρχονται. Ορόσημα που δεν τα περιμένεις πως και πως, όπως μια αντιρυτιδική, ένα μπότοξ, μια περούκα, ένα πακέτο σλιπάντ. Αρχίζω να αναθεωρώ. Το κάθε ορόσημο, πρέπει να το λαχταρήσεις, να το αγαπήσεις για να σιγουρευτείς ότι τα πήγες καλά στην προηγούμενη πίστα.

Οι πλαστικές ντουλάπες είναι χοντρομαλακία μόνο άμα είσαι δεκαπέντε και σχεδόν είσαι πεπεισμένη ότι οι σκούπες τα βράδια εξαφανίζονται πετώντας ευτυχισμένες στον μακρινό σκουποπλανήτη. Σχεδόν ξέρεις ότι οι κουβάδες και τα ξεσκονόπανα κοιμούνται ύπνο βαθύ χωμένα στις φωλιές τους και τα απορρυπαντικά το πρωί θα έχουν γεννήσει ένα κάρο μπουκαλάκια για κάθε είδους λεκέ. Μεγαλώνοντας όμως τα παραμύθια ξεθολώνουν. Εκεί κάπου ανάμεσα στο ορόσημο “σύζυγος” και στο ορόσημο “κουζίνα πιρολιζέ”, οι σκούπες κόβουν τα ταξίδια, οι κουβάδες και τα ξεσκονόπανα δε χτίζουν πια φωλιές και τα απορρυπαντικά παύουν να πηδιούνται, γίνονται 3 σε 1, συμπυκνώνονται, αποσυντίθενται ευκολότερα, λιώνουν χωρίς έρωτα. Τότε είναι που οι πλαστικές ντουλάπες είναι το αμέσως επόμενο μεγάλο ορόσημο. Για να τα χώνεις όλα μέσα και να ονειρεύεσαι πάλι σκουποπλανήτες.
Όχι, το επόμενο μεγάλο μου ορόσημο δεν θα είναι βαφή για τις άσπρες τρίχες. Την ξερίζωσα.

Οκ, παραδέχομαι πως το “όλα εδώ πληρώνονται” παρόλο που σε δύσκολες στιγμές το έχω καρακατακράξει έχει μια γερή βάση αλήθειας και πολύ χαίρομαι που θα αναθεωρήσω. Ελπίζω να κάνω το ίδιο και για τους εξωγήινους, τα φαντάσματα, τις μουρλοκαμπέρες θεούσες και κάθε τι εξωτικό που έχω κράξει ανά καιρούς αλλά προς το παρόν θα αρκεστώ σε αυτήν την εκπληκτική λαϊκή σοφία που με ξαφνιάζει αυτόν τον καιρό πολύ ευχάριστα.

Εντάξει όχι όλα, αλλά σίγουρα τα περισσότερα και ειδικά τα άσχημα, εδώ πληρώνονται, το σιγούρεψα πρόσφατα. Μισό να εκθέσω επιχειρήματα γιατί μάζεψα πολλά παραδείγματα και πολύ το διασκεδάζω που χωρίς να κουνήσω δάχτυλο πέφτουν οι σφαλιάρες βροχή στους μαλάκες γύρω μου. Και όταν λέμε σφαλιάρες εννοούμε σφαλιάρες. Τι εκδικήσεις και πιάτα που τρώγονται κρύα, τι αξιοπρέπειες και λοιπές ξενερωσιές. Εδώ μιλάμε για άμεση και σίγουρη θεία δίκη. Αρκεί να το σκεφτείς λίγο πλαγίως.

Πουχου: Πριν λίγους μήνες και για πρώτη φορά στη ζωή μου ήθελα πραγματικά να σκοτώσω έναν άνθρωπο που έκανε κακό στην οικογένειά μου. Να τον σφάξω, να τον ξελαρυγγιάσω, να τον λιώσω, κάτι, αρκεί να γλίτωνα για πάντα από αυτόν. Μου φαίνεται απίστευτο τώρα που το ξανασκέφτομαι αλλά χωρίς αμφιβολία τότε, ήθελα να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Σύντομα η λογική υπερίσχυσε. Βλέπεις, θα με νίκαγε στην πρώτη μπούφλα οπότε αποφάσισα να κάνω ένα ωραιότατο βήμα πίσω, να κλείσω αφτιά και μάτια και να συνεχίσω τη ζωή μου. Το αποτέλεσμα; Ο τύπος έχει πάρει για τα καλά την κατηφόρα και αυτό για αρχή, γιατί μαθαίνω ότι έπονται χοντρά ζόρια απ΄ όλες τις πάντες. Και εξηγούμαι:

Πες ρε παιδί μου ότι έχεις να κάνεις με έναν τσιγκούναρο μίζερο μαλάκα. Ή ένα στραβόξυλο. Έναν αρχιψεύταρο, έναν κομπλεξικό ή έναν κουτσομπόλη. Βρες τέλος πάντων εκείνον που σε έχει κάνει τούρμπο και σου πηδάει τη ζωή. Όλοι έχουμε τέτοιους ανά καιρούς, δε μπορεί. Ωραία ως εδώ; Ωραιότατα. Τώρα στην πρώτη ευκαιρία, γράφτον στ' αρχίδια σου, εξαφανίσου κανονικότατα και συνέχισε τη ζωή σου. Ούτε καντήλια, ούτε κλωτσοπατινάδες, ούτε “σου 'πα, μου 'πες”. Κουβέντα. Άχνα. Ό,τι έγινε δεν ξεγίνεται. Σα να ήταν ταινία και να τέλειωσε.

Αμέσως μετά, ρίξε ένα πλατύ χαμόγελο που γλίτωσες και προχώρα. Βέβαια, όταν έχεις λίγο χρόνο ή όρεξη για καλαμπούρι, βρες στασίδι και ρίξε κάνα κρυφό βλέφαρο κατά 'κει. Δεν θα το πιστεύεις πόσο το πληρώνει καθημερινά.
Είναι δυνατόν βρε ο τσιγκούναρος να αφεθεί φχαριστηθεί ποτέ την σφιχτή ζωή του; Το στραβόξυλο να ευτυχήσει; Ο αρχιψεύταρος να μην μπλέκει διαρκώς σε περιπέτειες, ο κομπλεξικός να μην μισεί/μισιέται, ο κουτσομπόλης να βρει ποτέ αληθινούς φίλους; Είναι δυνατόν ποτέ τα ίδια του τα κουσούρια να μην γίνουν οι τρικλοποδιές που θα βάζει ο ίδιος στον εαυτό του; Απλά βγάζεις όμορφα και ωραία τον εαυτό σου από τη θέση του θύματος και αφήνεις το πραγματικό θύμα, τον ίδιο του τον εαυτό, να τον τσιρτσιρίσει για το υπόλοιπο του βίου του. Κι έζησαν αυτοί σκατά κι εσύ γαμάουα.

υ.γ. Και δεν θέλω μαλακίες. Ο αντίλογος που λέει ότι π.χ. οι τσιγκούνηδες θα ευτυχίσουν γιατί θα κάνουν πολλά λεφτά, δεν είναι αντίλογος αλλά ένα ακόμη επιχείρημα υπέρ της παραπάνω ανάλυσης. Πιο δυστυχισμένος δεν είναι αυτός που αντί να τσιγκουνευτεί ένα παγωτάκι, τσιγκουνεύεται πενήντα παγωτάρες και πληρώνει και δεκαπλή κατάψυξη; Χεχε!

Καλό σου κου!

Αυτό που μου την έχει βαρέσει με την κρίση δεν είναι ούτε οι οικονομικές δυσκολίες, ούτε η αυξανόμενη ανεργία, ούτε η ξεφτίλα που τρώμε παγκοσμίως. Είναι ότι καθημερινά διαπιστώνω πως όλοι γύρω μου γίνονται όλο και πιο μαλάκες και αυτό είναι πλέον ανυπόφορο. Ένα τόσο δα κουσουράκι να έχεις, σε περιόδους κρίσης μεγεθύνεται τόσο που βγάζει μάτι. Έχουμε πήξει στους μιρμιριάρηδες. Είσαι υποχρεωμένη να τρως κιλά καφρίλας και πρηξαρχιδίασης μόνο και μόνο γιατί οι μισοί φοβούνται πλέον άπειρα πράγματα και οι άλλοι μισοί βρίσκουν ευκαιρία να σε πείσουν να φοβηθείς άλλα τόσα.

Πάρε τους απλούς εργαζόμενους που χου. Χρειάζεσαι πλέον διπλάσιες ώρες συνεννόησης γιατί όλοι από τον φόβο μη χάσουν τη δουλειά τους χέζονται πάνω τους όταν πρόκειται να συνεργαστούν με άλλους ή να πάρουν μια τόση δα αποφασούλα. Για να μετακινηθεί πλέον ένας συνδετήρας από το ένα γραφείο στο άλλο, θες πέντε υπογραφές και τριάντα ώρες συζήτηση. Οι μανατζαρέοι; Σταμάτησαν τις αγριοφωνάρες και μιλάνε λιγότερο. Και γελάνε πιο πολύ. Και αυτό είναι χειρότερο. Ξέρουν ότι η παραμικρή τους λέξη, το παραμικρό νεύμα, έχει φιλτραριστεί κατάλληλα από τα τεφάλ εγκεφαλικά φίλτρα “ανεργία” και “κρίση”, χωρίς πλέον να χρειάζονται άλλη προσπάθεια για να τρέξεις χεσμένη. Και αυτά δεν είναι τίποτα.

Πού δηλαδή να κάτσεις να τις πιάσεις όλες τις κατηγορίες όπως αγρότες, μαθητές, συνταξιούχοι, αστυνομικοί, τηλεοπτικοί αστέρες. Και φαντάσου να πιάσεις έναν-έναν τύπο ξεχωριστά όπως τον κουτσομπόλη, τον εθνικιστή, τον γλείφτη, τον βολεψάκια, τον αριστεροδεξιοκεντρώο, τον κάθε τύπο blogger ή κάθε άλλη πιθανή ομάδα με τα κουσούρια της, τον λόγο της, τα δικά της αιτήματα και παράπονα μέχρι χθες, που όμως σήμερα δεν υποφέρονται απ΄ τις γκαρίδες και την υστερία. Κανένας τους.

Κρίση – ξεκρίση δεν έχω πειστεί ότι είναι τόσο σκατά τα πράγματα. Και σημειωτέον ότι στην οικογένειά μου έχω ήδη τρεις άνεργους μόλις τον τελευταίο χρόνο που και οι τρεις όμως έχουν δουλέψει σε κάθε πιθανή δουλειά και που δεν φοβούνται να το ξανακάνουν στην ανάγκη. Περισσότερο πιστεύω ότι για την κατάντια μας, έχει μεγάλο μερίδιο και η προσωπική παραίτηση από τα πράγματα που έχω ειλικρινά βαρεθεί να διαπιστώνω. Χονδρικά, βλέπε αγρότες – επιδοτήσεις, συνταξιούχοι – πρόωρες συντάξεις, μαθητές –βαρεμάρα & χαμηλές επιδόσεις, άνεργοι – απόρριψη “κατώτερων” επαγγελμάτων κ.ο.κ.

Έ, δεν ήθελε και πολύ. Η κρίση έχει κατσικωθεί πια πάνω απ΄ τα κεφάλια μας σαν ένας γιγάντιος μεγεθυντικός φακός που δείχνει μεγαλύτερα κυρίως αυτά που εξέχουν. Άμα μας δεις από ψηλά, είμαστε όλοι πλέον γιγάντιες καμπούρες, φαλάκρες, αποστήματα, πούτσες και κώλοι. Αυτά είμαστε.

Μου την έχει δώσει αυτές τις μέρες το διαζύγιο της μενεγάκη και πολύ θα ήθελα να της διασαφηνίσω μερικά πραγματάκια γιατί η δικιά μου ζωή ήρθε πιο τούμπα από τη δική της και πρέπει σύντομα να κάνει κάτι. Βγαίνει και ζητάει από τη μάνα μου και τη γιαγιά μου να σεβαστούν τα προσωπικά της (είμαστε ακόμη στο πρώτο της διαζύγιο μελλοντικέ επισκέπτη) και να μην ασχολούνται με αυτά. Εμένα στ' αρχίδια μου ποτέ δεν έβλεπα πρωινάδικα, κυρίως γιατί οι μαγειρικές, τα ζώδια και οι θείτσες ετών 18 και άνω που μαζεύονται εκεί μέσα μου θυμίζουν τη μάνα μου αλλά έχω τις ενστάσεις μου διότι αυτό που ζητάει, εμένα μου πηδάει τη ζωή. Ναι, θα ασχοληθώ.

Κάθεσαι ελενίτσα και μου τις εκπαιδεύεις χρόνια τώρα, να σε βλέπουν σαν το πρότυπο ελληνίδας κόρης δύο δεκαετιών πριν. Ήθελε επιμονή, αλλά χίλια μπράβο που τα κατάφερες. Όμορφη, ευτυχισμένη, με τύχη, ανεξαρτησία, καλό άντρα και πολλά παιδιά. Είναι να μην σε έχουν εκεί πάνω; Έκανε καθημερινά όσα δεν θα έκανε ποτέ μια νορμάλ κόρη. Πλήρης πληροφόρηση. Την έζησαν σε κάθε στιγμή της ζωής της, ήξεραν πότε έχει γκόμενο, πότε βρήκε άντρα, από που κρατάει η σκούφια του, πότε πηδήχτηκε, πότε έμεινε έγκυος, πόσο παιδεύτηκε στη γέννα, τι είπε η αστρολόγα για τον ωροσκόπο του κάθε παιδιού, με ποιόν φλερτάρει και τέλος πάντων όλα όσα δεν λες ή βαριέσαι να πεις στη μάνα σου.

Με ποιο δικαίωμα κυρά λένη μας τώρα ζητάς σεβασμούς και αηδίες και θες η γιαγιά και η μάνα μου να πάψουν να ασχολούνται με εσένα; Γιατί να μην αναλύσει η αστρολόγα σου πώς θα πάει το διαζύγιο και πώς θα είναι ο επόμενος; Γιατί να μην φωνάξεις μια ψυχολόγα να σε ψυχαναλύσει live; Γιατί δε βάζεις τις μάνες μας να σου τηλεφωνήσουν και να σου πουν πώς να το χειριστείς για να κερδίσουν μια ολοκαίνουργια κουζίνα πίτσος αυτοκαθαριζόμενη; Ε; Ε; Γιατί; Και γιατί στα καλά καθούμενα θα πρέπει η μάνα μου και η γιαγιά μου να ασχοληθούν μαζί μου; Ένας πλούσιος γιάννης, μια βίλα και τρία παιδιά ήταν όσο να πεις φούλ τάιμ απασχόληση για όλες τις ελληνίδες μάνες που οι κόρες τους δεν τους έδιναν ραπόρτο, μας ρωτάς εμάς τώρα γιατί να χάσουμε τέτοιο προνόμιο;

Τα τηλέφωνα από μαμάδες, γιαγιάδες και πεθερές έχουν πληθύνει από προχτές, ρωτήστε και τον οτέ. Ξαφνικά “εκείνος” έγινε “ο γαμπρούλης”, “η τρώγλη” έγινε “το σπιτικό σας”, “η τζίβα” έγινε “τα μαλλάκια σου” και όλα στη ζωή μας τους φαντάζουν λίγο πιο ανθρώπινα. Εμ, αφού ολάκερος γιάννης ζήτησε διαζύγιο και κοτζάμ ελένη είναι ερείπιο και μάλλον ξενοπηδήχτηκε, σου λέει βρε μπας τελικά η κόρη μου είναι κανονικός άνθρωπος; Μπας και δεν πειράζει που δεν ξέρει από λαχανοντολμάδες, ταφτάδες και ερμήδες σε τρίγωνα με αφροδίτες στου διαόλου την κάλτσα; Για κάτσε να την έχω από κοντά μπας και την κάνω ελενίτσα-πριν-καταστραφεί. Και δώστου τηλέφωνα “τί καλό μαγείρεψες σήμερα;”, “τι; δε θα 'ρθετε αύριο στη γιορτή της θείας;;;;”, “αχ είδα ένα ταγιεράκι μούρλια, δεν κρατήθηκα και στο πήρα να το βάλεις στη βάφτιση”, “να σου διαβάσω τι λέει το ζώδιό σου σήμερα;”.

Ελένηηηηηηηηηη γύρνα πίσωωωωωωωω!!!!

Ναι, η ανακοίνωση της ύπαρξης εξωγήινων θα ήταν μια πολύ γαμάτη είδηση αν τα όντα έμοιαζαν στο τόσο με την εικόνα του σωστού εξωγήινου, δηλαδή πράσινες γλίτσες, τρομερή όρεξη για κρέας, τρεις σειρές δόντια, με τα πιο γαμάτα first person παιχνίδια που μπορείς και κυνηγάς και στα ταβάνια. Ή έστω ιπτάμενα ψαγμένα τερατάκια που σου κολλάνε στη μάπα, τους παίρνεις κάτι σαν πίπα, εισβάλλουν στο σώμα σου, κατσικώνονται στην σπονδυλική σου στήλη και μετά κάνεις το ζόμπι. Ή οι άλλοι με το τριγωνικό πρόσωπο και τα μεγάλα θλιμμένα λυπησιάρικα μάτια καθώς βρίσκονται με τις κοιλιές χυμένες στα χειρουργικά κρεβάτια άκαρδων επιστημόνων σε άκρως μυστικά βίντεα που προβάλλει σε παγκόσμια αποκλειστικότητα μόνο ο χάρδας.
[Ήταν και κάτι άλλοι σα καραφλοί γέροι με ένα εξωφρενικά μεγάλο δάχτυλο που έκαναν παρέα μόνο με παιδάκια (που λογικό κι επόμενο να το ρίξουν αμέσως μετά στην πρέζα) αλλά προφανώς πρόκειται για πολύ διεστραμμένο μαλάκα όποιος το σκέφτηκε και όλοι ακόμη προσπαθούμε να ξεπεράσουμε το παιδικό μας τραύμα.]

Τέλος πάντων, λένε οι αστροτέτοιοι πως αν υπάρχουν εξωγήινοι το πιθανότερο δεν θα μπορούμε να τους δούμε με γυμνό μάτι. Όχι γαμώ την επιστημονική φαντασία μας γαμώ, μη μου αρχίσετε για τα άλλα κούτσικα εξωγηινάκια που τα κολλούσανε αβέρτα οι ήρωες αστροναύτες στο διάστημα και μετά γύριζαν στη Γη, πήδαγαν τις γυναίκες τους και αυτές γένναγαν το μωρό της ροζμαρί αλλά δυό -δυό. Ή που ήταν σαν ιοί και στοίχειωναν ολόκληρα διαστημόπλοια και σου έκαναν τον εγκέφαλο κιμά ή μεταφέρονταν στη γη με μετεωρίτες, έκαναν πελώριες τρύπες και μετά φύτρωναν γκοτζίλες που γκρέμιζαν αποκλειστικά ουρανοξύστες. Το ξέρω είναι πολύ σπασαρχίδικο αλλά μάλλον λέει θα πρόκειται για σκέτα μικροοργανισμάκια. Ούτε θα σου πηδάνε τον εγκέφαλο, ούτε θα σε μεταμορφώνουνε σε σαύρα, ούτε γουστάρουν να μας βουτήξουν τον πλανήτη, ούτε τίποτα. Απλά λέει, θα κολυμπάνε αμέριμνα στις σταγονίτσες τους μέσα στην πετρούλα που τα κουβάλαγε για εκατομμύρια χρόνια στο διάστημα. Αυτό.

Και μη σκέφτεστε χαζομάρες, δε χρειαζόμαστε λένε οι νασατζήδες σπέσιαλ εφέ για να τα εκτιμήσουμε. Άμα καταλάβουμε την αξία τους, πρέπει να τα αγαπήσουμε σκέτα. Και γιατί αυτό, θα τους πείτε. Θα σας πουν ότι είναι λέει από μόνο του καταπληκτικό το γεγονός ότι επιβιώσανε τόσα πολλά χρόνια σε τόσο δύσκολες συνθήκες και ποιος ξέρει σε τι μπορούν να βοηθήσουν άμα τα ερευνήσουμε ή σε τι μπορούν να εξελιχθούν εάν περάσουν μερικά ακόμη εκατομμύρια χρόνια.
Όου γιές κι εγώ το πρώτο που σκέφτηκα ήταν εκείνος ο ύποπτα μαλάκας επιστήμονας που βρήκε τον μετεωρίτη με τα οργανισμάκια, κι επειδή κανείς δεν του έσκαγε φράγκα για μαϊμούδες άρχισε τα πειράματα στον εαυτό του, κατάπινε αβέρτα τα πράσινα υγρά και μετά έγινε ένα τέρας και τον κυνήγαγε η μισή αμερική και στο δρόμο του έσπασε η αμπούλα με τα μικροοργανισμάκια, μολύνθηκε ο τόπος και μετά ήρθε ένα διαστημόπλοιο για να καταγράψει το τέλος της ζωής στη Γη. Αλλά εδώ και πάλι δεν μιλάμε για τίποτα τόσο ενδιαφέρον. Τα αληθινά μικροοργανισμάκια, άντε να τα μελετάνε για καμιά εικοσαετία και στην καλύτερη να ανακαλύψουνε το φάρμακο για το πέμπτο στέλεχος του ιού της ποδάγρας στις χελώνες της κάτω αφρικής. Ούτε καν μπιμούβι δε φτιάχνεις με τέτοιο στόρι.

Τολμώ να προτείνω, πως δεν έχει νόημα να χαλάμε φαιά ουσία σε βαρετές μαλακίες, να ενθουσιαζόμαστε και να ελπίζουμε έτσι στο βρόντο. Βασικά χρειαζόμαστε ένα καινούργιο χόμπι, τίποτα νέους εξωγήινους να περιμένουμε, ένα άλλο κοσμοϊστορικό γεγονός που θα αλλάξει για πάντα τον ρουν της ιστορίας και η Γη μετά από αυτό θα είναι είτε σαν κασέρι, είτε με πράσινες ομίχλες, τρομακτικά τέρατα και βάλτους, είτε παρελθόν. Τι στο διάολο, χαζοί είμαστε; Άλλοι έχουν τους φασίστες, άλλοι τους μετανάστες, άλλοι την Πόλη. Εμείς δηλαδή πότε θα δούμε χαρά;

Λοιπόν, εγώ ψηφίζω 2012 που είναι και πιο σίγουρο, γαμάει από όλες τις πάντες, η ταινία του είναι όλα τα μπιμούβιζ σε ένα και θα το προλάβουμε κιόλας. Άσε που το ένα δεν αποκλείει το άλλο. Μπορεί δηλαδή να συμβεί τότε καμιά γιγάντια έκρηξη που να με στείλει σε μια λίμνη μέσα σε ένα βράχο που θα ξεκολλήσει από τη Γη και θα ταξιδέψει έτη φωτός μακριά και θα με βρουν τίποτα γίγαντες και μετά θα είμαι εγώ η εξωγήινη επίτιμη μικροοργανισμούλα που θα αράααααααζω στη λιμνούλα μου. Πολύ θέλει;

Έφτασε γαμώτο η εποχή που το στολισμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο στο σαλόνι, αντί για χαρά αγάπη και αγαλλίαση, προκαλεί στους τρίτους από αηδία έως θυμό. Περίπου τέτοιες μέρες άμα σαν άνθρωπος σου ξέφυγε να ξεστολίσεις το δέντρο πρέπει να αντιμετωπίσεις ένα κάρο ταπηροκρανιασμένους που βγάζουν όλη τη νοικοκυροσύνη τους πάνω τους. Αλλά δεν φταίνε αυτοί. Πάμε και υιοθετούμε τα πιο γκάου έθιμα και γιορτές, πάμε και γεμίζουμε σαχολοαρκουδάκια κάθε βαλεντίνου, ονομάσαμε “Καθαρά” μια Δευτέρα που τρώμε τόνους φασόλια και ταραμάδες, κάνουμε πλέον προτάσεις γάμου γονατιστοί, αγοράζουμε άχρηστα μονόπετρα μόνο και μόνο για να προκαλέσουμε ένα “ναι” σε μια ερώτηση που δεν θα 'πρεπε να είναι ερώτηση, κάνουμε κιτσαρογαμήλιες δεξιώσεις με φλεγόμενα σπαθιά, επετείους, κόντρα επετείους, γιορτές παραγιορτές και πανηγύρια και έχουμε αφήσει απ΄ έξω το πιο υπέρτατο έθιμο όλων των εποχών.

Ευτυχώς που βρήκα λίγο χρόνο γιατί αυτή η παπαριά με τα υπέρογκα τέλη κυκλοφορίας, μου έχει κάτσει στο λαιμό από τον Δεκέμβρη. Είπανε, πως και καλά για το περιβάλλον, έπρεπε όσοι έχουν παλαιότερα αυτοκίνητα να πληρώσουν όσο περίπου η αξία του αυτοκινήτου. Ένας συγγενής μου, ούτε τέσσερα χρόνια δεν πάνε που αγόρασε ένα μεταχειρισμένο nissan με καταλύτη που το έχει τσίλικο (δυστυχώς είναι από αυτούς που το ξεσκονίζουν και το πλένουν όλη μέρα) και σαν καινούργιο. Ε, του 'ρθε να πληρώσει 350 ευρώ. Νταμπλάς χριστουγεννιάτικα. Μια άλλη γνωστή, της ήρθε 600 ενώ η μάντρα της το παίρνει με 400. Πάτε καλά;

Έχω τις εξής ενστάσεις:
Για ποιον λόγο ακριβώς πληρώνουμε ΚΤΕΟ; Εσείς δεν μας είπατε ότι περνάμε έλεγχο για τα καυσαέριά μας, για τη σωστή λειτουργία του αυτοκινήτου, για να μην εκπέμπουμε καυσαέρια και εννοείται για να χώσουμε και τα φακελάκια μας στον κάθε τιτίκο που αν δεν τα χώσεις δε σε περνάει με την καμία ακόμη κι αν το αυτοκίνητο είναι μια χαρά; Το πρόστιμο μετά πάνω στα τέλη, γιατί λοιπόν το τρώμε και δεν μας κόβετε από πριν στο ΚΤΕΟ; Το υπογεγραμμένο χαρτί των ΚΤΕΟ με τις τζίφρες και τα άλλα τα επίσημα που πιστοποιεί ότι το όχημά μας είναι σε καλή κατάσταστη και επιτρέπειται να κυκλοφορήσει χωρίς να ρυπάνει ή να αποτελεί κίνδυνο, τί μας το δίνετε; Όταν είναι για φράγκα ξαφνικά έγινε κωλόχαρτο;

Ναι, να χρησιμοποιούμε περισσότερα μμμ αλλά φτιάχτε τα πρώτα τα ρημάδια. Βάλανε το μετρό στο Αιγάλεω και από Πετρούπολη μέχρι Νίκαια και Καμίνια, για να φτάσουν όλες οι γύρω περιοχές εκεί, τρως στη μάπα λεωφορεία της κακιάς ώρας με τρελή καθυστέρηση που συνήθως σε παρατάνε χωρίς να σταματήσουν γιατί είναι πίτα στον κόσμο. Είπανε λέει θα ανοίξει σε λίγα χρόνια και στο Χαϊδάρι και πήγαν οι φωστήρες και το έσκαψαν 200 κυριολεκτικά μέτρα από το σταθμό του Αιγάλεω. Οι Χαϊδαριώτες με λεωφορείο θα έρχονται πάλι. Βάλτε μετρό σε όλες τις περιοχές και ειδικά τις εργατούπολεις και θα σας πω αν θα ξαναχρησιμοποιήσω αυτοκίνητο. Όρεξη είχα να σπαζοκεφαλιάζω για πάρκινγκ, βενζίνες και τέλη. Ή να πληρώνω 7 χρόνια δόσεις, τα κέρατά μου σε ασφάλειες και τα φτηνά αυτοκίνητα να σαπίζουν στις μάντρες μόνο και μόνο γιατί τα χρήματα που πληρώνω τόσα χρόνια σε ΚΤΕΟ, διόδια και υποδομές για το περιβάλλον, πήγαν στις τσέπες αυτών που μου ζητάνε κι άλλα.

Ω, ναι το παραχέσαμε με τα αυτοκίνητα. Έχουμε γαμήσει και το περιβάλλον και τους δρόμους και τα πνευμόνια και τα νεύρα μας. Η λύση δηλαδή είναι να ταλαιπωρούμαστε ακόμη περισσότερο απ΄όσο ως τώρα και μάλιστα αφού έχουμε πληρώσει (και θα πληρώνουμε για πολύ ακόμη) τα κέρατά μας για δρόμους και υποτίθεται υποδομές; Φτιάξτε τα ρημάδια για τα οποία πληρώνεστε, ανοίξτε τους δρόμους, κάνετε ποδηλατόδρομους, βελτιώστε τις συνθήκες και τα μμμ και μετά κάντε πενταπλά τα τέλη. Τούμπες θα κάναμε.

p.s. παρατηρείστε ότι κρατήθηκα και δεν μίλησα για το ταξικό του πράγματος. ΟΜ ΟΜ ΟΜ

Ααααα όλα κι όλα, το αποφάσισα. Μπορεί να έχω γράψει στα τέτοια μου το μπλογκάκι τόσους μήνες αλλά καθότι των τύπων και όχι της ουσίας, είπα μπάστα τεμπελόσκυλο, δεν θα γίνεις κι εσύ απ΄ αυτές που θα ξαναγράψουν εδώ μέσα του χρόνου αλλά φέτος. Τι στο διάολο να έχουμε μια συνέπεια, ένα παρόν, ένα πρόσωπο στην κενωνία.

Θα μου πεις τι να γράψεις. Έλα μου ντε θα σου πω. Παρότι τόσο καιρό απούσα, αντιμετωπίζω κάτι σαν το παράδοξο των Ελλήνων ναυτικών. Που φεύγουν από την Ελλαδίτσα, γυρνάνε του κόσμου τους τόπους και λες έχουν δει ότι δε θα δει ποτέ κανείς μας, έχουν γνωρίσει ό,τι παράξενο υπάρχει πάνω στον πλανήτη, έθιμα, πολιτισμούς, κόσμο, το παράδοξο όμως, εκεί: όλοι τους γυρνάνε πιο μαλάκες απ΄ότι έφυγαν. Παραδόξως, το μόνο που έχουν δει απ΄ όλο τον κόσμο είναι κώλοι. Ακόμη πιο παραδόξως, οι ιστορίες που θα σου πουν είναι φίδια. Και το πιο απίθανο; Εκεί που λες ότι ρε παιδί μου άμα κουτουλήσεις τόσους ανθρώπους από άλλους πολιτισμούς, όλο και λίιιγο θα ανοίξει το μυαλό, ε, αυτοί γυρνάνε πιο συντηρητικοί, καχύποπτοι και στενόμυαλοι απ΄ ότι έφυγαν.

Ε, αυτό έχω πάθει κι εγώ. Ό,τι λιμάνι έπιανα τόσο καιρό, χέστηκα για τα μουσεία, τα αξιοθέατα και τους πολιτισμούς. Εγώ κωλαράκια έψαχνα. Κι έχει μια λογική όλο αυτό. Θέλω να πω, άμα καίγεται το κρανίο σου από τη δουλειά, άμα στη γλώσσα των ναυτικών δηλαδή, τ' αμπάρια έχουν πάρει νερό κι εσύ τρέχεις με τους κουβάδες όλη μέρα, σόρι κιόλας αλλά δε θα κάτσεις να το φιλοσοφήσεις τις λίγες ώρες που σου μένουν να ξεσκάσεις. Πηδάς, πηδάς, πηδάς και όταν γυρίσεις στην πατρίδα και σε ρωτήσουν πώς είναι ο κόσμος έξω, εσύ για να μη καρφωθείς θα πεις για εκείνο το τρομακτικό κροκόδειλίνι με τα γιγάντια φτερά που στην έπεσε ένα βράδυ στο κατάστρωμα κι εσύ άτρομος όρμησες, του δάγκωσες τον λαιμό στον αέρα και μετά το έδωσες στα φιλιπίνια του καραβιού να το κάνουν σούπα. Τουτέστιν γάμησα.

Καλή χρονιά!

You may have found the “positive energy” you were looking for in Greece, (especially the very positive energy on greek checks), but have also in mind that losers who claim to practice real magic and telepathy in a country with brains stuck in 70s, no Internet and a gazillion of priests, is a very very dangerous thing.
Assuming that if you could really read people's minds you'd be on a plane, I'd suggest you ask what eventually happened to missionaries trying to convert primitive tribes. Exactly.
When our priest Anthimos finds out what you claim to do, you 'll be in trouble mister. He won't let you go unless he makes clear that our God can shove your spoon where the sun don't shine and then bend it.

p.s. τα ληγμένα τελειώνουν με ταχύτητες φωτός διζ ντέηζ.

Ο Ψωμιάδης θεωρεί πως με την υποψηφιότητά του χτυπά γροθιά στο κατεστημένο. Ο Αυτιάς ισχυρίζεται ότι έκανε χιούμορ όταν συνομιλούσε τρεις μέρες με το ίδιο βίντεο στην εκπομπή του. Η Καγιά, θεωρεί ότι “οι όμορφες είναι ευλογημένες διότι δεν χρειάζεται να σπουδάσουν για να βγάλουν χρήματα”. Η χθεσινή πρωταγωνίστρια του ριάλιτι “για λογαριασμό σου” λίγο μόλις μετά τη διαπίστωση ότι οφείλει 220 χιλιάδες ευρώ και έχοντας πια σίγουρο πως θα πάρουν το σπίτι της κόρης της που υποθήκευσε για το μαγαζί της, δηλώνει “τελικά θα ξανανοίξω τον φούρνο και θα παλέψω για το όνειρό μου”. Ο Καρπετόπουλος δημοσιεύει επιστολή αναγνώστη με τίτλο “λίγη τσίπα” όπου σε ποδοσφαρικό αγώνα, κάποιος ζήτησε από τους ανάπηρους φιλάθλους σε καροτσάκια να μετακινηθούν προς την άλλη πλευρά του γηπέδου για να μην φαίνεται το θέαμά τους στην κάμερα της τηλεόρασης.

Ούτε που ξέρω ποιον να ψηφίσω στα καλλιστεία καραγκιοζοσύνης που συνεχίζουν να τρέχουν ακάθεκτα όσο κι αν η απόσταση από τα πράγματα μου έδωσε για λίγο την ψευδαίσθηση της ηρεμίας. Η διανόηση ψόφησε.

Ευτυχώς υπάρχει ελπίδα.

Ακούω φουριασμένη χθες και σήμερα στα κανάλια όλους μα όλους τους κωλοδεξιούς που κλαίγονται για τα μεγάλα λάθη που έκανε η παράταξή τους, για την προκλητική στάση στελεχών τους, για σκάνδαλα, λάθος αντιδράσεις και κακή διακυβέρνηση και μου 'ρχεται να τους γραπώσω από το λαιμό μέσα από την οθόνη.

Δεν είναι δυνατόν μέσα στη μούρη μας ρε παλιολαμόγια μέχρι χθες να μας παπαριάζατε ότι κάνατε το καλύτερο, ότι έχετε πρόγραμμα, ότι πασχίζετε για την πατρίδα πάνω απ΄όλα, να ικετεύετε για την ψήφο μας, να θάβετε κάθε πολιτικό άλλης παράταξης τόσο πειστικά και τώρα να μου βγαίνετε και να κράζετε το ίδιο σας το κόμμα και τους συναδέλφους σας για αίσχη που ξέρατε και δεν μας λέγατε!

Ποιό “καλό της πατρίδας” και ποια “υπεύθυνη πολιτική” και ποιά “τίμια στάση” και κουραφέξαλα; Πώς τολμάνε όλοι αυτοί οι γαμωπολιτικοί να μας κοροϊδεύουν μπροστά στις οθόνες μας, μπροστά στα μάτια μας από την μία μέρα στην άλλη;

Δε λυπάμαι καθόλου για τη μούτζα που φάγατε, ούτε για τις παραιτήσεις, ούτε κι αν εξαφανιστείτε μια για πάντα από την Ελλάδα παλιοψευταράδες.
Άει στο διάολο και πάρα πέρα!

...δυο συντάξεις χρόνια ολόκληρα, που δεν θα ξεπερνούν τα 1300 ευρώ στο σύνολο κι ας αφορούν ασταμάτητη εργασία δύο ανθρώπων τουλάχιστον πενήντα χρόνων, ο καθένας.

...δωρεάν φάρμακα και διαθέσιμες θεραπείες που επιδίδεσαι σε κανονικό σαφάρι για να εντοπίσεις και επιβαρύνεσαι ιδιωτικά παρόλο που οι κρατήσεις του ΙΚΑ είναι υπέραρκετές για την κάλυψή τους.

...δουλειές που χάνεις με την πρόφαση της κρίσης και που με την ίδια πρόφαση ένα χρόνο τώρα προσφέρονται στα μισά λεφτά.

...μια νέα γενιά που να αξίζει τον κόπο χωρίς να κατακρεουργείται η λογική και η κρίση της από σχολεία, φροντιστήρια, ιδιαίτερα και βαριεστημένους αλλά αλαζόνες παιδαγωγούς.

...έναν λαό που να σταματήσει να άγεται από λογικές σταρ σύστεμ, αναδεικνύοντας σε κάθε τομέα της ζωής σου όποιον πληροί τα συγκεκριμένα αλλά παντελώς βλακώδη κριτήρια, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη λογική, την ψυχική υγεία, την αισθητική και το μέλλον σου.

...έναν πολιτικό κόσμο που να νιώσει βαθιά ντροπή συνειδητοποιώντας ότι το περίφημο “έργο” του, αφορά αποκλειστικά στην εμφάνιση, τα λόγια, τον κοινωνικά αποδεκτό του βίο και τις ολοένα και τολμηρότερες αλλά βλακωδώς παράλογες ιδέες του, που ονομάζει αυτάρεσκα “καινοτομίες”, για να κερδίσει εντυπώσεις που έχουν ήδη κερδηθεί με μια καλογυαλισμένη σύζυγο, έναν παιδαριώδη λαϊκισμό και δύο χειρονομίες δήθεν πυγμής που στον πραγματικό κόσμο θα τον έστελναν στο νοσοκομείο.

...ένα χθες, που να έχεις την ωριμότητα να μην αντιμετωπίζεις απαραίτητα ως ιερό.

Περιμένοντας όλα αυτά, συνεχίζω πεισματικά να παίζω με τις πινέζες μου σε έναν δικό μου κόσμο γεμάτο χρώματα που ηλιθιωδώς ακόμα πιστεύω πως δε μπορεί, κάποτε, κάποιος θα τον χαρεί.

Πραγματικά είμαι τρομερά περίεργη να δω πώς στο διάολο θα γίνεται μάθημα στην Α' Γυμνασίου από 'δω και πέρα. Δίνει λέει το κράτος ένα κουπόνι σε κάθε υποψήφιο μαθητή με το οποίο θα μπορεί να παραλάβει ένα δωρεάν laptop. Όλοι οι μαθητές θα έχουν από ένα τέτοιο που θα χρησιμοποιούν στην τάξη.

Επαναλαμβάνω, όλοι οι μαθητές. Ε, καλά μην το πάρετε κι εσείς τοις μετρητοίς, στην Ελλάδα ζούμε. Μερικά από τα παιδιά μπορεί να είναι μαθητές αλλά δεν είναι Έλληνες μαθητές για να το δικαιούνται.

Επαναλαμβάνω, δεν είναι Έλληνες μαθητές. Ομοίως, μην το πάρετε κι αυτό τοις μετρητοίς. Διότι μπορεί να γεννήθηκαν στην Ελλάδα, να μιλούν ελληνικά, να γνωρίζουν μόνο αυτόν τον τόπο, αλλά οι γονείς τους δεν είναι Έλληνες. Άρα;

Άρα κάποια από τα παιδιά της Α' Γυμνασίου θα κάθονται στην τάξη κοιτώντας τους Αληθινούς Έλληνες Μαθητές να παίζουν με τα ολοκαίνουργια δωρεάν laptop, που θα τους υπενθυμίζουν κάθε στιγμή και για όλη την υπόλοιπη (σχολική) ζωή τους, το τόσο πολύ αληθινό “δε θα γίνεις Έλληνας ποτέ”.
Και δε θα θέλουν να γίνουν, μη γελιόμαστε.

UPDATE 28/09/2009: Τα μάζεψαν.

[thanx Stazybo Horn!]

Δίπλα στη δουλειά μου έχει ένα χωράφι αμπέλια. Σήμερα είχαν τρύγο. Αληθινό όμως, όχι από εκείνους τους γιαλαντζί τρύγους που κάναμε παλιά στις αυλές μας, άμα είχαμε κάνα ψωράμπελο και φύτρωνε καμιά ρόγα στο τόσο και παραφυλάγαμε μη μας τη φάει κάνας πειναλέος σπουργίτης, για να την κόψουμε ντε και καλά στην εποχή της και να διαπιστώσουμε μετά, ότι η γεύση της έφερνε σε βραστό κοτόπουλο με κουκούτσια.

Ο τρύγος αυτός, είχε καμιά δεκαριά εργάτες με τα μπογαλάκια τους, πατσαβουράκια δεμένα κόμπο με κολατσιό και τα στρογγυλά μεγάλα παγούρια από φελιζόλ στημένα στη σειρά, απ΄ αυτά που κουβαλάγαμε παλιά στις εκδρομές. Ήταν πολύ περίεργο. Λίγα βήματα πιο πέρα ήταν η μεγάλη πόρτα για το γραφείο και αυτοί, έχοντας ήδη δουλέψει απ΄το ξημέρωμα, ετοιμάζονταν για πικ νικ δίπλα στο φορτηγάκι με την εντυπωσιακή σοδειά. Καμιά τριανταριά τελάρα τίγκα στα τσαμπιά. Στο τσακ ήμουν να στριφογυρίσω την τσάντα στον αέρα, να την σαβουρντίσω στο κεφάλι οποιανού πέρναγε και να πάω να βουτήξω στ' αμπέλια, να λερωθώ όσο θέλω και μετά να πάω να κάτσω στην κουρελού. Δεν θα το κούναγα ρούπι μέχρι να τους φάω όλα τα ψωμοτύρια και να τους αδειάσω τα παγούρια με τα παγωμένα νερά. Μέχρι και τα αστεία τσεμπέρια με τον κόμπο πίσω θα φόραγα στο κεφάλι άμα μ' άφηναν για μια μέρα να γουρουνιάσω στο χωράφι τους.

Μετά από λίγο, άρχισε βρόχα. Μέσα από το τζάμι στο γαμιστερό γραφειάκι μου, μια κοίταγα το χωράφι και μια τα άσπρα νύχια μου. Ρε μια μανία που μ΄έπιασε. Ήθελα να πάω να τα χώσω μέσα στις λάσπες μέχρι να γίνουν κατάμαυρα και χαρούμενα πάλι. Μετά ήρθε ένα brief, τρία mail, ένα conference και κάτι άλλα με δύσκολες λέξεις και μετά άρχισε ο πανικός. Όταν έφτασα το απόγευμα στ' αμάξι τα αμπέλια δεν είχαν άλλα σταφύλια. Με έπιασαν τα νεύρα μου. Ούτε κλαράκι δε θα 'σπαγα άμα τα μάζευα εγώ. Άσε που δε θ' άφηνα ρόγα για ρόγα. Θα έκοβα τα τσαμπιά, θα τα καθάριζα προσεκτικά, ίσως να τα γυάλιζα και λιγάκι και μετά θα τα έστρωνα όμορφα στα τελάρα με ρυζόχαρτο ανάμεσα στην κάθε στρώση όπως έμαθα όταν ήμουν πωλήτρια να βάζω στα ακριβά κουστούμια για να φαίνονται πιο ακριβά.

Μέχρι να φτάσω σπίτι είχα στήσει μια θεαματικότατη σταφυλοέκθεση με προβολείς, φωτεινές πινακίδες και σταφυλοζογκλέρ με ρόγες. Είχα συντάξει την ομιλία έναρξης, είχα πλέξει την κορδέλα εγκαινίων από αμπελόφυλλα και έψαχνα όνομα για το μεγάλο γεγονός του Τρύγου Του Χωράφιου Δίπλα Στο Γραφείο Μου, όταν ένας μαλάκας ταξιτζής άρχισε τις κόρνες γιατί δεν πήρα χαμπάρι το φανάρι που άναψε πράσινο. Κι όλα αυτά γιατί δε με πήρανε εργάτρια στον τρύγο. Ευτυχώς αύριο είναι Παρασκευή. Το σουκου θα τη βγάλω με τα γλαστράκια μου και μάλιστα χωρίς γάντια να ξεχαρμανιάσω.
Τώρα που βρήκα και φάρμακο για τις κάμπιες, τις μελίγκρες και τ' άλλα τα μαλακισμένα μαμούνια που μου κάτσιασαν το νυχτολούλουδο θα τους αλλάξω τον αδόξαστο. Σατανικό φάρμακο. Κι αυτουνού του έβγαλα όνομα. Ινδιάνικο. Το ονόμασα “κάτι να βρωμάει, κάτι να γλιστράει, κάτι να ψοφάει”.

Φάτε τη σκόνη μου τώρα ακατάδεκτοι τρυγητές με τα αστεία τσεμπεράκια σας, τα δροσερά παγουράκια σας και τα δεμένα σπιτικά φαγάκια σας που έχετε το θράσος να μας τα κουνάτε επιδεικτικά όταν εμείς οι άχρωμοι, κουρασμένοι, πλαδαροί άνθρωποι πάμε σ' αυτό που λέμε δουλειά.

Χρειάστηκε να διαβάσω αυτές τις μέρες για τις χειριστικές προσωπικότητες και ήταν αδύνατο να μην τις συνδέσω με τα debate. Τώρα καταλαβαίνω ότι το Απόλυτο Τίποτα που μου άφησαν, δεν ήταν και τόσο Τίποτα για αρκετούς ανθρώπους. Βρίσκονται εκεί και λένε αυτά που λένε κυρίως γιατί ακολουθούν πεπατημένες που δουλεύουν. Ξανάνοιξα μια πρόχειρη σελίδα και ξαναδιάβασα τα χαρακτηριστικά της χειριστικής προσωπικότητας. Bingo! Μεταφράζω εντελώς πρόχειρα και επιγραμματικά. Ρίξτε μια ματιά και βρείτε την εικόνα:

Άρνηση
Ποτέ ο χειριστικός δεν θα παραδεχτεί ότι έχει κάνει κάτι κακό.

Επιλεκτικό ενδιαφέρον
Ο χειριστικός κάνει ότι δεν ακούει, δεν απολογείται, δεν ενδιαφέρεται και δεν συμμετέχει σε θέματα που δεν προωθούν την ατζέντα του.

Εκλογίκευση
Πάντα για να καταφέρει τους σκοπούς του, ο χειριστικός θα προσπαθήσει να εκλογικεύσει τις πράξεις του με πλήθος επιχειρημάτων που φαινομενικά είναι λογικά.

Αντιπερισπασμός
Όταν δεν του αρέσει το αντικείμενο, είναι εξαιρετικά επιδέξιος στους ελιγμούς για να αλλάξει το θέμα και θα το κάνει αυτό, όσες φορές χρειαστεί, με μεγάλη επιμονή καθιστώντας αδύνατη μια καθαρή απάντηση.

Ψέμα
Ακόμα κι αν αποδεδειγμένα κάποιος φέρει αντιμέτωπο έναν χειριστικό με κάποιο ψέμα του, δεν θα το παραδεχτεί. Αντιθέτως, είναι ικανός να λέει όσα επιπλέον ψέματα χρειάζεται για να πετυχαίνει τους σκοπούς του και μάλιστα χωρίς ίχνος ενοχής.

Εκφοβισμός
Σπάνια ο χειριστικός θα επιδείξει επιθετική συμπεριφορά. Θα προτιμήσει το φόβο, τις ενοχές και την πλάγια επίθεση για να επιτύχει υποταγή.

Μετάθεση ενοχών
Ο χειριστικός ξέρει πολύ καλά πώς, εκμεταλλευόμενος το συναίσθημα και τις ενοχές, να κρατά πάντα τα θύματά του φοβισμένα, με αγωνία και αμφιβολία για τις ικανότητες και την αυτοπεποίθησή τους.

Ντρόπιασμα
Υπόγειος σαρκασμός, υποτίμηση και ευγενικές υποδείξεις είναι τα κύρια όπλα του για να κάνει τα υποψήφια θύματά του να νιώθουν διαρκώς ντροπή και εν τέλει ευάλωτα.

Ρόλος του Θύματος
Ο χειριστικός πολύ συχνά παίζει το αθώο θύμα, διαστρεβλώνοντας την αλήθεια και επιστρατεύοντας κάθε συναίσθημα για να κερδίσει την συμπαράσταση των άλλων.

Ψευδής Άμυνα
Φαίνεται στους τρίτους ότι η συμπεριφορά του χειριστικού είναι μία εύλογη και δικαιολογημένη άμυνα στις συμπεριφορές άλλων. Έτσι, ο χειριστικός κερδίζει εύκολα τη συμπαράστασή τους.

Ρόλος Του Υπηρέτη
Ο χειριστικός προσπαθεί συχνά να φαίνεται σκληρά εργαζόμενος για την ευημερία των θυμάτων του, κάνει ότι ενδιαφέρεται και δε χάνει ευκαιρία να χρησιμοποιεί και να υπενθυμίζει αυτήν την εικόνα για να πετύχει τους σκοπούς του.

Αποπλάνηση
Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του χειριστικού, είναι η γοητευτική του προσωπικότητα η οποία μαγνητίζει τα θύματα. Φαίνεται ευγενής, ηθικός και κερδίζει την εμπιστοσύνη τους προτού αρχίσει τις υπόλοιπες τακτικές.

Μετάθεση ευθυνών
Ο χειριστικός πάντα ψάχνει έναν τρόπο να διαστρεβλώσει τα γεγονότα ώστε να μεταθέσει τις ευθύνες στους άλλους.

Μινιμαλισμός
Είναι η μόνιμη προσπάθεια του χειριστικού να μειώσει το αντίκτυπο των πράξεών του ή να πείσει ότι δεν κάνει κακό, ότι έχει αγαθά κίνητρα, ότι έχει συναισθήματα.
(αναλυτικά, εδώ)

Σκεφτείτε τώρα, ότι όποιος επιδεικνύει τα αποπάνω, χρειάζεται να ακολουθήσει ειδική θεραπεία διότι ΔΕΝ είναι υγιής η συμπεριφορά του. Κι εμείς όχι μόνο την δεχόμαστε αλλά την επικροτούμε κιόλας. Είναι τόσο πολύ ακριβής η περιγραφή των συμπεριφορών στην πολιτική, που ειλικρινά φοβάμαι να ψάξω και τις υπόλοιπες διαταραχές.

Κατέληξα ότι το εφιαλτικότερο κόμμα όλων είναι οι οικολόγοι. Μισό να σου απλώσω το σκεπτικό μου. Άραξε στην καναπεδούμπα, κλείσε τα μάτια και οραματίσου από τα λίγα και απλά που ξέρεις τι θα συμβεί. Οσονούπω σου συμπληρώνω την εικόνα και με λίγα ακόμη που δεν ξέρεις.
Έχεις φανταστεί πως θα γίνει η ζωή σου άμα τους ψηφίσουμε; Έχουμε και λέμε: Όξω απ΄ το σπίτι σου, στην αυλή σου, στους δρόμους και στα χωράφια θα φυτρώσουν ανεμιστήρες του στήβεν κινγκ τάχαμου για ενέργεια, τα κεραμιδάκια και η ταρατσούλα σου θα στρωθούν με ηλιακούς, το νεράκι θα στο δίνουν με το σταγονόμετρο, θα σου κόψουν τις πλαστικές σακουλίτσες και την αυτοκινητούμπα σου, θα ψωνίζεις βιολογικά τρόφιμα σε διπλάσιες τιμές και θα ανακυκλώνεις δίχως αύριο. Πριν ψωνίσεις θα σκέφτεσαι πόση ταλαιπωρία θα φας για να ανακυκλώσεις. Οι οικολόγοι θα σου επιβάλλουν οτιδήποτε χρησιμοποιείς να το επιστρέφεις στη Μάνα Γη στην μορφή που το βρήκες. Καλά, όχι ακριβώς στην ίδια μορφή αλλά τέλος πάντων σε φιλική μορφή. Γκεγκε;

Όχι, στοιχηματίζω ότι δε γκέγκε επακριβώς. Για να στο κάνω πιο νιανιά, αγόρασες τυρί, ρύζι, γάλα, καμπά; Ένα – ένα θα τα βάζεις στη θέση τους. Το χαρτί, το πλαστικό και το γυαλί στους κάδους τους και τα αποφάγια θα τα κάνεις κομπόστα στο μπαλκόνι. Τουτέστιν θα σου χαρίσουνε μια χούφτα σκουλήκια, θα τα βάλεις στον οικογενειακό σου κάδο, θα τρώνε τα αποφάγια και θα σου δίνουν χωματάκι να το επιστρέψεις στην Μάνα Γη. Γκεγκε τώρα;

Κόβω το κεφάλι μου ότι δε γκέγκε. Άνοιξε τον εγκέφαλό σου και σκέψου: τι άλλο πετάει ο άνθρωπος; Αν δεν σου 'ρχεται η απάντηση άνοιξε το βόθρο σου και θα 'σου 'ρθει. Ω, ναι. Κακάκια και τσισάκια. “Ε, τι;” θα μου πεις. Θα σου πω κύριε, πως τολμάς και χέζεις τη Μάνα Γη; Άμα βγουν οι οικολόγοι δε θα ξαναχέσεις όπου όπου και να θες μετά και μισό μαραθώνα να καθαρίσει το σύμπαν. θα χέζεις οι-κο-λο-γι-κά. Σε ειδικό κάδο που θα υποχρεωθείς να βάλεις κάτω από τη λεκάνη σου (ναι, κάποιοι θα ανεβαίνουμε με σκαλάκι) ή στο υπόγειό σου. Όοοοχι. Δε θα πατάς καζανάκι. Το νερό είναι πολύτιμο ριμέμπερ;
Και για να στα πω επισημονικά, η ημερήσια οικογενειακή παραγωγή σου θα συλλέγεται, θα ψήνεται (το σκατό σου παξιμάδι, ριμέμπερ; ) θα μετατρέπεται σε φιλικό προϊόν για τη Μάνα Γη και θα έρχονται μετά οι οικολόγοι για τη συγκομιδή. Α, ξέχασα. Θα απαγορευτούν και τα aircondition. Ενεργοβόρα γαρ. Σκατοκατάσταση.
Άντε, τρέχα να πάρεις μέτρα, υπολόγισε ανάγκες και μέγεθος κάδου και άρχισε να μασάς λεβάντα για να συνηθίζεις.

p.s. Είναι ακόμη πολύ νωρίς για να σε μπάσω στα πρόστιμα επί της παραγωγής και το μπλαφόν ανά κώλο.