Θα με βρείτε στο plasticfeathers.wordpress.com/

Είναι δύσκολοι οι καιροί και η ανάγκη να μείνω μόνος μεγαλώνει.

Τα λέμε εκεί,με ένα τσιγάρο στο χέρι και….

Σήμερα το βράδυ γυρνούσα από Δάφνη, γενικότερα όλη την ημέρα ήμουν έξω, κατάφερα να ανοίξω ξανά την σχολή γιατί δεν έχω κάνει ούτε ένα εργαστήριο ακόμα και όπως όλοι καταλαβαίνουμε το εξάμηνο δεν διαρκεί για πάντα οπότε έπρεπε να το σπρώξουμε το πράγμα ,βρήκα κάτι άλλους συμφοιτητές και το ανοίξαμε γιατί η κατάσταση έχει ξεχαρβαλωθεί και αφού γύρισα για λίγο στο έρημο και σκοτεινό και κρύο σπίτι μου ετοιμάστηκα να ξαναβγώ. Κατευθύνθηκα Δάφνη όπου θα γιορτάζαμε τη γιορτή μιας φίλης .Χρόνια πολλά, μάτσα μούτσου και φιλιά και για 2 ώρες ατέλειωτη μπουρδολογία που όμως έφερε γέλιο. Ήταν ωραία μέρα, δυστυχώς όμως ο γυρισμός δεν ήταν και τόσο καλός, εκεί που περπατούσα στην Πατησίων γύρισα για να δω μήπως έρχεται λεωφορείο, εκείνη την δεδομένη στιγμή δεν κατάλαβα πως αλλά το πόδι μου μπερδεύτηκε στα πλακάκια για τυφλούς και έπεσα κάτω, σύρθηκα για περίπου 1-2 μέτρα δεν τα μέτρησα κιόλας και αμέσως ύστερα ένα δευτερόλεπτο μετά ήμουν σηκωμένος αναλογιζόμενος τι μου είχε συμβεί, περιττό να πω ότι τον τελευταίο καιρό νιώθω πραγματικά σαν να με έχουν μουτζώσει αλλά τι να πεις εσύ απλά συνεχίζεις το δρόμο σου! Αυτό σκέφτηκα, αφού η ζωή μας αποτελείτε από πεσίματα και σηκώματα, και λάθη και μηχανογραφίες τότε και εγώ θα μπορώ να ορθώσω το ανάστημα μου πάλι ξανά και ξανά και πιο γρήγορα και να συνεχίζω. Είναι απίστευτο πόση δύναμη σου δίνει αυτή η σκέψη. Έτσι συνέχισα μέχρι το σπίτι, είχα πεθάνει βέβαια από το κρύο και από τον βήχα λόγω του ότι δεν είχα ιάνει από την γρίπη και κάπνισα και σήμερα .Ήταν ενδιαφέρουσα μέρα, αφού φύγαμε από την σχολή κατευθυνθήκαμε Κολωνάκι στην πιο Tres Chic γειτονιά, το τσιγάρο στα ουράνια και κομμένες οι κακές λέξεις? είπα στην φίλη μου και γελάσαμε. Φάγαμε την περιοχή για να ανακαλύψουμε δώρο για την φίλη της κάπου εκεί απέκτησα και έναν αναπτήρα γουρουνάκι! και τελικά καταλήξαμε σε εσώρουχα, της πήρε ένα ωραιότατο σετάκι σέξι εσώρουχα και άκουσε πολλά άκυρα σχόλια από εμένα για τα εσώρουχα γενικά, το σετάκι θα το εκτιμήσει καλύτερα αυτός που θα το σκίσει φοβάμαι . Το τιμήσαμε το μαγαζάκι και μετά καθείς σπίτι του. Το νέο άλμπουμ ήταν στα χέρια μου, φρέσκο και σπαρταριστό να ‘ναι καλά τα παιδιά στη σχολή που γνωρίζουν από αντιγραφές!! Μιλάω φυσικά για το Back to Basics από την φίλη μας την Αυγουλιέρα, κοίτα η κριτική μου θα είναι περιληπτική, η κοπελιά συνδυάζει όλα αυτά που δεν έχει η Μαντόνα δηλαδή ταλέντο από την αρχή και φωνάρα που αξίζει για πολλά καράτια! Ωστόσο όλα τα άλλα στο άλμπουμ μου θύμιζαν Μαντόνα και συγκεκριμένα το σαουντρακ που είχε κάνει για τον Ντικ Τρεισι, οι ίδιοι πάνω κάτω ρυθμοί, το σώζει βέβαια το Χιπ Χοπ που χρησιμοποιεί αλλά είναι λίγο, προσέχετε το κομμάτι Nasty Naughty Boy είναι ακριβώς το ίδιο με το Hanky Panky ή σχεδόν τεσπα εμένα μου φάνηκαν παρόμοια, στα άσχημα τώρα της υπόθεσης, η καλή μας η Αυγουλιέρα δεν έχει ούτε ένα κομμάτι ανάλογου επιπέδου του πρώτου σινγκλ της (βλ. Ain’t no other man) και αυτό είναι κάτι που σε ξενερώνει απίστευτα, ας πούμε ότι το διπλό άλμπουμ είναι κάτι περισσότερο από μπηγμένο στην μπαλάντα (κλαίω μάνα μου κλαίω) οπότε καταλήγουμε στο θέμα ότι είναι η παλιά καλή εύπεπτη Αυγουλιέρα πού όλοι γνωρίζουμε, σχεδόν τίποτα νέο και ψιτ κοπελιά δεν είναι μόνο η φωνή αλλά και οι τσιχλόφουσκες είναι βαρετές κάποια στιγμή. Ωστόσο μου έκανε εντύπωση το Welcome έχει τρομερή ατμόσφαιρα ταινίας και το Here to stay. Σορυ τώρα αλλά πάω να δω το γκιρλι σοου της Μαντόνα, να πορωθώ με το I don’t need a man από PCD και να κατεβάσω lazorlight γιατί μου κίνησαν την περιέργεια!

υ.γ.Δεν θέλω να γίνω συγγραφέας, από την μύγα δεν βγάζω ξύγκι. Ούτως ή άλλως ο προσανατολισμός με είχε βγάλει για αρθογράφο. Αν δεν ταιριάζω εδώ please inform me.

υ.γ.3 I ‘ll get up and do my thing…

This is disturbing
So disturbing that I can not stand myself any more.
Being in denial.
Being in fear to accept success
Success is too heavy for my likes
I must rejuvenate the joy of feeling the freedom around me
and start enjoying life as I plan it
Without hesitation
without long term planning
just today
just today doing my best
as I should have done all those years

wake up and live!!

Το έγραψα στις 4 Μαΐου… δεν θυμάμαι γιατί. Το βρήκα σήμερα τυχαία όταν έκανα εκκαθάριση αρχείων στο PC και το αντιγράφω αυτούσιο χωρίς να διορθώσω στίξη και λέξεις. Τα τελευταία δύο χρόνια γράφω μικρά αυθόρμητα στιχάκια ή απλές αράδες λέξεων σε χαρτάκια, στο PC ή στο κινητό.

Χάρηκα όταν το βρήκα γιατί η προτροπή εις εαυτόν είναι οικεία τον τελευταίο καιρό

Ακούω και ξανά ακούω το Modern Times του Dylan. Και μου αρέσει. Ολο. Μα εκείνο που ακούω και κάτι παθαίνω είναι το τελευταίο κομμάτι. AIN’ T TALKIN’   Μα δε γνωρίζω τι λέει, τι τραγουδάει, τι λόγια συνοδεύει με την μουσική του. Είπαμε, αγγλικές γλώσσες δε γνωρίζω. Ο πληθυντικός έχει κάποιο λόγο. Συνήθως, όταν ένα τραγούδι με κάνει κάτι να παθαίνω, σημαίνει πως έχει δημιουργηθεί και για εμένα. Σα να με αντιπροσωπεύει. Εντελώς συμπτωματικά πάντα. Τυχαίνει να έρχεται όταν πρέπει. Ισως αυτή τη φορά να κάνω λάθος. Μα πως να το μάθω αν δεν μου πει κάποιος τι στο διάολο λέει;

Μπορεί κάποιος;

Σ’ ένα πολιτισμένο και καθαρό περιβάλλον, φτιάξαμε έναν όμορφο χώρο με σκοπό… στο τέλος αυτό. Είμαστε οι συνήθεις άγνωστοι, ιατροί του κόσμου… τέρμα στα προβλήματα σεξουαλικής ανεπάρκειας και στα μεταδιδόμενα νοσήματα. Η εταιρεία μας ζητεί για πλήρη και μόνιμη απασχόληση, νέους και νέες, γέρους και γριές, οι δεύτεροι κατά προτίμηση να είναι εμφανίσημοι… Απαραίτητη προυπόθεση να μη γνωρίζουν από Η/Υ αλλά γνώσεις μαγειρικής, Παπούα κουζίνας, ξένων γλωσσών, ελληνικά και κινέζικα ως πρώτες, και φυσικά δίπλωμα φυσικοθεραπευτή, παπιού, όχι@, μηχανής, αυτοκινήτου, νταλίκας και μπουλντόζας. Κανείς δεν σας εγγυείται σοβαρή και εχέμυθη συνεργασία. Στα υπέρ: Δεν προσφέρεται ούτε μισθός μα ουτε και μπόνους αλλά χρυσών δοντιών, κλεμμένων ρολογιών, τηλεοράσεων και ηχοσυστημάτων και πολλά άλλα λαθραία….Δεχτοί όσοι δήλωσαν αντιρρησίες έτσι γενικά, μητρικών, όχι ενστίκτων, και καλλιτεχνικών ατοπημάτων. Αποστολή βιογραφικού με απαραίτητη φωτογραφία, όχι όμως last year, στην ταχυδρομική μας διεύθυνση Μαύρο ανάπηρο περιστέρι -ναι εμείς πάμε κόντρα στην πολυεθνική των παπιών. Για την επάνδρωση του διαστημικού λεωφορείου, οχι magic bus ρε, θα προτιμηθούν κατά σειρά που εμείς γουστάρουμε αποκλειστικές νοσοκόμες. Το μυοχαλαρωτικό μασάζ με ντόπια έλαια απο ντόπιες Ταυλανδέζικες ελιές είναι υποχρέωσή μας και το στοίχημα που έχουμε βάλει.

Ο πρώτος που θα δηλώσει συμμετοχή θα κερδίσει μια κουπ, εεε, ένα πενταόροφο δυάρι και μια δεκαήμερη σε είκοσι δόσεις κρουαζιέρα στο κωπηλατοδρόμιο του Σχοινιά.

Και όλα αυτά μόνο και μόνο για την δική σας σωματική και πνευματική υγιεινή, ευεξία και χαλάρωση. Είναι η ευκαιρία της ζωής σας. Μη χάνετα χρόνο…. Επικοινωνήστε τώρα αμέσως μαζί μας.

ΤΩΡΑ ΕΙΠΑ!

…λέω να απομακρυνθώ για λίγο από τη ζώνη του πυρός και να χωθώ στο severin-o-καβούκι μου, πριν με βρει κι εμένα κανένα τασάκι, κυριολεκτικό ή λεκτικό - τα τελευταία είναι και τα χειρότερα, σκορπίζουν οι στάχτες του και λερώνουν το blog…πφφφ.  :-(

Και βλέπουμε…

Ήταν ωραία μέρα σήμερα γιατί με πρόσεξε εκείνη, εκείνο το σημάδι της θύμισε πως είμαι και εγώ εδώ. Ενδιαφέρθηκε με κοίταξε στα μάτια και με ρώτησε. Πρώτη φορά, είδα την αγωνία στα μάτια της, στα τόσο όμορφα μεγάλα καστανά μάτια της. Ήθελα να της πω σε αγαπώ αλλά δεν γίνετε τα έχει με άλλον. Τώρα το κρύο με πιρουνιάζει καθώς στέκομαι στην Ομόνοια περιμένοντας το λεωφορείο. Επιτέλους ο χειμώνας είναι εδώ, ο καιρός είναι μουντός και η καλύτερη διαπίστωση είναι ότι είναι καιρός να βρω το ταίρι μουντό ποτήρι μερικές φορές είναι μισογεμάτο άλλες πάλι μισοάδειο. Σκέφτομαι πως αυτό που με κρατάει στη ζωή είναι οι ώρες με τους φίλους μου και οι γκριμάτσες και τα αστεία μας,σκάω ένα άσχετο χαμόγελο καθώς περπατώ στον δρόμο άλλες πάλι πιστεύω πως το μόνο που με κρατάει εδώ είναι ένα νέο τραγούδι, ένα άρωμα στον δρόμο, ο κρύος αέρας γύρω μου, ακούω το καινούριο των Kasabian-Empire και τα τραγούδια τους σφυροκοπούν τα αφτιά μου όπως το πρωτοβρόχι τα βλέφαρα μου,άλλες πάλι αισιόδοξες στιγμές ακούω το καινούριο της Natalie Imbruglia και ανατριχιάζω νιώθοντας πως ακούω το ρυθμό που εκπέμπουν οι σκέψεις μου. Δεν είναι κάτι καινούριο η καθημερινότητα μου, θα ήθελα να ήταν διαφορετική ίσως πιο γκλάμουρους για να της δίνω περισσότερη σημασία αλλά μετά κατάλαβα τι την κάνει ξεχωριστή, το κάθε διαφορετικό κάθε μέρα, σήμερα το χαμόγελο της και οι ερωτήσεις της και το ότι βρήκα στο βιντεοκλάμπ μια ταινία που μου άρεσε. Μπορεί να έχω τόσα ανεπιθύμητα να κάνω αλλά υπάρχει λόγος να χαμογελάω. Χαμογελάστε όλοι είναι καλό.

Γράφω αυτό το ποστ για να αποχαιρετήσω τις Χepetes. Από δω και πέρα θα με βρίσκετε στο προσωπικό μου blog : http://melody1.wordpress.com/

Δε χρειάζεται να εξηγήσω γιατί αποχωρώ. Είναι σαφές. Δε θα ζητήσω πάλι συγγνώμη. Το έκανα ήδη πολλές φορές. Λυπάμαι, δεν είναι πια δικό μου θέμα. Εγώ δε μισώ κανέναν, λυπάμαι πολύ για όλα, αλλά δε σκοπεύω να χάσω άλλο χρόνο και δάκρυα για αυτό το θέμα. Και για κανένα θέμα πια. Ελπίζω. Εγώ έμαθα πολλά, νομίζω ότι επιτέλους μπορώ να ξεκολλήσω. Και να προχωρήσω.

Καλή συνέχεια σε όλους. Unique Fish, μπορείς να με διαγράψεις από contributor.

THE ARRIVAL OF THE BEE BOX

I ordered this, this clean wood box
Square as a chair and almost too heavy to lift.
I would say it was the coffin of a midget
Or a square baby
Were there not such a din in it.

The box is locked, it is dangerous.
I have to live with it overnight
And I can’t keep away from it.
There are no windows, so I can’t see what is in there.
There is only a little grid, no exit.

I put my eye to the grid.
It is dark, dark,
With the swarmy feeling of African hands
Minute and shrunk for export,
Black on black, angrily clambering.

How can I let them out?
It is the noise that appals me most of all,
The unintelligible syllables.
It is like a Roman mob,
Small, taken one by one, but my god, together!

I lay my ear to furious Latin.
I am not a Ceasar.
I have simply ordered a box of maniacs.
They can de sent back.
They can die, I need feed them nothing, I am the owner.

I wonder how hungry they are.
I wonder if they would forget me
If I just undid the locks and stood back and turned into a tree.
There is the laburnum, its blond colonnades,
And the petticoats of the cherry.

They might ignore me immediately
In my moon suit and funeral veil.
I am no source of honey
So why should they turn on me?
Tomorrow I will be sweet God, I will set them free.

The box is only temporary.

SYLVIA PLATH

Είμαι σχεδόν 32 χρονών. Δεν έχω κανένα ιδιαίτερο ταλέντο, δεν είμαι εξαιρετικά όμορφη, δεν είμαι εξαιρετικά πλούσια. Η οικογένειά μου δεν ήταν η πιο φυσιολογική οικογένεια του κόσμου, ο μπαμπάς μου πέθανε στα 13 μου, το σπίτι μου κάηκε στα 27 μου, αυτές είναι οι δυο μεγάλες τραγωδίες της ζωής μου ως τώρα. Μένω ακόμα με τη μάνα μου και τη γιαγιά μου. Έχω κοιμηθεί με αρκετούς άντρες, με περισσότερους από όσους υπολόγιζα. Έχω αγαπήσει έναν-δυο από αυτούς. Έχω χύσει με έναν-δυο από αυτούς. Με έχουν αγαπήσει ένας-δυο από αυτούς. Ένας αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει για χάρη μου, άλλος να με σκοτώσει. Δυο φορές παραλίγο να το κάνω με γυναίκα, δε το έκανα. Έχω τελειώσει δυο σχολές και μιλάω τρεις γλώσσες. Έχω κάνει πολλές δουλειές. Δε μου άρεσε καμία. Τώρα είμαι ουσιαστικά άνεργη. Δε ξέρω τι θέλω να κάνω. Δε θέλω να κάνω τίποτα. Καμιά φορά με πιάνει βαριά κατάθλιψη, άλλες νιώθω το πιο ευτυχισμένο πλάσμα του κόσμου. Προσπάθησα να πιστέψω σε κάτι, στην αγάπη, στη θρησκεία, στο σεξ, στη δόξα, τίποτα δεν έχει νόημα. Συνήθως είμαι άφραγκη. Συνήθως είμαι ερωτευμένη. Όταν γεράσω (αν γεράσω), θα γίνω αλκοολική. Μου αρέσει να πίνω, να διαβάζω, να βλέπω ταινίες, να ταξιδεύω. Αγάπησα στη ζωή μου περισσότερους τόπους και ζώα παρά ανθρώπους. Και συγκροτήματα. Ιδού! Νομίζουμε ότι είμαστε τόσο σπουδαίοι και είναι τόσα λίγα αυτά που μπορούμε να πούμε τελικά για τον εαυτό μας….

<>Ανάβει το τσιγάρο παιριπεχτικά καθώς με κοιτάζει βαθυά στα μάτια,έχει έναν παράξενο ερωτισμό που όμως σε προκαλει,έχει το βλέμμα του σε θέλω…Με πλησιάζει και φιλιόμαστε,φαίνεται δεν ισχυει πλεον το σλογκαν “δεν φιλάω στο στόμα”,φιλιομαστε και τα αίματα ανεβαίνουν,μετα απο λιγο γδυνόμαστε και σιγα σιγα ο ένας υποβιβάζει τον άλλον,ξερεται πως γίνεται στο σεξ μεταξυ αντρών.

<>Είμαι ο Οοd και κατοικώ στο Μανχαταν,Νέα Υόρκη,αλλα αυτή η λεπτομέρεια είναι περιττή φαντάζομαι.Εργάζομαι σαν μοντελο.Ξέρετε γιατι σας καλέσαμε εδω,ακουγετε η φωνη του αστυνομικού να λέει και τσακίζετε στο γκρι σκουρόχρωμο δωμάτιο με τους μαυρους καθρέπτες.Οχι,ξερά μονολεκτικα απαντω.Διώκεστε για παράνομη άσκηση του επαγγελματος της πορνείας,λεει ψυχραιμα και ατάραχα.Μαλιστα,τι θα θελατε να μαθαιτε;Βγάζω τον Ζιππο από την τσέπη και ανάβω τσιγαρο,δεν εχω φοβο αφού ο επιθεωρητής κάνει ήδη το ίδιο.Ξεκινάω να μιλάω,είμαι σίγουρος οτι δεν θα με διακοψει,μερικές φορές νιώθω οτι η αστυνομία λειτουργεί σαν ψυχολόγος.

Κάπου στο δύο χιλιάδες αναγκάστικα να κάνω τον ζιγκολο,βέβαια,αυστηρα για αντρες.Χρειαζόμουν εκείνη την περίοδο χρήματα καθώς οι γονείς μου με είχαν διώξει από το Σικάγο,είχα προκαλέσει μεγάλο σκάνδαλο για να ημουν ακόμα εκεί.Ζούσα σε ένα παρακμιακό δωμάτιο με χαμηλό ευτυχώς ενοίκιο,στην κορυφή του ουρανοξίστη κραισλερ σχεδον αλλα ήμουν υποχρεωμενος καθε τοσο μαζί με άλλους να καθαρίζουμε τα τζάμια ή να κάνουμε την λατζα στα εστιατόρια,πορτιέρης,οτιδήποτε για να πληρώσουμε το ενοίκιο με είδος.Ένα βράδυ από τα πολλά ήμουν μόνος και έμενα μόνος και λαχτάρισε η ψυχη μου να δω μια ταινία.Κατεθύνθηκα στον πιο κοντινοο κινηματογράφο και είδα μια,δεν εχει σημασία ποια,αφου ούτε που την θυμάμαι.Είχα φορέσει το κλασσικο μου τζιν μπουφάν,όταν τελείωσε η ταινία ήταν περασμένες δωδεκα και όλος ο υπόκοσμος είχε εμφανιστεί,στον δρόμο για το σπίτι συνάντησα μια φίλη,είχε ντυθεί φανταχτερά και ασκούσε το αρχαιότερο επάγγελμα,βρήκα την ευκαιρία να της μιλήσω για την σχολή μέχρι να έρθει ο πρώτος της πελάτης,περνούσε άσχημα μου έλεγε και μου περιέγραψε διάφορες καταστάσεις μέχρι που ένα ταξί με πλησίασε και ένα κεφάλι ξεπρόβαλε από μέσα ήταν ενώς σαρανταπεντάχρονου επιχειρηματία,ο Λούλιο.Είχε φτιαχτεί ωραία και είχε πιει λίγα ποτάκια,είχε σνιφάρει και λιγη σκόνη.Καινούριος είσαι μου είπε;η φίλη μου προσπάθησε να του εξηγήσει οτι δεν είμαι…αλλά την διέκοψα με το χέρι μου,της ψυθίρισα πόσο χρεώνουν οι ακριβοι και μετα μπήκα στο αμάξι του τύπου.Πήγαμε στο σπίτι του προς μεγάλη έκπληξη μου,με το που μπήκαμε άρχισε να γδύνετε και να με γδύνει παράλληλα,δεν ήθελε πολλά πολλά γουσταρε τοσο που τελικά τον γάμησα στο πάτωμα ενώ εκεινος φωναζε από ηδωνή,μόλις τελείωσε…φρόντισε και για μένα.Με πλήρωσε και ντύθηκαμε.Πέρασε ωραία μου είπε και χαμογέλασε και εγω αποκρίθηκα πέρασα καλα.Να σε ρωτήσω κατι του είπα,οτι θες,γιατι δεν εχεις μόνιμη σχέση ή κατι τέτοιο,κοιτα μου λέει,μεγαλώνοντας συνηδιτοπιείς οτι δεν είναι τοσο ωραίο να είσαι ομωφυλόφιλος,οι ομοιοι σου χαλούν από τα χρόνια και εσύ γουστάρεις νέα σάρκα,ο κώλος σου ανοίγει υπερβολικα αν το κάνεις συχνά,οπότε κατάντισα σαν τους διαβητικούς,παίρνω κάτι αλλα σπάνια και πάντα είναι κάτι ξεχωριστό και φρέσκο.Καλήνύχτα μου ευχήθηκε καθώς έφευγα,το ταξί θα σε πάει ώπου θες.Καθώς κατέβαινα με το ασανσέρ μέτραγα τα λεφτά,300 δολλάρια δεν ήταν και άσχημα,θα την έβγαζα για καιρό έτσι.Από τότε όταν γούσταρα να γαμίσω/γαμιθώ πήγαινα στην πιάτσα.Έβγαινα και έξω βεβαια σε κλαμπ και τετοια για να κάνω μια κανονική σχέση αλλά οταν χρειαζόμουν επιβεβαίωση και χρήμα κετέφευγα εκει.Να μην τα πολυλογώ μετά από καιρο στην πιάτσα και ενω πήγαιναν ολα καλα και στην σχολή αλλα και στο σύμπαν γενικα με χώρισε το γκομενακι που τα είχα,ήταν όμορφος και γλυκός,για να ξεχάσω λοιπόν πηγα στα παλιά λημέρια μου,εκείνη την μέρα εμφανίστηκε και με πήρε ο Tom Ford προς τεράστια μου έκπληξη.Δεν το περίμενα οι άνθρωποι τέτοιων επιφανών χώρον να εψαχναν για εραστές εκεί.Είχε έρθει με μια φωτογραφία μου,εσένα θέλω μου είπε,τσακίσου μεσα γιατι με έχεις ανάψει ήδη από τον δρόμο.Με κράτησε πολύ ώρα,ήταν αχόρταγος,το κάναμε στη λιμουζίνα του και μετα στο διαμέρισμα του.Το πρωι που σηκωθήκαμε με περίμενε μια παχυλή πληρωμή και μια πρόταση για συνεργασία.Επείδη είσαι ωραίο μουνι μου έγραφε σε θέλω να περιφέρεσε κοντά μου,μπρόστα μου ήταν ένα συμβόλαιο για την εργασία μου σαν μοντέλο και το τηλέφωνο του.Υπέγραψα τα χαρτιά και τον κάλεσα.Πού είναι το γραφείο σου για να στα φέρω του είπα…μετά από λίγο το κάναμε στην βιβλιοθήκη του…και μετά από έναν μήνα το κορμί μου κοσμούσε το εξωτερικό για σλιπάκια,καθώς ανέβηκα και στην πασαρέλα,έκανα και μια διαφήμηση για τζιν…..

Έτσι ξεκίνησε η καριέρα μου,τώρα είναι χειμώνας του 2005,απορώ πως με θημυθήκατε….

Μπήκα στην αυλή της ταβέρνας με τις λεμονιές. Οκτώβρης κιόλας, το νησί σιγά σιγά αδειάζει από τουρίστες, η αυλή μοναχική με τα πλαστικά τραπεζομάντηλα και τις ψάθινες καρέκλες, μόνο δύο ήσυχοι γέροι κάθονται χωριστά στα τραπέζια τους. Κατευθύνομαι στον ένα από τους δύο, στη γωνία, με το καρώ χειμωνιάτικο πουκάμισο, που με κοιτάζει κάτω από την τραγιάσκα του. Το ήξερα ότι θα τον έβρισκα εδώ, ο Θράσος διαγράφει  κάθε μέρα μια πορεία, όπως οι γάτες, που τον οδηγεί στα ίδια μέρη, τις ίδιες ώρες.

-         Καλησπέρα Θράσο

-         Καλώς το κορίτσι. Κάθησε.

-         Ξέρεις τι σου φέρνω από την Αθήνα;

-         Ναι, κάτι μου είπανε (το τηλέφωνο που έκανα στην ταβέρνα χτες). Αμήχανος ο Θράσος.

Ακουμπάω, δεν ξέρω γιατί, σιγά - σιγά το cd player στο τραπέζι. Του ανοίγω και το κουτί με τα cd και τις αφιερώσεις που το έγραψε ο Γιάννης «Στο Θράσο που αγαπάμε ως τον Ουρανό», «Με αγάπη στο Θράσο»…με τα καλλιτεχνικά του γράμματα. Η φωνή του Θράσου δισταχτική, περνάει  το χέρι του λιγάκι αμήχανα μπροστά από τα μάτια. Γυρίζω το βλέμμα μου προς την πόρτα της αυλής.

Μπαίνει η κοπέλα του μαγαζιού στην αυλή.

-         Είδες, Θράσο, να το κορίτσι που σου έλεγα, που σε ζητούσε στο  τηλέφωνο χτες.

-         Ναι, κοίτα, από το φίλο μου το Γιάννη… Ανοιγοκλείνει τα μάτια του όταν το λέει και το χέρι του κατεβάζει λίγο την τραγιάσκα. Η κοπέλα περιεργάζεται τα δώρα με απορία και λέει διάφορα θαυμαστικά.

Όταν φεύγει, του δείχνω τη λειτουργία του cd, ανοίγουμε κι ένα και το βάζουμε να παίζει. Ο Θράσος, καπνίζοντας, πλησιάζει το αυτί του στο ηχείο. Ακούγεται η φωνή του Μητσάκη.

-         Δες, του λέω,έχει και άλλες μπαταρίες, τις έχουν ανταλλακτικές άμα σου τελειώσουν αυτές που έχει μέσα.

     Ο Θράσος δεν έχει ρεύμα στο σπίτι του αλλά κάνω φυσικά πως δεν το ξέρω.

-         Να τα θυμηθώ, μου λέει, γιατί τα ξεχνάω τα τραγούδια μας.

Μου διηγιέται πώς είχε παρατήσει για χρόνια τη μουσική και πως ξανάρχισε να παίζει μπουζούκι τελευταία μόνο. Πως τα δάχτυλα θυμούνται λίγο-λίγο, είναι λέει σαν το ποδήλατο κι αυτό. Θυμήθηκε και την παρέα, και την ιστορία μιας κασέτας με τη δικιά τους μουσική, που ηχογραφήσανε μεθυσμένοι και γράφτηκανε μόνο τα ταξίμια και τα τραγούδια μείνανε απ’ έξω, πως κι αυτή η κασέτα χάθηκε για πάντα, αφού εγωϊστικά κρατήθηκε για λίγα χρόνια από έναν της κομπανίας.

Έρχεται κι ο ιδιοκτήτης της ταβέρνας, χαζεύει κι αυτός το απόκτημα του Θράσου.

-         Να παίξουμε το cd στο μαγαζί; ρωτάει.

Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα η αυλή στις «Λεμονιές» γεμίζει μουσική, το ίδιο και τα μάτια του Θράσου.

Νοιώθω ένοχη που δεν είναι εδώ ο Γιάννης, που δεν είναι εδώ η Άννα, που μόνη μου απολαμβάνω τη χαρά του, που δεν έχω μια μυστική κάμερα στην καρδιά να γράψει αυτό που βλέπω και νοιώθω και ακούω, να το δείξω μετά στην Αθήνα. Αντίθετα όμως ρωτάω στο Θράσο:

-         Πώς γνωριστήκατε με την Άννα και το Γιάννη;

Κι αρχίζει η ιστορία με το Γιάννη να ρωτά πού να πάνε για ένα περίπατο να ξεφύγουν λίγο από τον τουρισμό, το Θράσο που τους δείχνει ένα μονοπάτι που φτάνει σε κάτι μεγάλες βελανιδιές…και ένα άλλο βράδυ που τα λέγανε…

- Εκείνη τη μέρα πρέπει να τα φτιάξανε οι δυό τους, μου λέει στο τέλος.

Έχω να γαμηθώ πέντε μήνες.

Τον περισσότερο καιρό δε το σκέφτομαι, τη βρίσκω μια χαρά με τον εαυτό μου ή καλύπτομαι από περιστασιακά φιλιά, χάδια, ακόμη και κοπλιμέντα (oι άντρες κάνουν σεξ κυρίως για να ικανοποιήσουν το βιολογικό τους ένστικτο, οι γυναίκες για να νιώσουν όμορφες, ποθητές, αξιαγάπητες). Άλλες φορές με πιάνει μανία, μου τη δίνει που είμαι στην καλύτερη σεξουαλική μου ηλικία και δεν έχω κανέναν να του δείξω τι έχω μάθει, τι ξέρω, τι θέλω. Τότε σκέφτομαι να αναζητήσω παλιούς εραστές, παλιούς γαμιάδες, να ρίξω τα μούτρα μου και να παρακαλέσω εκείνον τον καινούριο που με ψιλοφτύνει, να ρίξω τα στάνταρ μου και να κάτσω στον άλλον που φτύνω εγώ.

Τελικά δε κάνω τίποτα από αυτά. Η λύσσα μου δεν είναι τόσο έντονη ακόμη. Όταν πιω και μεθύσω, όταν οι αντιστάσεις μου θα είναι πιο πεσμένες, μπορεί να κάνω κάτι από όλα αυτά.

Μέχρι τότε απλώς αναρωτιέμαι, όπως άλλωστε το έχω κάνει πολλές φορές και στο παρελθόν : ο μόνος τρόπος να έχει κάποιος διαρκές και συστηματικό σεξ είναι να βρίσκεται σε κάποια σχέση. Τότε όμως το σεξ πολύ γρήγορα παύει να έχει νόημα, γίνεται καταναγκαστικό έργο, υποχρέωση, καθήκον. Όταν είχα χρόνιους δεσμούς, ένιωθα ότι ΕΠΡΕΠΕ να κάνω έρωτα με το αγόρι μου ακόμα και αν δεν ήθελα, ακόμα και αν σιχαινόμουν και μόνο να με αγγίζει. Και τότε, τι νόημα έχει, αλήθεια ; Μήπως το σεξ είναι ακόμα ένα υπερεκτιμημένο αγαθό, ειδικά για εμάς τις γυναίκες, που, εδώ που τα λέμε, πραγματικά δε το έχουμε και ιδιαίτερη ανάγκη ; Πόσο γελοίο είναι να έχουν γραφτεί τόσα βιβλία, να έχουν τραγουδηθεί τόσα τραγούδια, να έχουν ειπωθεί τόσες ατάκες και να έχουν γυριστεί τόσες ταινίες για ένα πράγμα τόσο απλό, τόσο α-νόητο, τόσο άχρηστο εν τέλει ;

[Nιώθω ήδη τα πυρά σας να κατευθύνονται πάνω μου. Θα με πείτε ψυχρή, ανοργασμική, θα ισχυριστείτε ότι το σεξ είναι για τεκνοποίηση και για ισχυροποίηση των δεσμών μεταξύ ανθρώπων που ‘’αγαπιούνται’’. Κάντε το. Ανυπομονώ!]

Ξυπνάω με μια απίστευτα θλιβερή διάθεση σήμερα. Ο ουρανός με πλακώνει. Στο δώμα μου, περιμένω να περάσει η ώρα να πάω στον εκδότη μου πίνοντας καφέ, διαβάζοντας Χρυσή Ευκαιρία, κοιτώντας τα σύννεφα τόσο χαμηλά, γεμάτα βροχή. Νιώθω ήρεμη αλλά στενοχωρημένη. Του στέλνω μήνυμα : ‘’Έχω μια πολύ παράξενη διάθεση σήμερα. Κάπως μελαγχολική…’’ Θέλω να μου στείλει λίγη αγάπη, λίγο ενδιαφέρον, λίγη θετική ενέργεια. Ξέρω πως δε θα το κάνει.

Κι όμως είναι ωραία μέρα για μουσική που δεν ακούς καθημερινά. Δοκίμασε Jack Johnson, μου απαντάει.

Ο μόνος Jack που χρειάζομαι απόψε είναι ο Jack Daniels.

Mέρα για μουσική που δεν ακούς καθημερινά…Θα έλεγα : μέρα για αγκαλιές, μέρα για φιλιά, μέρα για αποχαιρετισμούς, μέρα για αυτοκτονία. Μια τέτοια μέρα μπορεί να κόψω το λαρύγγι μου. Ή να βάλω το κεφάλι μου στην κουζίνα και να ανοίξω το αέριο, όπως η Sylvia Plath.

I am vertical, but I’d rather be horizontal…

ή αλλιώς μαλακίες. Διαβάζω ιστορία,πάω το χρόνο λίγο πίσω. Δεν είναι δύσκολο να το κάνεις. Ιστορία της τέχνης, χμμμμ… διαβάζεις και μαθαίνεις για όλους αυτούς άλλοι έμειναν γιατι δημιούργησαν, άλλοι επειδή τράβηξαν στα άκρα άλλοι για τον έγκλειτο βίο τους. Ναι,ανήκουν σε εκείνα τα αστέρια που δεν είναι μακρυά, είναι ακριβώς δίπλα μας. Και απλά ο κόσμος ψυθιρίσει το όνομα τους, τους ξέρει τους αναγνωρίζει. Θα ήθελες να ήσουν μέρος του κόσμου τους? θα θέλατε να είσασταν σταρ? η ερώτηση με βασανίζει επιτακτικά, ξέρει να παίζει καλά το παιχνιδάκι της. Θα μπορει τα κοκαλάκια μου να είναι στο χώμα και να με θυμούντε?δελεαστική απόφαση. Αλλά χμ πως γίνεται κάποιος σταρ?

Βάζω τα παπούτσια μου και φροντιζω επιμελός το ατημέλιτο λουκ μου. Έξω βρέχει αλλα εγώ δεν είμαι φτιαγμένος απο ζάχαρη, είμαι φτιαγμένος από κατι πιο καλό και από το χρυσό, είμαι φτιαγμένος από αστερόσκονη… Προσέχω τα βήματα μου καθώς ο κόσμος γύρο μου μεταμορφώνεται. Κάμερα, Φώτα. Τραγούδι παμε!Ανοίγω το στώμα μου, τραγουδάω, τα φώτα κλείνουν και ξανα βρίσκομαι στον δρόμο περιμένοντας το ταξί να με πάει σπίτι. Καταλήγω πως αν δεν παιξεις με αυτό που λεμε σταριλικι και το πάρεις στα σοβαρα έχεις καβαλησει ολοκληρη ζούγκλα όχι μόνο το καλάμι. Ξε-καβάλα λοιπόν και απλά πάρε τα λεφτά σου, παίξε με μεταμορφώσεις με το κοινο σου και να μην σε ενδιαφέρει αν θα λαμψεις. Περισσότερο να σε ενδιαφέρει αν αξίζεις. Αξίζεις? τότε δεν έχεις τίποτα να φοβάσαι. Περπατάω με τρελή χαρα γιατι έχει ωραία μέρα. Υπάρχουν πολλά προβλήματα στο μυαλο μου. Τι και αν θα μείνω στην ιστορία, τι και αν θα γινεις πρωτοσελιδο?απλα θα βγαζεις χρημα πιο εύκολα από τους άλλους αλλα κατά βάθος ισως να είσαι σκουπίδι. Οπότε καλήτερα διάβασε ιστορια και γινε ένα διαμαντάκι, θα πεθάνεις ίσως ήσυχος και αν είσαι τυχερο θα έχεις θέα τη θάλασσα, κανείς δεν θα σε θυμαται, αργότερα ούτε η οικογένεια σου. Αλλά έτσι δεν συμβαίνει πάντα με τα νούμερα? κάποιος άλλος θα σε αντικαταστήσει… και εσυ προς ώπου θες θα τραβάς.

<>
<><><>Dust in the wind,

<><><><>all we are is dust in the wind…