You may have found the “positive energy” you were looking for in Greece, (especially the very positive energy on greek checks), but have also in mind that losers who claim to practice real magic and telepathy in a country with brains stuck in 70s, no Internet and a gazillion of priests, is a very very dangerous thing.
Assuming that if you could really read people's minds you'd be on a plane, I'd suggest you ask what eventually happened to missionaries trying to convert primitive tribes. Exactly.
When our priest Anthimos finds out what you claim to do, you 'll be in trouble mister. He won't let you go unless he makes clear that our God can shove your spoon where the sun don't shine and then bend it.

p.s. τα ληγμένα τελειώνουν με ταχύτητες φωτός διζ ντέηζ.

Ο Ψωμιάδης θεωρεί πως με την υποψηφιότητά του χτυπά γροθιά στο κατεστημένο. Ο Αυτιάς ισχυρίζεται ότι έκανε χιούμορ όταν συνομιλούσε τρεις μέρες με το ίδιο βίντεο στην εκπομπή του. Η Καγιά, θεωρεί ότι “οι όμορφες είναι ευλογημένες διότι δεν χρειάζεται να σπουδάσουν για να βγάλουν χρήματα”. Η χθεσινή πρωταγωνίστρια του ριάλιτι “για λογαριασμό σου” λίγο μόλις μετά τη διαπίστωση ότι οφείλει 220 χιλιάδες ευρώ και έχοντας πια σίγουρο πως θα πάρουν το σπίτι της κόρης της που υποθήκευσε για το μαγαζί της, δηλώνει “τελικά θα ξανανοίξω τον φούρνο και θα παλέψω για το όνειρό μου”. Ο Καρπετόπουλος δημοσιεύει επιστολή αναγνώστη με τίτλο “λίγη τσίπα” όπου σε ποδοσφαρικό αγώνα, κάποιος ζήτησε από τους ανάπηρους φιλάθλους σε καροτσάκια να μετακινηθούν προς την άλλη πλευρά του γηπέδου για να μην φαίνεται το θέαμά τους στην κάμερα της τηλεόρασης.

Ούτε που ξέρω ποιον να ψηφίσω στα καλλιστεία καραγκιοζοσύνης που συνεχίζουν να τρέχουν ακάθεκτα όσο κι αν η απόσταση από τα πράγματα μου έδωσε για λίγο την ψευδαίσθηση της ηρεμίας. Η διανόηση ψόφησε.

Ευτυχώς υπάρχει ελπίδα.

Ακούω φουριασμένη χθες και σήμερα στα κανάλια όλους μα όλους τους κωλοδεξιούς που κλαίγονται για τα μεγάλα λάθη που έκανε η παράταξή τους, για την προκλητική στάση στελεχών τους, για σκάνδαλα, λάθος αντιδράσεις και κακή διακυβέρνηση και μου 'ρχεται να τους γραπώσω από το λαιμό μέσα από την οθόνη.

Δεν είναι δυνατόν μέσα στη μούρη μας ρε παλιολαμόγια μέχρι χθες να μας παπαριάζατε ότι κάνατε το καλύτερο, ότι έχετε πρόγραμμα, ότι πασχίζετε για την πατρίδα πάνω απ΄όλα, να ικετεύετε για την ψήφο μας, να θάβετε κάθε πολιτικό άλλης παράταξης τόσο πειστικά και τώρα να μου βγαίνετε και να κράζετε το ίδιο σας το κόμμα και τους συναδέλφους σας για αίσχη που ξέρατε και δεν μας λέγατε!

Ποιό “καλό της πατρίδας” και ποια “υπεύθυνη πολιτική” και ποιά “τίμια στάση” και κουραφέξαλα; Πώς τολμάνε όλοι αυτοί οι γαμωπολιτικοί να μας κοροϊδεύουν μπροστά στις οθόνες μας, μπροστά στα μάτια μας από την μία μέρα στην άλλη;

Δε λυπάμαι καθόλου για τη μούτζα που φάγατε, ούτε για τις παραιτήσεις, ούτε κι αν εξαφανιστείτε μια για πάντα από την Ελλάδα παλιοψευταράδες.
Άει στο διάολο και πάρα πέρα!

...δυο συντάξεις χρόνια ολόκληρα, που δεν θα ξεπερνούν τα 1300 ευρώ στο σύνολο κι ας αφορούν ασταμάτητη εργασία δύο ανθρώπων τουλάχιστον πενήντα χρόνων, ο καθένας.

...δωρεάν φάρμακα και διαθέσιμες θεραπείες που επιδίδεσαι σε κανονικό σαφάρι για να εντοπίσεις και επιβαρύνεσαι ιδιωτικά παρόλο που οι κρατήσεις του ΙΚΑ είναι υπέραρκετές για την κάλυψή τους.

...δουλειές που χάνεις με την πρόφαση της κρίσης και που με την ίδια πρόφαση ένα χρόνο τώρα προσφέρονται στα μισά λεφτά.

...μια νέα γενιά που να αξίζει τον κόπο χωρίς να κατακρεουργείται η λογική και η κρίση της από σχολεία, φροντιστήρια, ιδιαίτερα και βαριεστημένους αλλά αλαζόνες παιδαγωγούς.

...έναν λαό που να σταματήσει να άγεται από λογικές σταρ σύστεμ, αναδεικνύοντας σε κάθε τομέα της ζωής σου όποιον πληροί τα συγκεκριμένα αλλά παντελώς βλακώδη κριτήρια, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη λογική, την ψυχική υγεία, την αισθητική και το μέλλον σου.

...έναν πολιτικό κόσμο που να νιώσει βαθιά ντροπή συνειδητοποιώντας ότι το περίφημο “έργο” του, αφορά αποκλειστικά στην εμφάνιση, τα λόγια, τον κοινωνικά αποδεκτό του βίο και τις ολοένα και τολμηρότερες αλλά βλακωδώς παράλογες ιδέες του, που ονομάζει αυτάρεσκα “καινοτομίες”, για να κερδίσει εντυπώσεις που έχουν ήδη κερδηθεί με μια καλογυαλισμένη σύζυγο, έναν παιδαριώδη λαϊκισμό και δύο χειρονομίες δήθεν πυγμής που στον πραγματικό κόσμο θα τον έστελναν στο νοσοκομείο.

...ένα χθες, που να έχεις την ωριμότητα να μην αντιμετωπίζεις απαραίτητα ως ιερό.

Περιμένοντας όλα αυτά, συνεχίζω πεισματικά να παίζω με τις πινέζες μου σε έναν δικό μου κόσμο γεμάτο χρώματα που ηλιθιωδώς ακόμα πιστεύω πως δε μπορεί, κάποτε, κάποιος θα τον χαρεί.

Πραγματικά είμαι τρομερά περίεργη να δω πώς στο διάολο θα γίνεται μάθημα στην Α' Γυμνασίου από 'δω και πέρα. Δίνει λέει το κράτος ένα κουπόνι σε κάθε υποψήφιο μαθητή με το οποίο θα μπορεί να παραλάβει ένα δωρεάν laptop. Όλοι οι μαθητές θα έχουν από ένα τέτοιο που θα χρησιμοποιούν στην τάξη.

Επαναλαμβάνω, όλοι οι μαθητές. Ε, καλά μην το πάρετε κι εσείς τοις μετρητοίς, στην Ελλάδα ζούμε. Μερικά από τα παιδιά μπορεί να είναι μαθητές αλλά δεν είναι Έλληνες μαθητές για να το δικαιούνται.

Επαναλαμβάνω, δεν είναι Έλληνες μαθητές. Ομοίως, μην το πάρετε κι αυτό τοις μετρητοίς. Διότι μπορεί να γεννήθηκαν στην Ελλάδα, να μιλούν ελληνικά, να γνωρίζουν μόνο αυτόν τον τόπο, αλλά οι γονείς τους δεν είναι Έλληνες. Άρα;

Άρα κάποια από τα παιδιά της Α' Γυμνασίου θα κάθονται στην τάξη κοιτώντας τους Αληθινούς Έλληνες Μαθητές να παίζουν με τα ολοκαίνουργια δωρεάν laptop, που θα τους υπενθυμίζουν κάθε στιγμή και για όλη την υπόλοιπη (σχολική) ζωή τους, το τόσο πολύ αληθινό “δε θα γίνεις Έλληνας ποτέ”.
Και δε θα θέλουν να γίνουν, μη γελιόμαστε.

UPDATE 28/09/2009: Τα μάζεψαν.

[thanx Stazybo Horn!]

Δίπλα στη δουλειά μου έχει ένα χωράφι αμπέλια. Σήμερα είχαν τρύγο. Αληθινό όμως, όχι από εκείνους τους γιαλαντζί τρύγους που κάναμε παλιά στις αυλές μας, άμα είχαμε κάνα ψωράμπελο και φύτρωνε καμιά ρόγα στο τόσο και παραφυλάγαμε μη μας τη φάει κάνας πειναλέος σπουργίτης, για να την κόψουμε ντε και καλά στην εποχή της και να διαπιστώσουμε μετά, ότι η γεύση της έφερνε σε βραστό κοτόπουλο με κουκούτσια.

Ο τρύγος αυτός, είχε καμιά δεκαριά εργάτες με τα μπογαλάκια τους, πατσαβουράκια δεμένα κόμπο με κολατσιό και τα στρογγυλά μεγάλα παγούρια από φελιζόλ στημένα στη σειρά, απ΄ αυτά που κουβαλάγαμε παλιά στις εκδρομές. Ήταν πολύ περίεργο. Λίγα βήματα πιο πέρα ήταν η μεγάλη πόρτα για το γραφείο και αυτοί, έχοντας ήδη δουλέψει απ΄το ξημέρωμα, ετοιμάζονταν για πικ νικ δίπλα στο φορτηγάκι με την εντυπωσιακή σοδειά. Καμιά τριανταριά τελάρα τίγκα στα τσαμπιά. Στο τσακ ήμουν να στριφογυρίσω την τσάντα στον αέρα, να την σαβουρντίσω στο κεφάλι οποιανού πέρναγε και να πάω να βουτήξω στ' αμπέλια, να λερωθώ όσο θέλω και μετά να πάω να κάτσω στην κουρελού. Δεν θα το κούναγα ρούπι μέχρι να τους φάω όλα τα ψωμοτύρια και να τους αδειάσω τα παγούρια με τα παγωμένα νερά. Μέχρι και τα αστεία τσεμπέρια με τον κόμπο πίσω θα φόραγα στο κεφάλι άμα μ' άφηναν για μια μέρα να γουρουνιάσω στο χωράφι τους.

Μετά από λίγο, άρχισε βρόχα. Μέσα από το τζάμι στο γαμιστερό γραφειάκι μου, μια κοίταγα το χωράφι και μια τα άσπρα νύχια μου. Ρε μια μανία που μ΄έπιασε. Ήθελα να πάω να τα χώσω μέσα στις λάσπες μέχρι να γίνουν κατάμαυρα και χαρούμενα πάλι. Μετά ήρθε ένα brief, τρία mail, ένα conference και κάτι άλλα με δύσκολες λέξεις και μετά άρχισε ο πανικός. Όταν έφτασα το απόγευμα στ' αμάξι τα αμπέλια δεν είχαν άλλα σταφύλια. Με έπιασαν τα νεύρα μου. Ούτε κλαράκι δε θα 'σπαγα άμα τα μάζευα εγώ. Άσε που δε θ' άφηνα ρόγα για ρόγα. Θα έκοβα τα τσαμπιά, θα τα καθάριζα προσεκτικά, ίσως να τα γυάλιζα και λιγάκι και μετά θα τα έστρωνα όμορφα στα τελάρα με ρυζόχαρτο ανάμεσα στην κάθε στρώση όπως έμαθα όταν ήμουν πωλήτρια να βάζω στα ακριβά κουστούμια για να φαίνονται πιο ακριβά.

Μέχρι να φτάσω σπίτι είχα στήσει μια θεαματικότατη σταφυλοέκθεση με προβολείς, φωτεινές πινακίδες και σταφυλοζογκλέρ με ρόγες. Είχα συντάξει την ομιλία έναρξης, είχα πλέξει την κορδέλα εγκαινίων από αμπελόφυλλα και έψαχνα όνομα για το μεγάλο γεγονός του Τρύγου Του Χωράφιου Δίπλα Στο Γραφείο Μου, όταν ένας μαλάκας ταξιτζής άρχισε τις κόρνες γιατί δεν πήρα χαμπάρι το φανάρι που άναψε πράσινο. Κι όλα αυτά γιατί δε με πήρανε εργάτρια στον τρύγο. Ευτυχώς αύριο είναι Παρασκευή. Το σουκου θα τη βγάλω με τα γλαστράκια μου και μάλιστα χωρίς γάντια να ξεχαρμανιάσω.
Τώρα που βρήκα και φάρμακο για τις κάμπιες, τις μελίγκρες και τ' άλλα τα μαλακισμένα μαμούνια που μου κάτσιασαν το νυχτολούλουδο θα τους αλλάξω τον αδόξαστο. Σατανικό φάρμακο. Κι αυτουνού του έβγαλα όνομα. Ινδιάνικο. Το ονόμασα “κάτι να βρωμάει, κάτι να γλιστράει, κάτι να ψοφάει”.

Φάτε τη σκόνη μου τώρα ακατάδεκτοι τρυγητές με τα αστεία τσεμπεράκια σας, τα δροσερά παγουράκια σας και τα δεμένα σπιτικά φαγάκια σας που έχετε το θράσος να μας τα κουνάτε επιδεικτικά όταν εμείς οι άχρωμοι, κουρασμένοι, πλαδαροί άνθρωποι πάμε σ' αυτό που λέμε δουλειά.

Χρειάστηκε να διαβάσω αυτές τις μέρες για τις χειριστικές προσωπικότητες και ήταν αδύνατο να μην τις συνδέσω με τα debate. Τώρα καταλαβαίνω ότι το Απόλυτο Τίποτα που μου άφησαν, δεν ήταν και τόσο Τίποτα για αρκετούς ανθρώπους. Βρίσκονται εκεί και λένε αυτά που λένε κυρίως γιατί ακολουθούν πεπατημένες που δουλεύουν. Ξανάνοιξα μια πρόχειρη σελίδα και ξαναδιάβασα τα χαρακτηριστικά της χειριστικής προσωπικότητας. Bingo! Μεταφράζω εντελώς πρόχειρα και επιγραμματικά. Ρίξτε μια ματιά και βρείτε την εικόνα:

Άρνηση
Ποτέ ο χειριστικός δεν θα παραδεχτεί ότι έχει κάνει κάτι κακό.

Επιλεκτικό ενδιαφέρον
Ο χειριστικός κάνει ότι δεν ακούει, δεν απολογείται, δεν ενδιαφέρεται και δεν συμμετέχει σε θέματα που δεν προωθούν την ατζέντα του.

Εκλογίκευση
Πάντα για να καταφέρει τους σκοπούς του, ο χειριστικός θα προσπαθήσει να εκλογικεύσει τις πράξεις του με πλήθος επιχειρημάτων που φαινομενικά είναι λογικά.

Αντιπερισπασμός
Όταν δεν του αρέσει το αντικείμενο, είναι εξαιρετικά επιδέξιος στους ελιγμούς για να αλλάξει το θέμα και θα το κάνει αυτό, όσες φορές χρειαστεί, με μεγάλη επιμονή καθιστώντας αδύνατη μια καθαρή απάντηση.

Ψέμα
Ακόμα κι αν αποδεδειγμένα κάποιος φέρει αντιμέτωπο έναν χειριστικό με κάποιο ψέμα του, δεν θα το παραδεχτεί. Αντιθέτως, είναι ικανός να λέει όσα επιπλέον ψέματα χρειάζεται για να πετυχαίνει τους σκοπούς του και μάλιστα χωρίς ίχνος ενοχής.

Εκφοβισμός
Σπάνια ο χειριστικός θα επιδείξει επιθετική συμπεριφορά. Θα προτιμήσει το φόβο, τις ενοχές και την πλάγια επίθεση για να επιτύχει υποταγή.

Μετάθεση ενοχών
Ο χειριστικός ξέρει πολύ καλά πώς, εκμεταλλευόμενος το συναίσθημα και τις ενοχές, να κρατά πάντα τα θύματά του φοβισμένα, με αγωνία και αμφιβολία για τις ικανότητες και την αυτοπεποίθησή τους.

Ντρόπιασμα
Υπόγειος σαρκασμός, υποτίμηση και ευγενικές υποδείξεις είναι τα κύρια όπλα του για να κάνει τα υποψήφια θύματά του να νιώθουν διαρκώς ντροπή και εν τέλει ευάλωτα.

Ρόλος του Θύματος
Ο χειριστικός πολύ συχνά παίζει το αθώο θύμα, διαστρεβλώνοντας την αλήθεια και επιστρατεύοντας κάθε συναίσθημα για να κερδίσει την συμπαράσταση των άλλων.

Ψευδής Άμυνα
Φαίνεται στους τρίτους ότι η συμπεριφορά του χειριστικού είναι μία εύλογη και δικαιολογημένη άμυνα στις συμπεριφορές άλλων. Έτσι, ο χειριστικός κερδίζει εύκολα τη συμπαράστασή τους.

Ρόλος Του Υπηρέτη
Ο χειριστικός προσπαθεί συχνά να φαίνεται σκληρά εργαζόμενος για την ευημερία των θυμάτων του, κάνει ότι ενδιαφέρεται και δε χάνει ευκαιρία να χρησιμοποιεί και να υπενθυμίζει αυτήν την εικόνα για να πετύχει τους σκοπούς του.

Αποπλάνηση
Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του χειριστικού, είναι η γοητευτική του προσωπικότητα η οποία μαγνητίζει τα θύματα. Φαίνεται ευγενής, ηθικός και κερδίζει την εμπιστοσύνη τους προτού αρχίσει τις υπόλοιπες τακτικές.

Μετάθεση ευθυνών
Ο χειριστικός πάντα ψάχνει έναν τρόπο να διαστρεβλώσει τα γεγονότα ώστε να μεταθέσει τις ευθύνες στους άλλους.

Μινιμαλισμός
Είναι η μόνιμη προσπάθεια του χειριστικού να μειώσει το αντίκτυπο των πράξεών του ή να πείσει ότι δεν κάνει κακό, ότι έχει αγαθά κίνητρα, ότι έχει συναισθήματα.
(αναλυτικά, εδώ)

Σκεφτείτε τώρα, ότι όποιος επιδεικνύει τα αποπάνω, χρειάζεται να ακολουθήσει ειδική θεραπεία διότι ΔΕΝ είναι υγιής η συμπεριφορά του. Κι εμείς όχι μόνο την δεχόμαστε αλλά την επικροτούμε κιόλας. Είναι τόσο πολύ ακριβής η περιγραφή των συμπεριφορών στην πολιτική, που ειλικρινά φοβάμαι να ψάξω και τις υπόλοιπες διαταραχές.

Κατέληξα ότι το εφιαλτικότερο κόμμα όλων είναι οι οικολόγοι. Μισό να σου απλώσω το σκεπτικό μου. Άραξε στην καναπεδούμπα, κλείσε τα μάτια και οραματίσου από τα λίγα και απλά που ξέρεις τι θα συμβεί. Οσονούπω σου συμπληρώνω την εικόνα και με λίγα ακόμη που δεν ξέρεις.
Έχεις φανταστεί πως θα γίνει η ζωή σου άμα τους ψηφίσουμε; Έχουμε και λέμε: Όξω απ΄ το σπίτι σου, στην αυλή σου, στους δρόμους και στα χωράφια θα φυτρώσουν ανεμιστήρες του στήβεν κινγκ τάχαμου για ενέργεια, τα κεραμιδάκια και η ταρατσούλα σου θα στρωθούν με ηλιακούς, το νεράκι θα στο δίνουν με το σταγονόμετρο, θα σου κόψουν τις πλαστικές σακουλίτσες και την αυτοκινητούμπα σου, θα ψωνίζεις βιολογικά τρόφιμα σε διπλάσιες τιμές και θα ανακυκλώνεις δίχως αύριο. Πριν ψωνίσεις θα σκέφτεσαι πόση ταλαιπωρία θα φας για να ανακυκλώσεις. Οι οικολόγοι θα σου επιβάλλουν οτιδήποτε χρησιμοποιείς να το επιστρέφεις στη Μάνα Γη στην μορφή που το βρήκες. Καλά, όχι ακριβώς στην ίδια μορφή αλλά τέλος πάντων σε φιλική μορφή. Γκεγκε;

Όχι, στοιχηματίζω ότι δε γκέγκε επακριβώς. Για να στο κάνω πιο νιανιά, αγόρασες τυρί, ρύζι, γάλα, καμπά; Ένα – ένα θα τα βάζεις στη θέση τους. Το χαρτί, το πλαστικό και το γυαλί στους κάδους τους και τα αποφάγια θα τα κάνεις κομπόστα στο μπαλκόνι. Τουτέστιν θα σου χαρίσουνε μια χούφτα σκουλήκια, θα τα βάλεις στον οικογενειακό σου κάδο, θα τρώνε τα αποφάγια και θα σου δίνουν χωματάκι να το επιστρέψεις στην Μάνα Γη. Γκεγκε τώρα;

Κόβω το κεφάλι μου ότι δε γκέγκε. Άνοιξε τον εγκέφαλό σου και σκέψου: τι άλλο πετάει ο άνθρωπος; Αν δεν σου 'ρχεται η απάντηση άνοιξε το βόθρο σου και θα 'σου 'ρθει. Ω, ναι. Κακάκια και τσισάκια. “Ε, τι;” θα μου πεις. Θα σου πω κύριε, πως τολμάς και χέζεις τη Μάνα Γη; Άμα βγουν οι οικολόγοι δε θα ξαναχέσεις όπου όπου και να θες μετά και μισό μαραθώνα να καθαρίσει το σύμπαν. θα χέζεις οι-κο-λο-γι-κά. Σε ειδικό κάδο που θα υποχρεωθείς να βάλεις κάτω από τη λεκάνη σου (ναι, κάποιοι θα ανεβαίνουμε με σκαλάκι) ή στο υπόγειό σου. Όοοοχι. Δε θα πατάς καζανάκι. Το νερό είναι πολύτιμο ριμέμπερ;
Και για να στα πω επισημονικά, η ημερήσια οικογενειακή παραγωγή σου θα συλλέγεται, θα ψήνεται (το σκατό σου παξιμάδι, ριμέμπερ; ) θα μετατρέπεται σε φιλικό προϊόν για τη Μάνα Γη και θα έρχονται μετά οι οικολόγοι για τη συγκομιδή. Α, ξέχασα. Θα απαγορευτούν και τα aircondition. Ενεργοβόρα γαρ. Σκατοκατάσταση.
Άντε, τρέχα να πάρεις μέτρα, υπολόγισε ανάγκες και μέγεθος κάδου και άρχισε να μασάς λεβάντα για να συνηθίζεις.

p.s. Είναι ακόμη πολύ νωρίς για να σε μπάσω στα πρόστιμα επί της παραγωγής και το μπλαφόν ανά κώλο.

Πώς μπορεί λοιπόν κάποιος να κατηγορεί μια κυβέρνηση για... σπατάλες; Η λιμουζίνα που αγόρασε ο τάδε υπουργός με δημόσιο χρήμα ΔΕΝ είναι σπατάλη και οφείλει να λογοδοτήσει ακόμα κι αν τα χάριζε σε άπορες γιαγιούλες. Για μία κυβέρνηση ΔΕΝ στέκει ο όρος “σπαταλώ δημόσιο χρήμα”. Το δημόσιο χρήμα υπάρχει για συγκεκριμένες ανάγκες και μάλιστα έχει ταβάνι. Τόσα κύριε. Ούτε σεντ παραπάνω, ενώ οποιαδήποτε άλλη χρήση του είναι παράνομη και ειδικά όταν γεμίζει τυχάρπαστες τσέπες.
Συγνώμη κιόλας αλλά στην πραγματική πραγματικότητα, άμα το μπάτζετ μου για παπούτσια είναι πενήντα ευρώ και εγώ ψωνίσω διακόσια υπερχρεώνοντας την πιστωτική μου, τότε η τράπεζα δε βγαίνει να πει “είσαι σπάταλη” αλλά “κόψε το λαιμό σου και δώστα μου πίσω γιατί θα σε μπουζουριάσω”. Καπίτο;

...για αυτά που μου συνέβησαν στην Καβάλα από ένα στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, έλεγε μεταξύ άλλων:

“Διαβάσαμε με πολύ σεβασμό το post ‘H X- Psilikatzou γράφει για το ΠΑΣΟΚ’ της Κωνσταντίνας Δελημήτρου (γνωστή και ως η blogger Ψιλικατζού) αναρτημένο στο blog του Alzap και νιώθουμε την ανάγκη να της ζητήσουμε συγγνώμη. Συγγνώμη για το έλλειμμα σεβασμού στο άτομο της, τόσο ως blogger και ως δημιουργού συγγραφέα.
Μια συγγνώμη επ’ ονόματι όλων μας, όσων πιστεύουμε στα βασικά δημοκρατικά δικαιώματα του κάθε πολίτη, ακόμα δε περισσότερο στο δικαίωμα του να συγγράφει, να μετέχει, να δημιουργεί, υπενθυμίζοντας ότι οι βασικές αυτές αρχές αποτελούν και το κινητήριο μοχλό του Κινήματος. Εκφάνσεις ρατσιστικού περιεχόμενου, περιχαραγμένες διαχωριστικές γραμμές, δοβλέτια, ελλείμματα σεβασμού σε πρόσωπα και αξίες δεν θεμελιώνουν δημοκρατικές διδαχές και δεν μας εκφράζουν”

Κι έπειτα το βρίσιμο που άρπαζα για μέρες από στελέχη του πασόκ που θεωρούσαν ότι είχα όρεξη να παίζω κομματικά παιχνίδια, τις επιθέσεις για τα κομματικά μου πιστεύω (τα ποιά; ) και τα ιμάτια που σκίστηκαν για το ποιον της κυρίας που μόνο ΠΑΣΟΚ δεν ήταν όπως έλεγαν, μαθαίνω σήμερα ότι την έχρισαν υποψήφια στην Καβάλα. Αναμενόμενο θα μου πεις. Σίγουρα θα σου πω, αλλά αφού με ξέρεις, κρατιέμαι;

Ήθελα λοιπόν απλά να επισημάνω μέρες που 'ναι στον κο Παπανδρέου ότι οι διαδικτυακές συγνώμες προς όσους θίγονται καθημερινά από τα “μορφωμένα” στελέχη του εδώ στην κοινωνία της πληροφορίας που τόσο θερμά υποστηρίζει, δυστυχώς δεν είναι όπως στον έξω κόσμο. Δεν έχουν ημερομηνία λήξης.
Χαριστικά, την δικιά μου μπορεί να την πάρει πίσω.
Δεν χωράει στο βιογραφικό μου άλλωστε.

Πάμε πάλι: internet rulez.-

Άμα περάσεις κάποιο συγκεκριμένο λέβελ εμπειριών σ’ αυτή την κωλοχώρα, θες δε θες θα σου γίνει σνίτσελ ο εγκέφαλος απ’ τα πολλά τα ντάπα ντούπα. Και θες το σνίτσελ, θες η κωλοχώρα, μια φορά θα τα δεις τα πράγματα αλλιώς. Όχι, πες τι είναι οι εκλογές; Τι περισσότερο θα μπορούσε να ήταν από ένα ωραιότατο παιχνιδάκι; Ναι παιχνίδι. Επιτραπέζιο.
Ήρθε πάλι ο κυριούλης, μας έκατσε κάτω πανελλαδικώς και το ξεφούρνισε: “Ελληνίδες, Έλληνες. Έφτασε πάλι η ώρα να ανακοινώσω την έναρξη ενός ακόμη Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Taboo.
Γαμώ Ελληνίδες κι Έλληνες; Γαμώ!
Τα διαδικαστικά τα ξέρετε πια φαρσί, οι παίχτες ορίστηκαν, οι αγώνες θα είναι καθημερινοί, ο τελικός θα γίνει live και η ψηφοφορία για τον καταλληλότερο, στις 4 Οκτώβρη”.

Κι άρχισαν ξανά τα πανηγύρια. Θα μου πεις, taboo ρε συ; Χάθηκε μια μονόπολη, ένα trivial, μια σκιτσομαχία; Θα σου πω, εγώ τα διαλέγω αυτά ρε φίλε; Αφού άλλος είναι ο οικοδεσπότης. Κι άμα θες να ξέρεις το ‘χω βαρεθεί το taboo. Μαντεύεις εύκολα πια ρε παιδί μου τις λέξεις που τους κάτσανε. Όλοι τις ίδιες κι απαράλλαχτες περιγραφές. Ξέρεις δηλαδή ότι όποιος πάρει την κάρτα “πολιτισμός” ας πούμε, θα μας λυσσάξει στα “μάρμαρα”, “μέγαρο”, “νταλάρας” και “γιουροβίζιον”. Καθόλου πρωτότυπα αλλά οφείλω να αναγνωρίσω πως είναι απαραίτητα πια για το πρωτάθλημα, διότι μετά από τόσα τουρνουά κι αφού έχουν χύσει ιδρώτα να σε εκπαιδεύσουν καλά, επιτέλους κατάφερες να αναγνωρίζεις τις λέξεις-κλειδιά και να μαντεύεις τις κάρτες τους. Είναι σχεδόν αυτόματος ο συνειρμός στο κεφάλι σου, δεν είναι; Τσεκ: Μέγαρο -> Πολιτισμός. Νταλάρας ->Πολιτισμός. Γιουροβίζιον -> Πολιτισμός. Γαμώ;

Θα μου πεις τι θα πειράξει αν ρίξουν που και που και καμιά λέξη από αυτές που μεταχειριζόμαστε εγώ κι εσύ. Τύπου, “πολιτισμός” είπατε; Ωραία. Έχουμε και λέμε: “ζαχό”, “35χρονη”, “όχι άλλο πλιάτσικα”, “skai”. Λάθος. Αυτές σου λέει, δεν είναι διαχρονικές. Γιατί πόσο θα τις χρησιμοποιήσεις; Για ένα παιχνίδι; Δύο; Μα μετά θα λες «ζαχό» και θα σε κοιτάνε όλοι σα μαλάκες γιατί φαντάσου λόττο τώρα, να τους ζητάς να θυμηθούνε ένα λαμόγιο στα δεκάδες και μάλιστα προ τετραετίας. Σιγουράκια χρειάζεσαι.

Καλά θα μου πεις, κι είναι τώρα αυτό taboo της προκοπής; Και πού ’ναι οι λέξεις-taboo της κάρτας, αυτές που απαγορεύεται να πεις για να μην χάσεις; Αααα όλα κι όλα. Το απλοποιήσαμε. Είπαμε ρε παιδάκι μου γιατί να κάθεσαι τώρα να αποκλείεις λέξεις για κάθε κάρτα ξεχωριστά; Φτιάξε εκεί ένα μάτσο για όλες. Είτε σου κάτσει “οικονομία”, είτε “εξωτερική πολιτική”, είτε “παιδεία”, εσύ έχεις στανταράκια που δε θα τα λες με την καμία. Και δεν είναι δύσκολο να τα μαντέψεις. Είναι οι λέξεις που δεν θα ακούσεις ποτέ σε ένα Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Taboo. Κι αν καμιά φορά τους φύγει καμιά ξώφαλτση, ξέρεις ότι ο παίχτης θα απομονωθεί ή θα αποκλειστεί. Καλά, όχι πάντα. Μια φορά σε αγώνα της προκοπής δε θα τον ξαναδείς.

Όχι, κάτσε και παρατήρα. Ποτέ δε θα ακούσεις τέτοιους καιρούς για: “ρεμούλα”, “παπαδαριό”, “ρουσφέτια”, “ρατσισταρέοι”, “off-shore”, “βουλγαράκης”, “φασισταριά”, “βασανιστήρια”, “μπάτσοι”, “σόρος”, “μητσοτακέϊκο”, “ασύμμετροι καραγκιόζηδες” και άλλα αυτονόητα και εκτονωτικά. Ούτε και τα παράγωγά τους. Όποιος τα πει, κάτσε μέτρα κλωτσοπατινάδες. Καλά, και μόνο στο taboo αποφεύγονται όλα αυτά, θα μου πεις; Όντως, δύσκολα πια τα ακούς και έξω. Αλλά τι περίμενες άμα έχει λιώσει μια ολόκληρη χώρα στο taboo άντε μετά να ξεχωρίσουν τι είναι ζωή και τι παιχνίδι. Λες μια φράση, ένα ας πούμε χορταστικότατο “γαμώ το σπίτι σου κωλοφασίστα” και σε ταράζουν στην κλωτσοπατινάδα. Ρε ξεκολλάτε δεν είναι πρωτάθλημα εδώ, δεν πειράζει να τους τα λέμε άμα μας σκάνε οι μαλάκες. Σκάσε όσο θες σου λένε εσύ, αυτά όμως δε λέγονται. Υπάρχουν κανόνες.

Κι εντάξει, να σεβαστώ τους εθισμούς και τα πάθη των αλλονών, φάτε όσο κόλλημα θέτε με το κωλοtaboo, δεν τρέχει. Τα μασάω. Θέλω όμως πολύ να κόψω φάτσες άμα του ‘ρθει πάλι του αυριανού πρωταθλητή να μας παίξει μια παρτίδα τάβλι. Ξέρεις, τα κλασσικά που αρέσουν στους πρωταθλητές, πρώτα Πλακωτό και μετά Φεύγα.

... λέει:

Κηπουρική

&

Κωλοραδιόφωνο

Να πάρω μια ανάσα και επιστρέφω με τις αναπάντεχες (μουχαχα) εξελίξεις στην πολιτική!

Για τα βασικότερα πράγματα της καθημερινότητας έχεις βήματα να κάνεις, θες δε θες. Από το λεμονάκι που θες να στύψεις μέχρι το αυτοκίνητό σου. Θες ας πούμε να οδηγήσεις; Για να το πάρεις το γαμοδίπλωμα διαβάζεις σήματα, δίνεις εξετάσεις, πληρώνεις τα κέρατά σου και παρόλο το λάδωμα, τα βασικά πρέπει ντε και καλά να τα μάθεις. Ξέρεις δηλαδή πάνω-κάτω τι σημαίνουν οι περισσότερες ταμπέλες, ξέρεις περίπου ποιος προηγείται, τα βασικά. Κι άμα δεν τα ξέρεις σκοτώνεις ή σκοτώνεσαι. Τόσα εκκλησάκια σε κάθε δρόμο το έμαθες πια. Ε, αυτή ακριβώς η ρημαδοσύνδεση χάνεται όταν μιλάμε για υψηλά νοήματα. Όσο ψηλώνει το νόημα τόσο χαμηλώνει η λογική.
Πάρε τη δημοκρατία. Αυτή τη γαμωδημοκρατία που δεν επιτρέπεται να την ακουμπάμε πια. Τόσο, που όλοι τη θαυμάζουμε και καμαρώνουμε αλλά άμα ρωτήσεις κανείς δε ξέρει κάτι πρακτικό γι’ αυτήν. Κανείς δεν έδωσε εξετάσεις, κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να ελέγχει, να σταματά, να βγάζει φλας στον αποπίσω. Αυτός λοιπόν που δεν έχει ιδέα πως πηγαίνει το όχημα της χώρας του, γιατί ψηφίζει; Γιατί να δεχτώ να ψηφίσει την καταδίκη μου και να μου γαμήσει τη ζωή η κάθε μαλάκω χαζογκόμενα που δεν ξέρει πόσους έχει μέσα η Βουλή ή ποιον έχει πρόεδρο; Άμα ρωτήσεις, “ενεργός πολίτης” για τους περισσότερους τρέντηδες σημαίνει αυτός που κάνει ανακύκλωση και αγαπά το περιβάλλον. Αλλά μόνο αυτά.

Εννοώ, για να πάρεις ένα τόσο δα σκατοτιμονάκι στα χέρια σου πρέπει να έχεις δίπλωμα. Που δηλαδή τι δύναμη έχει ΕΝΑ δίπλωμα οδήγησης; Να σε σκοτώσει στη χειρότερη; Να πάρεις και πέντε – δέκα παραμάζωμα; Σιγά. Για να ορίσεις όμως την τιμονάρα ενός ολόκληρου κράτους, για να ψηφίσεις ποιος θα οδηγήσει εσένα, την οικογένειά σου και μαζί κάτι εκατομμύρια άλλους σε ένα κάρο γκρεμούς, πού στο διάολο είναι τα *δίδακτρα*, οι γνώσεις και οι εξετάσεις; Γιατί και στα πολιτικά δεν μπορούμε να έχουμε ένα τεστ κανονικό όπως με την οδήγηση και τα σήματα, τις απαγορεύσεις, τους κανόνες ασφαλείας και τις πρώτες βοήθειες;
Να ορίσουμε ότι άμα κύριε δεν ξέρεις τις πλήρεις πολιτικές θέσεις του κάθε κόμματος δεν σου επιτρέπεται να ψηφίσεις. Τόσο απλό.
Άμα δεν ξέρεις χριστιανή μου πόσο έχουν και οι άλλοι μανάβηδες τις πατάτες, πώς θέλεις να μου επιβάλεις να ψωνίζω από τον δικό σου μανάβη με το ζόρι; Εξετάσεις κανονικές. Κόπηκες θείε; Απαγορεύεται να πάρεις τιμόνι στα χέρια σου για τέσσερα χρονάκια. Τέλος. Αυτό λέω. Χρήσιμη δημοκρατία. Αλλά είναι ταμπού φυσικά να τολμήσεις να απαγορέψεις σε έναν πολίτη και μάλιστα μιας δημοκρατικής χώρας το ύψιστο των δικαιωμάτων όπως η ψήφος. Όσο όμως και να στολίζονται πολιτικοί λόγοι, ύμνοι και τραγούδια με πομπώδεις προτάσεις όπως η προηγούμενη, σόρι αλλά στην καθημερινότητα όλα αυτά δαγκώνουν.

Ξυπνάς ένα πρωί και αυτά με τα οποία είχες πάρε δώσε καθημερινά μέχρι χθες, ξαφνικά έγιναν ύψιστες ιδέες, σύμβολα, ποιήματα και στολίδια. Κι άντε εσύ τώρα να τολμήσεις να τα βρομίσεις χώνοντάς τα πίσω στην καθημερινότητά σου. Άντε, αφού φοβάσαι να τα ακουμπήσεις να καταφέρεις να επιβιώσεις χωρίς αυτά. Κι ας είναι τα πιο απαραίτητα πράγματα. Όχι, προσπάθησε να ζουλήξεις έννοιες όπως “δημοκρατία”, “εκλογές” ή “πολίτης”. Όχι, αλήθεια, προσπάθησε να φέρεις στα μέτρα σου αυτό το ρημάδι το “πολίτης” έτσι γραβατωμένο που το καταντήσανε.
Κι είναι τρομερά άδικο όλο αυτό γιατί ξέρω ότι θα υποφέρω που γίνονται σύμβολα, εγώ τη δημοκρατία, τις εκλογές και την ιδιότητά μου ως πολίτης δεν με παίρνει να τα χάσω, δεν τα ‘χω για μόστρα και δε μου περισσεύουν να τα στολίζω στα μπαλκόνια ή στους τοίχους. Δαγκώνουν άμα δεχτώ να μπουν σε βιτρίνα, πρέπει να μην αφήσω να σκουριάσουν. Να είναι χρήσιμα. Χρήσιμα όμως, όπως ο λεμονοστίφτης και η σφουγγαρίστρα μου, όχι χρήσιμα όπως “πολιτική ευθύνη”, “ξεκάθαρα μηνύματα” και “λαϊκή επαγρύπνηση”.

Εάν δεν ξαναγεμίσουν από νόημα και περιεχόμενο οι πιο χρήσιμες λέξεις δε βλέπω προκοπή. Ο κάθε επιτήδειος πείθει ότι διαθέτει δίπλωμα οδήγησης και μάλιστα επαγγελματικό κι εμείς τον κρίνουμε από το χρώμα και τη μάρκα της νταλίκας. Δε μας κόβει ότι κι εδώ ψοφάμε σαν τα κοτόπουλα, ότι κι εδώ κινδυνεύουν οι ζωές μας κι όλα αυτά, μόνο και μόνο επειδή δεν γέμισαν εκκλησάκια και οι κάλπες.

Έρχεται η μέρα που πετάς μια για πάντα το κλειδί του συρταριού. Δεν χρειάζεται πια να το ανοιγοκλείνεις αφού βρήκες μια πιο ουσιαστική γωνιά. Τα λες κρυφά μεν αλλά με ανώνυμους παραλήπτες. Τα λένε και αυτοί. Τα ίδια. Περίεργο που τελικά δεν ήσουν μόνη. Τα συζητάτε, τα αναλύετε, εμβαθύνετε και ανοίγει ο ένας την ψυχή του στον άλλο. Εντελώς. Τέτοιο θαύμα δεν έχει ξαναγίνει. Περνάς καλά έως γαμάτα για πολύ καιρό. Για πάρα πολύ καιρό. Και οι εκπλήξεις δεν σταματούν να έρχονται. Κι άλλοι ομοιοπαθείς. Κι άλλοι που μισούν τα ίδια με σένα. Κι άλλοι που αγάπησαν όσα εσύ. Κι έρχονται κι άλλοι. Κι άλλοι. Αμέτρητοι. Κάποιοι διαφορετικοί, κάποιοι παράξενοι, κάποιοι πιο φοβισμένοι και άλλοι τρομακτικοί. Όλοι τους όμως εξίσου όμορφοι γιατί τους βλέπεις και σε βλέπουν κάτω από την πέτσα. Διάφανοι όλοι. Και συνεχίζουν να 'ρχονται.

Σύντομα μια λέξη από κάποιο γνωστό, ένα υπονοούμενο από μια φίλη, ένα γελάκι από συνάδελφο και διαπιστώνεις ότι δεν έχεις πέτσα πια. Είσαι εντελώς διάφανη. Όλοι κάτω από τα ροδαλά τους δέρματα κρύβουν πράγματα εκτός από εσένα που είσαι τώρα το επίκεντρο συζήτησης, πολλές φορές και χλεύης. Και έρχονται κι άλλοι να σε δουν. Εσένα και τη διαφάνειά σου. Κοιτάζουν κάθε πόρο ανεξερεύνητο, αναλύουν τα εσώψυχά σου, δεν σταματούν πριν σηκώσουν το φρύδι.

Αυτός ο ζωολογικός κήπος έχει πολλούς επισκέπτες κι εσύ ούτε στιγμή να ξεκουραστείς. Δεν έχεις σπίτι, δουλειά, σκεπάσματα να χωθείς. Είναι όλα ένα ανοιχτό κλουβί. Το σόου πάει καλά. Κοιτάς τους φίλους σου στα διπλανά κλουβιά κι είναι κι εκείνοι το ίδιο απορημένοι. Και λυπημένοι. Τώρα ο ζωολογικός κήπος γεμίζει κλουβιά. Άδεια. Γεμάτα λαχταριστές μπανάνες. Και οι πόρτες ανοιχτές. Κανείς δεν θέλει να μείνει έξω. Όλοι μαλώνουν για τα κλουβιά. Θέλουν τις μπανάνες, θέλουν προσοχή, ρίχνουν δειλά καμιά πετσούλα και μετά δοκιμάζουν το σόου. Κι είναι όμορφο. Ρίχνουν κι άλλη πετσούλα, μετά μια μεγαλύτερη κι άλλη, κι άλλη. Χαρούμενη διαπιστώνεις ότι σε όλους πια λείπει ένα κομμάτι. Μέχρι και οι επισκέπτες ζήλεψαν και κάνουν το ίδιο. Τα κλουβιά δεν έχουν νόημα πια. Ανοίγουν. Τα διάφανα εκθέματα πετιούνται έξω και στη θέση τους μπαίνει ένα γιγάντιο χρυσό κλουβί. Ένας μόνο θα το πάρει.

Το δικό σου δέρμα σου τώρα έχει αλλάξει. Σαν τα φίδια έχεις πετάξει το παλιό και βγάζεις νέο. Αλλά ακόμη κι αν αποφασίσεις μεμιάς να διώξεις πάλι όλη σου την πέτσα, λίγη διαφορά κάνει. Δεν είσαι πια η μόνη. Τώρα όλοι είναι διάφανοι και όλοι κάνουν τους ντυμένους. Η μάχη για το χρυσό κλουβί δίνεται στην αρένα μόνο. Κάθε συζήτηση για αυτή είναι ταμπού, είναι σα να μην συμβαίνει. Κανείς δε σου σηκώνει φρύδι πια γιατί ήσουν εκεί και στη δική του γύμνια.

Τώρα κανείς δεν ξέρει τι θέλει. Κανείς δεν ξέρει πως να έχει το χρυσό κλουβί αλλά παράλληλα να μην κρυώνει. Ανακούφιση. Είσαι και πάλι αόρατη. Βρήκες και πάλι ένα κλειδωμένο συρτάρι. Ένα παράξενα κλειδωμένο συρτάρι βασικά αφού έχουν όλοι το κλειδί, όλοι το ανοίγουν αλλά κανείς δεν το βλέπει. Βιάζονται να ανοίξουν το δίπλα ή να βρουν ένα μαγικό λουκέτο για το δικό τους. Κι αν κάποιος κάποια φορά το δει, αν κάποιος σταματήσει να σε παρατηρήσει, μετά θα κάνει τον ανήξερο γιατί ξέρει πως δεν τον παίρνει. Αν κάνει να σηκώσει φρύδι δηλαδή, με τέτοια γύμνια πια ξέρει πολύ καλά τι κάζο τον περιμένει.

47η ημέρα απεργίας πείνας του Θ. Ηλιόπουλου...

Dear friends, we finally did it! You are about to live the absolute myth in our country next summer!
Oh don't be sad now, next summer is only a few months away. After all we have to prepare all those gorgeous villas and hotels and beautiful houses built literally by the sea, on our magnificent beaches or inside rare National Parks like Partnitha!

Our New-Democracy-5-year-plan has managed to burn down half of Pelloponesse, Euboia, Zakynthos, Chalkidiki and a great number of other useless villages and forests getting on the way of your dream vacations and of course, our dream profits.

Just for your reassurance, you can watch our works live on BBC right now or in every big news network. With the help of the godsend strong winds we're clearing all areas around Attica, like Stamata and Grammatiko and Varnavas, even Agia Paraskeyh! Also in a few hours, if gods send us more winds, we'll continue clearing the exotic Penteli at last!

Additionally, we have a huge surprise for you: we've burned down Marathon too! Pretty soon this ancient historic place will be totally yours to visit, stay, play golf, get as much wasted as you like and buy the (expensive) house of your dreams! Unfortunatelly Olympia is not ready. Yet.

And please, don't be carried away by the screams and cries of the villagers that loose their lives trying to save their useless homes and families. We've prepared elections for them next month, the survivors will soon forget everything and with a 3.000 euros check they will even vote for us again! Been there, done that. Really, no harm done.

See you soon, you dreamy future greek lovers!

Στα γρήγορα για το καλοκαιράκι μου τώρα που ίσιωσα λίγο, γιατί με όλα αυτά που συμβαίνουν δε θα με αφήσουν να τα γράψω. So, πήγα Χανιά για 10 μέρες και γύρισα τη μισή Κρήτη, δοκίμασα τα καλύτερα φαγητά έβα και γέλασα τόσο πολύ που μου φτάνει για όλο τον χειμώνα. Έμεινα στο Μελρόουζ Πλέις Των Φτωχών, αυτό που γεννά ζατρούς και μάλιστα σιρούργους, εκεί που παραφυλάνε κάτι γραβατωμένοι για παραλιακές χειραψίες σε επίτιμους, εκεί που ο ήλιος τσουρουφλάει αλλά μόνο την πρώτη μέρα και οι αφράτοι ροζ άνθρωποι είναι για πρώτη φορά γαμάτοι γιατί είναι από τη Νορβηγία και όχι την Αγγλία.

Θες πολλή βενζίνη, κάνα δυο συκώτια καβάτζα, ένα τρίκιλο περιθώριο στην κοιλιακή χώρα πρωί-μεσημέρι-βράδυ και χώρο στα μάτια για τους αμέτρητους άσπρους και ροζ ιβίσκους (πληζ που στο διάολο τους πουλάνε στην Αθήνα;;; ). Έγινα μπεζίρι για μπεζίρι απ΄τις αναβασοκαταβάσεις, ένας σούπερ ντούπερ ντόπιος μας κέρασε εκδρομή από τις 8 το πρωί ως τις 12 τη νύχτα στην νότια Κρήτη, πιάστηκε η ψυχή μου μετά τα Σφακιά με τους γκρεμούς, μια κουκλάρα μαμά μας έφτιαξε μέχρι γαμοπίλαφο (γιαμ), έσκασα από τις ομορφιές, είπα και ξαναείπα ώφου!

Το ρεζουμέ, χρειάστηκαν μόνο λίγες μέρες για να μάθω μια νέα γλώσσα, να καταλάβω πόσο χιούτζ είναι ένας τοσοδούλης χάρτης άμα είναι να τον παίρνεις σβάρνα κάθε μέρα, να γίνω αστέρι στην γευσιγνωσία, τσιπουρογνωσία και μοχιτογνωσία (ναι, εγώ) και κυρίως να γυρίσω επιτέλους μια φορά στην αγία βαρβάρα και να νιώσω άνθρωπός τους ρε παιδί μου! Γιες αμ μπλaκ!!!

Προφανώς επειδή πέρασα υπερτέλεια το σύμπαν φρόντισε να επαναφέρει τις ισορροπίες χαρίζοντάς μου τον ιό της κωλογρίπης στο καράβι της επιστροφής και είμαι σε καραντίνα από την ημέρα που γύρισα έως αύριο όπως με ενημέρωσε το 1135, τουτέστιν απαγορεύεται να πάω να δω το νέο μου βαφτισιμάκι μέχρι την Τετάρτη, δεν έχω δει την ανηψιά μου για πάνω από εικοσαήμερο, έχω κυριολεκτικά λιώσει το Anno 1404 (καραλέει) και έχω ξεμείνει από πράτσετ και τσιφόρους με αποτέλεσμα να την έχω πέσει στο Κόκκινο Βιβλιαράκι Του Κειμενογράφου τίγκα στις γραμματικές και τα συντακτικά ώστε να νιώσω μια πελώρια λαχτάρα (sic) να γράψω τα ασύντακτα μακρυνάρια μου. Εξ' ου και το ποστ.

*Ε! = γαμιστερή κρητική προσφώνηση που δεν μπορεί να την μιμηθεί όποιος κι όποιος και που προκαλώ κάτι ΓουάναμπιΠανηγύριΣταρς της Κρήτης να την ηχογραφήσουν για να έχω εύκαιρο ένα κράξιμο που συχνά χρειάζομαι.

Θα τον αφήσετε να πεθάνει, να μείνει ανάπηρος, τι; Ακόμα κι αν διέπραξε “κακουργήματα” πόσο μεγάλα είναι αυτά δηλαδή για να πρέπει να πάθει τέτοια ζημιά; Και πόσοι πραγματικά ένοχοι κάνουν απεργίες πείνας με τέτοια διάρκεια; Και πλησιάζει το όριο των τριάντα ημερών που τα πράγματα σκουραίνουν, επιτέλους πόσο στ' αρχίδια σας;

Τί ήταν αυτό που έκανε δηλαδή;
Ανακατεύτηκε στο σκάνδαλο με τους βατοπεδινούς, τα έπαιρνε χοντρά από τη Siemens ή πήδαγε υπαλλήλους για να τις μονιμοποιήσει μασουλώντας παράλληλα δημόσιο χρήμα;
Γιατί προφανώς τα παραπάνω κάνουν ένα ωραιότατο ριάλιτι για να γεμίζει τα σαλόνια μας για μήνες αλλά για να σε γαμήσουν πραγματικά αρκούν δυό γκαβλωμένοι μπουρτζόβλακες ματατζήδες που την είδαν καουμπόηδες σε μια Αθήνα ινδιάνων.
Γιατί αυτό ακριβώς ήταν.

Χάλια θα περάσω, το ξέρω. Έχω καταφέρει να στραγγίξω και την τελευταία σταγόνα του μισοάδειου μου ποτηριού και περιμένω να περάσουν οι μέρες μέχρι να ρημαδοφύγω διακοπές. Όλα σκατά. Κωλοδιακοπές ρε γαμώτο. Από τώρα ξέρω πόσο χάλια θα είναι. Ξέρω ας πούμε, ότι το δωμάτιο που έκλεισα είναι ύποπτα φθηνό, επίσης ξέρω ότι η περιοχή είναι εντελώς κακόφημη και γεμάτη φασαρία, ξέρω ότι το ταξίδι θα είναι μια ταλαιπωρία και μισή ενώ είμαι καρακατασίγουρη ότι η παρέα είναι για τα μπάζα. Και δεν φτάνουν αυτά που θα τραβήξω, ήδη ταλαιπωρούμαι. Λίστες, ετοιμασίες, πολλή πολλή δουλειά, ψόφιες γραμμές (deadlines εννοώ, μη τα ξαναλέμε) που περιμένουν απειλητικά και μια στοίβα ρούχα πάλι για σίδερο. Άσε που μου 'σπασε κι ένα νύχι.
Οιωνός.

===========================================

Σκάστε, διαλογίζομαι τόση ώρα. Δοκιμάζω μια ολοκαίνουργια τεχνική δικής μου εμπνεύσεως που άμα πιάσει θα ιδρύσω σχολή. Ε μα, με έχουν πρήξει τόσες μέρες με τις θετικές σκέψεις, τις αισιοδοξίες, τις γαμάτες διακοπές και τα ποτήρια που δεν πρέπει να τα βλέπεις μισοάδεια. Όχι ρε, εγώ μισοάδειο θέλω να το βλέπω και όχι μόνο αυτό, αλλά το παίρνω και σας το χύνω στη μάπα και δεν μένει μέσα τίποτα τίποτα τίποτα. Και ξέρετε πώς λέγεται αυτό; Ένα άδειο ποτήρι που δεν αφήνει σε κανέναν περιθώρια για φαντασιώσεις. Άδειο. Κενό. Έμπτι. Ούτε αμφιβολίες ούτε παπαρόλοτζιζ. Μισό, το ξαναπαίρνω από την αρχή.

[Παρατηρώ ότι άμα είναι να γλιτώσω το σίδερο, έχω γαμώ τις λογοδοιάρροιες]

Με λίγα λόγια, τέρμα οι Μεγάλες Προσδοκίες. Άμα τα σκέφτεσαι σκατά τα πράγματα ούτε τα προδιαθέτεις, ούτε τα γκαντεμιάζεις, ούτε τίποτα άλλο συμπαντικό. Ξέρεις τι είναι το μόνο που τους κάνεις; Τα ντύνεις σκατουλί και έχεις προετοιμαστεί μια χαρούλα μέχρι να 'ρθει η ώρα να τα φας.
Και οποία έκπληξις κυρίες και κύριοι, η παραμικρή εσάνσ φράουλας είναι ικανή να σου φτιάξει τη μέρα! Το άδειο πια ποτήρι σου που δεν είχες κανένα πρόβλημα να γέμισει μέχρι απάνω με σκατά, έχει τώρα δυό φραουλίτσες ντεκόρ. Και μετά άλλες δύο. Και μετά λίγη γρανίτα. Και μετά μια μπάλα παγωτό. Εντάξει και λίγα σκατουλάκια κάτω κάτω αλλά σιγά, εδώ μιλάμε για ένα... πώς θα το λέγατε; Α! Ένα μισογεμάτο ποτήρι λιχουδιές!

Συνοψίζω. Παίρνεις το μισογεμάτο, μισοάδειο, γουατέβα ποτήρι σου και το αδειάζεις. Μετά το σκουπίζεις καλά καλά από συμπαντικές σκουπιδοθεωρίες και έπειτα το τιγκάρεις στα σκατά. Παίρνεις κουταλάκι, στρώνεσαι στο τραπέζι, κλείνεις τη μύτη και είσαι αποφασισμένη να τα φας. Και μετά έλα να μου πεις ότι σου βρώμισε το παραμικρό μετά από τόσο σκατό.

Κακές, ψυχρές κι ανάποδες σκατοδιακοπές του γιου του!

Κοιτώντας λίγο πίσω και παρατηρώντας αυτά που με ανησύχησαν ή με χαροποίησαν πολύ στο παρελθόν, αρχίζω και συνειδητοποιώ ότι το “κατσάδιασμα” που έριξα πριν καιρό σε έναν περίφημο σεμιναριάρχη και εξαιρετικά υπομονετικό άνθρωπο, δεν έπρεπε να το είχα ρίξει και σόρι δηλαδή αλλά ήταν πολύ παράξενο αυτό που μου ΄πε για να το καταπιεί η μυαλουδάρα μου χωρίς κρας τεστ.
Μου είχε πει λοιπόν ότι η αντίδραση και τα συναισθήματά μας στα εξωτερικά ερεθίσματα (εάν δεν μιλάμε για ερεθισματάρες) δεν έχει να κάνει με αυτά καθεαυτά τα ερεθίσματα αλλά με το πόσο καλά ή όχι νιώθουμε εμείς τη δεδομένη στιγμή. Το εσωτερικό μας θερμόμετρο συγκεκριμένα το είχε ονομάσει. Για να το καταλάβω καλύτερα, μου είχε πει να ψάξω περίπου παρόμοιες περιπτώσεις στο παρελθόν και να μετρήσω το τότε θερμόμετρό μου και τις αντιδράσεις μου για να καταλάβω τι εννοεί. Εντάξει έβαλα τα γέλια για το “θερμόμετρο” και για τις εκφράσεις που χρησιμοποιούν συνήθως στα σεμινάρια όπως “βρες ένα αγαπημένο μέρος και πήγαινε με το μυαλό σου” και “ας χαϊδέψουμε το εσωτερικό μας παιδί” αλλά τελικά την έφαγα τη φόλα για τα καλά.

Σήμερα στο ξεκάρφωτο μου ήρθαν δύο τρακαρίσματα που είχα παλιά. Εντελώς κουκουρούκου ήμουν και στα δύο. Το ένα συνέβη εκείνη την χαρακτηριστική εποχή που θυμάμαι καλά και που το θερμόμετρό μου έλεγε άριστα 10. Έτυχε λοιπόν μια μέρα και μου τράκαραν τον τσίφτη. Το πίσω φανάρι λιάδα και ένα καρούμπαλο ΝΑ. Ε, η αντίδρασή μου ήταν να βγω με γέλια και να πω στον τρομοκρατημένο γερούλη να χαλαρώσει και να αφήσει τις αστυνομίες και τις ασφάλειες. Επέμενε ο άνθρωπος να με αποζημειώσει έστω με μετρητά και τον αποτέλειωσα λέγοντάς του πως ό,τι χαλάει στα σαραβαλάκια όπως ο τσίφτης δεν κοστίζει πάνω από πεντοχίλιαρο, σιγά το φοβερό δηλαδή και τον αποχαιρέτησα βιαστικά. Μέχρι την τελευταία φορά που κοίταξα πίσω μου από τον καθρέφτη, ο γερούλης στεκόταν στη μέση του δρόμου αποσβολωμένος και με κοίταγε σαν ούφο. Θα μου πεις αυτά πήγαινε πέστα στο δεύτερο τρακάρισμα κάνα χρόνο μετά, στον ταρίφα που έπεσε πάνω μου και μας άκουσε όλη η Καλλιθέα αλλά οκ, τώρα που το σκέφτομαι ήταν μια γαμωεποχή που τώρα μπορώ να το παραδεχτώ ότι το θερμόμετρό μου είχε πέσει κάτω του μηδενός.

Ο σεμιναριάρχης είχε δίκιο ο άνθρωπος. Από σήμερα κατέληξα πως είναι γαμάτη θεωρία και την μοιράζομαι γιατί θέλω να της προσθέσω ένα κατιτίς που επίσης ανακάλυψα σήμερα. Όσο κοιτάω πίσω, παρατηρώ πως όσο μεγαλώνω ανεβαίνει ένα τσικ το εσωτερικό μου θερμόμετρο. Πρέπει αντικειμενικά να συνωμοτήσουν όλα τα παράλληλα σύμπαντα για να χαρώ πια σαν τη χαζή ή να γαμηθεί ο Δίας για να γίνω έξαλλη από θυμό ή νεύρα. Που γαμιέται συχνά δηλαδή αλλά τέλος πάντων δεν είμαι πια τόσο πολύ έρμαιο των εξωτερικών συνθηκών όπως πρόσφατα ανακάλυψα ότι ήμουν. Και είναι ρε παιδάκι μου λίγο ασφάλεια αυτό, είναι λίγο ανακούφιση, είναι σαν να έχεις καταφέρει να στήσεις μέσα σου ένα ιγκλού που μπορεί απ΄έξω να βαράνε καταιγίδες και χιονοθύελλες, μπορεί να είναι φτιαγμένο μόνο από πάγο αλλά άμα έχεις καταφέρει να χωθείς μέσα καλά, απλά τις ακούς να λυσομανάνε και δεν κινδυνεύεις τόσο από το κρύο. Καλά που και που σου φεύγει κάνα παγότουβλο αλλά έχεις μάθει σχεδόν πως να βουλώνες τις τρύπες πια.

p.s. Τώρα το πως ανεβάζεις το ρημάδι το θερμόμετρο είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία. Πρέπει λέει να βρεις το αγαπημένο σου μέρος για να ταξιδεύεις συχνά εκεί με το μυαλό σου και ναι, σωστά καταλάβατε, να μην ξεχνάς να χαϊδεύεις το εσωτερικό σου παιδί.