Een van de eerste opdrachten in de cursus kinderboeken was een kennismakingsopdracht. We werden opgedeeld in paren en moesten gedurende een tiental minuten met elkaar praten over hoe we als kind waren. Daarna moesten we een tekstje schrijven met de persoon waarmee we hadden gepraat als hoofdpersonage, maar dan wel zijn of haar “kleine” ik. Vorig jaar hadden we dezelfde opdracht gekregen en toen had ik belachelijk veel geluk met mijn partner. Ze had een tweelingszus en komaan, tweelingen dat is altijd een prachtig onderwerp. Dit jaar had ik waarschijnlijk nog meer geluk. Naast mij zat een vrouw die gibberend al het kattenkwaad dat ze had uitgespookt tijdens haar jonge jaren vertelde.

Dit is het stukje dat ik in tien minuten schreef tijdens de les (met de hand mind you. Dat gaat wat trager, vandaar de lengte van het schrijfseltje).

—-
“Sttt…,” fluisterde Kristina tegen haar beste vriendin An. Buiten hoorden ze de andere kinderen op de speelplaats roepen en gillen. Kristina giechelde even. Ze hield een zware kassei in haar handen. Die had ze aan de kant van de weg gevonden.
“Daar is de boekentas van Sofie,” An wees naar de donkerblauwe tas die bij de achterste bank stond .
Ze waren muisstil. Niemand mocht hen horen of zien, anders zouden ze weer straf krijgen. De meester had er al mee gedreigd An in een andere klas te zetten. Dat mocht niet gebeuren.
Kristina opende de boekentas. Het leek wel een vuilnisbak met al die lege snoepwikkels. Ze boog zich voorover om de kassei tussen de twee schriften en de pennenzak te leggen. Haar twee lange vlechten vielen naar voor. An stond zenuwachtig naast haar te trappelen. Kristina legde enkele snoepwikkels over de kassei. Sofie zou er nooit iets van merken. Voorzichtig sloot ze de boekentas en zette hem terug zoals ze die gevonden had. Hun klasgenootje zou vanavond haar boekentas niet meer kunnen opheffen.
“Kom!” giechelde ze en nam de hand van An vast. Oh, wat zouden ze hier vanavond als ze samen naar huis wandelden om moeten lachen. Kristina sloot de deur van de klas en met pretlichtjes in de ogen liepen ze naar de speelplaats waar hun klasgenootjes hen opwachten.
—–

En dan nu terug naar de NaNoWriMo.

Dit jaar is november de schrijfmaand bij uitstek. Niet alleen doe ik mee aan NaNoWriMo, ik ben ook weer begonnen aan een schrijfcursus bij Wisper. Gisteren was de eerste les van Kinderboeken: een prentenboek maken. Het is de bedoeling dat we op het einde van de cursus een bundel met verhalen en illustraties van alle cursisten gaan samenstellen en die dan uitgeven via Publishing On Demand. Maar voor we daaraan beginnen gaan we weer veel mogen schrijven én deze keer mogen we ook prutsen met allerlei soorten illustratietechnieken: verven, collage, stempelen,… Met andere woorden, ik ga mij serieus uitleven de komende dinsdagavonden.

En dan is er nog NaNoWriMo. Hoe het daarmee gaat? Goed, maar niet zo goed als vorig jaar. Vorig jaar had ik op dag een meteen al tienduizend woorden en ik moest heel wat schrijven omdat ik een week naar Praag ging. Dit jaar gaat het allemaal wat rustiger. Ik schrijf tweeduizend woorden per dag en er zijn al dagen geweest dat ik maar een paar honderd woorden er uit geperst kreeg of zelfs geen. Het verhaal is wel boeiender dan vorig jaar. Vind ik dan toch. Het is een science fiction “what if” scenario. Het speelt voornamelijk in op de controverse rond het griepvaccin, dus ik moet maar gewoon even op het internet rondsurfen en ik heb weer genoeg materiaal om aan mijn verhaal toe te voegen.

• Aantal woorden geschreven: 25104
• Aantal woorden nog te schrijven: 24896
• Aantal tekens zonder spatie:116600
• Aantal tekens met spatie: 141397
• Aantal pagina’s in Times New Roman 12pt: 36
• Aantal hoofdstukken: 3

Het verhaal in Wordle vorm (kunnen jullie meteen meegenieten van al mijn stopwoordjes )

Enkele weken geleden organiseerden we een barbecue met het werk. In de keuken hielp in met het maken van de tiramisu, een dessert dat ik zéér graag eet, maar nog nooit zelf had gemaakt. Nu is het zo dat ik heel goed ben in visueel leren. Doe me een keer voor hoe ik iets moet doen en ik kan het waarschijnlijk nadoen, tenzij er enige vorm van ritmisch bewegen bij komt kijken. Dus ik zag hoe collega Kim te werk ging, hielp haar waar ik kon en nam me intussen voor deze vakantie zélf tiramisu te maken, want ik ben er behoorlijk verzot op.

En zo geschiedde. Samen met Het Vriendje gingen we deze ochtend aan de slag. Even was er paniek toen het eiwit niet wilde opstijven, maar gelukkig kwam alles in orde door de mixer op turbospeed te zetten. Ha! We proefden van het beslag nadat we alles in een glazen schaal hadden gegoten en besloten dat het wel eens heel erg lekkere tiramisu zou kunnen worden. Toch kraaiden we nog geen victorie. Eerst moesten we het eindproduct nog proeven.

Na het avondeten (wat ook een experiment was, wat tevens ook vrij geslaagd was) haalden we de tiramisu tevoorschijn en sneden er voor elk een vrij groot stuk af. En dat stuk verdween in no time achter de kiezen. Ik heb al lekkere tiramisu gegeten en ik heb ook al minder lekkere tiramisu gegeten, maar deze behoorde toch eerder tot de eerste categorie. Het Vriendje en ik stonden er allebei nogal van te kijken dat wij zoiets lekkers hadden gemaakt. Dus ja, weer iets dat ik van die lijst mag schrappen (nummer 92 – tiramisu leren maken)

Op nummer 87 op de intussen welbekende lijst staat “sushi eten”. Ik heb dat nog nooit gedaan terwijl ik eigenlijk wel een vrij grote fan ben van vis en de Aziatische keuken. Dus toen Manuel vroeg of we nog eens konden afspreken, stelde ik voor om sushi te gaan eten. Hij is per slot van rekening een serieuze sushi kenner. En zo geschiedde. Deze avond zat ik in de Sushi Lounge in de Parijsstraat met een boot voor mijn neus waar rauwe vis, rijst en zeewier op lag. Oh en hier en daar ook wat fruit.

Ik ging de sushi onhandig te lijf met mijn stokjes (Kathleen en stokjes om mee te eten, slechte combinatie), kreeg ze op mijn miniscuul bordje, slaagde er in ze in de saus te doppen en ja, uiteindelijk belandden ze ook in mijn mond. Soms half. Soms in een geheel. En een keer gebruikte ik mijn handen. Ik schaam mij diep.

Maar! MAAR! En dit is het belangrijkste: ik vond sushi lekker. Niet beestig lekker, maar wel lekker genoeg en zeker voor herhaling vatbaar. Uiteraard kon het ook helemaal niet mislopen hé? Er zit vis in en het is Aziatisch. Uiteraard dat het dan lekker is. En oh wee diegene die me nu vieze Aziatische dingen met vis er in voorschoteld.

Dus ik maakte een lijst met 111 dingen op die ik wel eens wilde proberen, zien of beleven. Op nummer 91 staat “Een win-for-life lotje kopen”. Ik had het nog nooit gedaan zo een lot gekocht, laat staan meegedaan met de lotto of iets dergelijks. En ik vond dat zoiets een van de dingen des levens is waarvan je proefondervindelijk moet ondervinden dat het gewoon een nutteloze bezigheid is en dat het eigenlijk ook weggegooid geld is. Tenzij je uiteraard voor het geluk bent geboren. Wat niet helemaal zo is in mijn geval. Maar toch, je weet nooit hé. Dus deze middag na een gezellige lunch date met vriendin L., ging ik even langs de krantenkiosk en kocht zo’n lotje. (Let maar even niet op mijn wallen).

En ja ik weiger die foto te spiegelen *lui*

Ik haalde een muntstuk van 10 IJslandse kronen boven, kraste en won uiteraard niets. Ik had namelijk mijn geluk voor vandaag al opgebruikt voor ik ging krassen. Bij de stoffenwinkel ontdekte ik dat de stof die ik gebruik om tassen uit te maken (vrij stevige katoen) toch niet was uitverkocht, maar gewoon op een ander plekje stond. Ik nam de rol mee, vroeg en metertje en de mevrouw van de winkel merkte dat er nog maar een meter en een half op de rol zat. Dus liet haar baas haar weten dat ze het gewoon mocht meegeven. Yihaa! En ja, dat maakt mij ietwat blij. Winnen met win for life had mij ook blij gemaakt, maar een half metertje stof krijgen ter waarde van 5€ maakt mij ook blij. Ik ben gewoon blij. Lalala… Blij blij blij!

Morgen trouwens komt er nog een life list item aan bod. Maar welk?!
To be continued! Dum dum dum duuuuum….

Soms probeer ik het even om te zien of ik het nog kan, dat tekenen met mijn Wacompje. En blijkbaar lukt het nog redelijk, hoewel er nog steeds van alles mis gaat met ogen en ik essentiële dingen als een hals vergeet.

Ach ja, zo lang ik me maar amuseer hé? ‘t Is vakantie voor iets.

Enkele maanden geleden ontdekte ik een mailtje van een trouwe lezer in mijn mailbox. Af en toe gebeurt dat wel eens. Hij bood me zomaar, gratis ende voor de niks tickets aan voor Bobbejaanland, gewoon omdat hij mijn blogje wel graag leest. Ik ga het niet ontkennen, ik ben behoorlijk gek op pretparken en als ik er gratis binnen kan, dan is het helemaal dik in orde. Dus ik zei uiteraard geen ‘nee’ tegen die tickets. Zo kwam het dat Het Vriendje en ik vandaag gratis ende voor de niks naar Bobbejaanland gingen.

We waren niet als een van de eersten binnen, maar we deden wel iets wat de anderen niet deden: tegen de klok aan de attracties beginnen. Hierdoor, of door een niet te verklaren kracht, moesten we letterlijk bij iedere attractie maximum tien minuten wachten. Van de Revolution gingen we de King Kong in. Van de King Kong gingen we naar de Speedy Bob. Daar werden we serieus bij de neus genomen door een medewerker. Hij zei tegen het jonge koppeltje dat voor ons stond dat rugzakken niet waren toegestaan in het park en vroeg of ze er geen veiligheidsbadge hadden aangehangen aan de kassa. Ook Het Vriendje en ik konden niet echt volgen. Vervolgens vroeg de medewerker aan ons vier of we eten meehadden in de rugzakken. Uiteraard. “Ja, eten dat mag niet mee binnen. Normaalgezien gaan die dan naar spullenhulp of worden die aan de medewerkers van het park gegeven. Mag ik eens zien, wat zit er allemaal tussen die boterhammen?”. Zijn collega die achter hem stond, kwam nauwelijks bij van het lachen, dus trok ik aan de mouw van Het Vriendje en fluisterde in zijn oor dat ze met ons voeten aan het rammelen waren. De man gaf toe dat hij een grapje aan het maken was en liet ons lachend instappen. Bij de volgende lading pretparkgangers deed hij net hetzelfde aan hun verbaasde gezichten te zien.

Twee of drie uur later, hadden we alle attracties gedaan. Zelfs aan de Dream Catcher en de Typhoon hadden we nauwelijks moeten aanschuiven. Dus slenterden we wat rond, gingen nog een keertje in onze favorieten, genoten van het herfstzonnetje en slenterden nog een beetje rond. Het was een superleuke dag. Ik heb gegild (en ben daardoor een beetje hees, klein detail), ik heb gelachen, ik heb vol bewondering naar de 4D cinema gekeken, ik heb een paar grenzen verlegd… en daarbij nogal gegild (dude, die sledge hammer, nooit meer van m’n leven, thankyouverymuch) en ik heb voor het eerst in mijn leven helemaal vooraan in een rollercoaster gezeten. Yeah! Ik denk dat Het Vriendje en ik bijna alle attracties hebben gedaan, buiten die dingen die gericht zijn op hele kleine kindjes. Bobbejaanland, dat blijft toch een plezant land zenne.

Je weet wel wie, nogmaals bedankt voor die tickets! Je bent geweldig!

De papa van Het Vriendje heeft een stand daarginds op de Boekenbeurs en daardoor waren we uitgenodigd op de feestelijke vooropening. Ik had verwacht dat er een beetje minder volk zou zijn, maar niets was minder waar. Er was volk, veel volk. Voornamelijk veel bekend volk, hoewel ik niet zo heel erg goed ben in BV spotting. Ik ken namelijk nauwelijks BV’s, dus dat gedeelte liet ik een beetje aan me voorbij gaan.

Nadat we de papa van Het Vriendje hadden voorzien van een paar boterhammen en propere kleren, konden we op ontdekking gaan. Vier gigantische zalen vol boeken, wat wil een mens meer? Bij Clavis stonden we stil om in de kinderboeken te neuzen en naar de prentjes te kijken. Uiteraard floepte ik er toen uit “volgend jaar sta ik ook op de boekenbeurs!”, maar ik vermoed dat het niet zo’n vaart zal lopen. Daarna bestormden we de stand van Boekhandel Johannes waar Het Vriendje zijn gading vond. Intussen deed ik aan mensjes-kijken en ik moet zeggen, op die stand stonden heel wat interessante mensen. We gingen verder, dronken hier en daar een glaasje fruitsap, spotte Marc Reynebeau en pakten heel veel boeken vast. Ik vond ergens tussen de studieboeken een boek terug dat ik ooit vanbuiten had moeten leren tijdens mijn jaren aan de KHM en even later ontdekte ik de goedkope pocketboeken bij VanHalewyck.

En nog later stonden we voor een rek waar enkele boeken van Juliet Marillier stonden op te prijken. Een meisje pakte elk mogelijk boek van de schrijfster vast en ik wilde haar doodgraag zeggen: “Neem Wildewoud, als je nog nooit iets van haar hebt gelezen is dat echt het beste boek,”. Maar uiteraard deed ik dat niet. We keken toe hoe ze gedurende vijf minuten elk boek vastpakte, de achterflap las, het boek terug wegzette, terug pakte,… Uiteindelijk liep ze zonder boek verder. Jammer.

Toen we weg gingen bedacht ik me dat Luipaard had laten weten dat ze  ook op de opening zou zijn. Dus gingen we nog even langs de stand van Proxis om ‘dag’ te zeggen en daarna verlieten we het pokkeheet gebouw. Want ja, het was daar pokkeheet. Dus, voor mensen die binnenkort even naar de Boekenbeurs willen gaan, een goede raad: doe een t-shirt aan.

Mijn aanwinsten van de avond? Het huis met de geesten van Isabel Allende en Courtisane van Dora Levy Mossanen.

Uhm… kan iemand me vertellen waar september en oktober naar toe zijn? November staat voor de deur en ik heb het gevoel alsof ik twee maanden heb gemist. Het zijn drukke tijden geweest, dat is een feit. Zeer drukke tijden soms zelfs, en leuke tijden, dat ook, maar dat die tijd nu zo snel zou gaan, dat had ik toch niet verwacht.

Gelukkig heb ik de eerste twee weken van november vakantie. Hoera! Even op adem komen, die duizend en een ideeën in mijn hoofd uitwerken, tekenen, veel tekenen, knutselen, een bezoekje brengen aan een pretpark, de opening (voor het kleine publiek) van de boekenbeurs meemaken, webdesigns maken, niet voor klanten, maar voor mezelf, afspreken met vrienden, smoothies drinken, mandarijntjes eten, bezoekjes brengen aan mijn babyneefje, lezen, veel lezen en vooral schrijven, veel schrijven, want het is bijna weer NaNoWriMo. Hoera!

Ik heb er zin in, in die vakantie van mij! Yup, yup!

Ik was een van de gelukkigen die zich op de lijst had gekregen voor de Brussels Girl Geek Dinner bij Côte d’Or. Uiteraard keek ik er ontzettend naar uit. Hoe zou je zelf als je een behoorlijke chocolade gek bent? Toen ik dan dinsdag tijdens de middag opeens wat ziekig begon te worden, sloeg ik halvelings in paniek. Wat als de griep me te pakken had? Wat als ik niet naar Brussel kon de volgende dag? Ook woensdag ging het niet echt al te best met mij, maar ik beet door. Ik hoorde heel de tijd mijn ouders hun stemmen galmen in mijn hoofd: “Als je niet kunt gaan werken, dan kan je ook niet naar BGGD gaan hé?”. Maar zo stond ik dus gisterenavond in de wondermooie Côte d’Or winkel in onze hoofdstad en boy oh boy, heb ik er van genoten! Mijn verkoudheid was op slag verdwenen!

• Uiteraard werd er weer bijgepraat met verschillende fijne en interessante jonge dames en leerde ik ook een paar nieuwe mensen kennen. Altijd handig.
• In een klein zaaltje kregen we de geschiedenis van de chocolade te horen en werd ons ook het hele chocolade-maak-proces uitgelegd. Ondertussen nam ik nota’s… in mijn eigen stijl.
• Vervolgens kregen we de nieuwste smaak van Côte d’Or chocolade te proeven: chocolade met speculaas. Oh. Mijn. Goede. God. Ik zweer het, die chocolade is een driedubbele kwijl waard. Minstens. En ik eet niet eens heel erg graag speculaas. Maar het knapperige er van geeft wel iets heel aparts aan de chocolade.
• Ik deed de Côte d’Or persoonlijkheidstest (teken eens een wapenschild) en ontdekte dat ik voornamelijk veel vrijheid wil. Ha! En ook een beetje aan zekerheid en erkenning. Chocolade soorten zoals Double Lait *kwijl* de Oraïa’s zouden mij wel smaken. Maar ja, mij smaakt elke chocolade hoor. Daar niet van.
• En toen kregen we een workshop met Denis Vernaillen, blijkbaar diegene die de smaken voor de carrées samenstelt voor de winkel. Een zeer groot chocolatier met andere woorden. Respect voor Denis! Er kwam veel gegiechel, getier en gesmodder aan de pas. Maar het was leuk om met de chocolade te spelen. Ooooh… wat was het LEUK!
• Sas maakte een chocoladesnor (ik denk dat ze misschien een beetje jaloers is op de snorren van Mick en Wout) en daar bestaat fotografisch bewijsmateriaal van. Ergens toch.
• Sart bleek de chocoholic der chocoholics te zijn mét kennis van zaken. Jawel. Ze legde in het lang en in het breed de verschillen tussen allerlei chocolades uit. Respect voor Sart .
• En oh ja, ik wil even melden dat Emich een snoodaard is. Een hele grote snoodaard! Maar dat wisten we eigenlijk al langer dan vandaag. De snoodaard! Jaja “ik kom mijn vriendin oppikken,” en tegelijk ook de laatste goodiebag. Tssss…
• Nadat bijna al de girl geeks waren vertrokken, want de avond was nogal vroeg gedaan, heb ik nog eventjes gepraat met het winkelpersoneel (”Lukt dat eigenlijk om zo heel de tijd van die chocolade te blijven?”) en met de meiden van het event bureau die de avond mee hadden helpen organiseren. Toen die me vroegen hoeveel BGGD’s ik al had meegedaan, kon ik me er nog maar twee voorgaande herinneren. Dat zal wel door de overdosis chocolade geweest zijn zeker?
• Uiteindelijk een lift naar huis gekregen van de vriendelijke store manager en onderweg nog leuk gebabbeld met haar. Een fijn einde voor een zeer fijne avond. (Ze waarschuwde dat ik niets negatiefs mocht schrijven over deze avond, want anders wist ze me wel te vinden… Ieks)
• Thuisgekomen heb ik de goodiebag aan een grondig onderzoek onderworpen en ik zag dat het goed was. Zeer goed zelfs.

Nogmaals een dikke mercie aan Clo en Côte d’Or.

En zo kwam het dat ik het voor een keer niet erg vond om te werken aan de site van die ene chocolatier en al die foto’s van heerlijke pralines te moeten zien. Blijkbaar had ik gisteren al genoeg gekwijld en was dat vandaag niet meer noodzakelijk.

Ik stootte er op terwijl ik wat aan het rondneuzen was naar fijne poppentheatergezelschappen in het Vlaamsche land. Een cursus figuurtheater voor beginners bij Het Frimament in Mechelen. Ik herhaal: een cursus figuurtheater voor beginners! Ik ben gek op figuurtheater. Stiekem ben ik gewoon gek op theater. Punt. Maar figuurtheater is toch iets apart en eigenlijk zou ik dat ook graag zelf kunnen. Ik sta zelf niet graag op de planken, dat is intussen wel al duidelijk geworden, maar met een “pop” op de planken staan, dat ligt me wel… denk ik, want ik heb er geen échte ervaring mee.

Uiteraard zijn er wel de momenten dat ik een handpop te pakken krijgt. Het maakt niet uit wat voor een, ik begin spontaan gekke stemmetjes na te doen en mensen lastig te vallen. De laatste keer was in de speelgoedwinkel The Grasshopper in Leuven, toen ik er rondliep met mijn zus. Een pracht van een pop hing daar en mijn eerste reactie was: “Is dat een handpop?!”. En jawel, het was niet gewoon een pracht van een pop, maar een pracht van een handpop . Tot mijn zus haar grote spijt begon ik haar te achtervolgen, met de pop op mijn hand en gaf ik hem een vrij hyperactieve persoonlijkheid. Daarna hing ik hem met veel spijt in mijn hart terug in het rek waar ik hem gevonden had.

Jammer maar helaas is de workshop bij Het Firmament al begonnen en sja, ik heb toch al een andere cursus in het verschiet. Kinderboeken maken. Ook een leuke cursus uiteraard. Daar niet van. Maar volgend jaar, oooh volgend jaar!

Toen ik in maart een knuffel weggaf, kreeg ik veel reacties op die blogpost. Heel veel reacties, want door een reactie achter te laten, maakte je namelijk kans op die knuffel. Zo eenvoudig was het. Uiteindelijk trok de onschuldige hand van mijn teergeliefd vriendje een naam. Co² kreeg Misses One Eye. In haar reactie op de blogpost had ze geschreven dat ze als tegenprestatie een handgeschreven briefje zou schrijven. Ik was het intussen een beetje vergeten dat ze dat had geschreven en toen Co² me deze zomer achter mijn adres vroeg, dacht ik dat ze me een kaartje wilde sturen van een of andere exotische bestemming. Er kwam geen kaartje.

Ik vond wel een briefje in de bus. Dinsdag. Een superleuk, handgeschreven briefje, zoals ze had beloofd. Aan de hand van foto’s vertelde One Eye wat ze allemaal had uitgespookt tijdens de zomer. Blijkbaar heeft ze het daar nogal naar haar zin bij mijn achternicht. Ze las boeken in de tuin, at ijsjes en ging kijken naar geitjes. Ook Co² zelf schreef een briefje over haar zomer. Over haar tweede zit, de welverdiende vakantie die ze daarna nam en haar nieuwe kot. En hoewel ik met andere dingen in mijn hoofd zat op het moment dat ik die brief las, namelijk een pasgeboren neefje, was het toch een fijne verrassing.

Zo’n handgeschreven brief ontvangen, dat kan toch soms zo ontzettend veel deugd doen. Het openscheuren van de omslag, het ontdekken wat er in die omslag zit, het geschrift van de andere persoon bewonderen, het briefpapier bewonderen,… Mensen zouden meer handgeschreven brieven moeten versturen. Of postkaarten. Ik ga er alleszins werk van proberen te maken.

Afgelopen donderdag zaten de hoogzwangere zus, haar man en ik nog het geboortekaartje te bespreken hier in de woonkamer. Welke telefoonnummers gewijzigd moesten worden, wat er waar moest toegevoegd of weggelaten worden, of het papier wel de juiste dikte had, dat soort dingen. En afgelopen zaterdag gingen we na een middagje plamuursel afdoen in hun nieuwe woonst, pannenkoeken eten en wii’en in hun oude woonst. Wii’en ging mijn zus nog vrij goed af blijkbaar. En dan afgelopen dinsdag kreeg ik opeens een berichtje van de schoonbroer dat mijn zus in de verloskamer lag. En een paar uur later kreeg ik het nieuws dat ik tante was geworden. Van een jongetje. Jasper. Een paar weken te vroeg geboren, maar kerngezond en té schattig voor woorden. (Klik om het geboortekaartje -of toch de voorkant daarvan- groter te zien)

En zo werd ik dus voor de eerste keer in mijn leven tante. Yeah! En tante Kathleen mocht vandaag al heen en weer lopen en een handje toesteken. Van de drukker naar het ziekenhuis, daar postzegels plakken, alle kaartjes in de briefomslagen steken, dan met een deel kaartjes terug naar de mama en de papa en dan nu rustig thuis. Aaah… Maar yuy voor mijn schattige neefje! *trotse tante*

Het was lang geleden dat ik nog een keertje naar een Brussels Girl Geek Dinner was geweest. Meestal is het ergens in Gent of Antwerpen te doen en daar geraken na de werkuren én terug, is meestal niet al te evident. Brussel is wel doenbaar gelukkig. Als je dan ook nog eens met een paar ontzettend sympathieke en fijne mensen op de trein en metro kan zitten, sja, dan komt dat allemaal in orde.

En uiteraard een paar puntjes, want dat hoort er nu eenmaal bij

• Allemaal bekende gezichten terugzien en wat bijpraten. Tegen het begin van heel de blog award toestanden en zo zijn er toch wel heel veel nieuwe gezichten, maar zo ontdek je steeds nieuwe blogs en leer je de mensen erachter kennen. Zo was er Fielosophie. Toffe blog en een sympathieke meid.
• Warm. WARM. Wat zeg ik HEET.
• Ik betaalde de mevrouw aan de wc 35 cent in allemaal rosse centjes van 1 en 2 cent. Hehe.
• Knalroze Comic Sans op een groot scherm, ik denk dat ik voor de rest van mijn leven getraumatiseerd ben. Het zag er uit als een website uit de jaren ‘90. Misschien moest het aansluiten bij de jaren ‘80 look, maar hadden ze het verkeerde decennia gekozen?
• Over jaren ‘80 look gesproken: de mevrouw in het glitterjurkje had zo hard moeten winnen. Of Clo. Met haar geweldige schoenen.
• En oh ja, de film van de vorige Ladies at the Movies (The Ugly Truth) als titel van de presentatie laten staan is misschien ook niet heel erg slim. En misschien was het ook maar beter dat ik geen iphone of iets dergelijks heb, anders had ik twitter volgespamd over die presentatie. Andere mensen deden het in mijn plaats.
• Op de trein zitten met een vriendelijke conducteur die persoonlijk kwam melden dat we behoorlijk wat vertraging aan het oplopen waren. Maar het was gezellig op de trein. Veel gegiechel en zo. Toch uit onze hoek.
• Ik vrees dat Lucie de komende dagen met een héél slecht gelakte knalrode nagel gaat rondlopen en ik vrees dat ik daarvoor verantwoordelijk ben, voor dat slecht lakken. Ooit komt het goed hoor, tussen mij en het aanbrengen van make-up. Ooit.
• Shit. Veel talent. Op een groot scherm. Voor de rest was de film niet zo spectaculair, zeker niet om in de filmzaal te zien, maar boy, daar speelden een paar mensen mee in die film die het nog zeer zeer ver gaan brengen. Daarom niet persé in de filmindustrie.
• Een coole goody bag (maar uhm… twee plastic zakken van de Planet Parfum? He? Leeg? Zomaar? Om over uw hoofd te trekken als het opeens keihard begint te regenen en je geen paraplu bij je hebt?). En nog een dikke merci aan Daylah om uit te leggen wat dat vreemd haak-achtig ding was. Ik had dat nog nooit gezien.
• Yuy voor de cadeautjes die werden uitgereikt! Alleen jammer dat er geen tweede Hello Kitty Samsung gsm werd verloot. Ik ken anders iemand die daar wel heel blij mee zou geweest zijn.
• En oh ja, daarna gezellig door die storm naar huis wandelen samen met Lucie. Na een dikke twintig minuten stappen was ik doorweekt door de gietende regen. Doorweerkt tot op mijn ondergoed toe. Ik denk dat ik dat nog nooit heb meegemaakt.

Ons Clo heeft dat weer goed gedaan! Merci!

Het is binnen enkele weken weer zover: NaNoWriMo, National Novel Writing Month, die ene maand in het jaar wanneer je je opsluit in je kamer en schrijft, schrijft, schrijft, schrijft en nog meer schrijft tot je er bij neer valt. Vorig jaar nam ik al deel aan deze uitdaging en ik ben van plan dat dit jaar weer te doen en het nogmaals tot een goed einde te brengen. Een roman van vijftigduizend woorden in een maand schrijven, het lijkt onbegonnen werk, maar het is eigenlijk eenvoudiger dan het klinkt… Toch als je een plot hebt waarmee je alle kanten uit kan. Ik ben er vorig jaar in geslaagd het aantal woorden bij elkaar te krijgen en dat terwijl ik even doodleuk een weekje in Praag heb doorgebracht waar ik geen een enkel woord heb neergepend.

Vorig jaar was het een semi-biografisch-chicklit-romantische-toestand-geval. En hoewel ik de vijftigduizend woorden heb gehaald, is het verhaal nooit afgeraakt. Dat is uiteraard het gevaar van een maand lang niets anders te doen dan schrijven. Na een tijdje ben je het wel eventjes beu. En komaan, chicklit-romantische-toestanden, daar zijn er al meer dan genoeg van. Dus dit jaar wordt het iets anders. Iets helemaal anders. Ik ga mij wagen aan sci-fi.

Ik herhaal het even zodat jullie het kunnen laten bezinken: ik ga mij wagen aan sci-fi. Science fiction. Je weet wel, aliens, ufo’s, laserpistolen, dat soort toestanden.

Er zit een verhaal in mijn hoofd dat eigenlijk voornamelijk getriggered werd door enkele gebeurtenissen in de actualiteit. Dus het speelt zich af in de nabije toekomst. Het verhaal begint in februari 2010 en loopt verder tot het einde van dat jaar. Zo ver ben ik al. De grote lijn van het plot is er, maar voor de rest heb ik nog geen personages, nog geen overzicht van wat er per hoofdstuk gebeurt,… Maar daar maak ik mij allemaal eventjes geen zorgen over. November is nog ver weg en vorig jaar heb ik daar ook niet al te veel tijd in gestoken.

Voor zij die ook wat schrijfkriebels hebben, check de site voor meer informatie. Uiteraard zullen er hier af en toe wel wat updates verschijnen, maar net als vorig jaar plaats ik mijn verhaal hier niet tenzij ik er tweehonderd procent tevreden over ben (ha, alsof dat ooit gebeurt! ).

Ontbijt met bubbels

Voor kerstmis hadden we van de mama van Het Vriendje en haar vriend twee bongo bonnen gekregen. De ene was een ontbijt met bubbels, de andere was een lazy sunday. Twee weken besloten we dat het nu wel eens tijd werd dat we werk gingen maken van die bonnen, anders zouden ze vervallen en dan zouden we er niets aan hebben gehad. We belden een bevriend koppel om te vragen of ze met ons mee lazy wilden zijn op een sunday (da’s voor binnenkort) en zelf kozen we er een gezellig uitziend restaurantje uit om te gaan ontbijten met bubbels. Het werd Usawa in Antwerpen, een restaurant dat fairtrade producten op de kaart heeft staan.

En zo genoten we gisterenochtend dus van een heerlijk ontbijt, buiten, op de koer van Usawa. We kregen een versgebakken ommelet voorgeschoteld, brood, allerhande beleg (passievruchtenconfituur, fairtrade choco,…) en uiteraard ook twee glazen bubbels. Die laatsten werden achterover geslagen door Het Vriendje aangezien bubbels toch niet echt mijn ding zijn. Ik hield het, na een paar miniscule slokjes van de bubbels, braafjes bij mijn kopje thee, maar ik genoot met volle teugen van ons ontbijt met bubbels.

Markt

We hadden besloten om die middag nog naar de film te gaan (u  kan al raden welke, vermoed ik ), alleen moesten we nog wat tijd doorkomen. En toen we per ongeluk op de zondagsmarkt uitkwamen, hadden we meteen het perfecte tijdsverdrijf gevonden. We kuierden gezellig rond, stonden stil bij een hoopje krijsende marktkramers die hun waar prezen en deden van mensje-kijk. Uiteindelijk kwamen we ook terecht bij het stukje markt waar ze vogels, konijnen, kippen en wat nog allemaal niet verkochten. Een beetje ongemakkelijk keek ik toe hoe een klein wit vogeltje uit een klein kooitje werd gehaald om vervolgens in een nog kleiner kartonnen doosje werd gestoken om daarna aan een klein meisje te worden gegeven. We zijn er niet al te lang gebleven. Nee, we hadden een beter plan: een terrasje zoeken in de zon!

Nummer 64 van de Life List

En eens we dat terrasje hadden gevonden, kon ik meteen gaan werk maken van een bepaald item op mijn life list, namelijk nummer 64: een piña colada drinken. Even wat informatie daarbij: ik drink in het geheel geen alcohol. Af en toe wel een keer een slokje als iemand zegt “eens proeven?”, maar algemeen gezien, drink ik geen alcohol omwille van verschillende redenen. Maar lang geleden had ik eens van een piña colada geslurpt en dat vond ik eigenlijk wel lekker. Mijn piña colada smoothies blijf ik zelf ook nog altijd heerlijk vinden. Ik besloot dat ik dus maar eens the real deal moest drinken. Het Vriendje was erbij en die zou me in ‘t oog kunnen houden.

En zo geschiedde.

Ik dronk een piña colada.

Het was lekker, maar niet eens zo lekker als mijn smoothie variant er op. De smaak van alcohol is toch niets voor mij. Té aanwezig. Ergens had ik gedacht dat die alcohol uit zo’n groot glas wel snel naar mijn hoofd zou stijgen, maar dat viel blijkbaar ook vrij goed mee. Mijn reactiesnelheid was opmerkelijk lager en mijn oriëntatievermogen was uhm… plots onbestaand. Ik heb nog nooit voorgehad dat ik ergens in een gebouw rondliep en me de weg van waar ik kwam niet terug voor ogen kon halen, maar dat had ik gisteren voor toen ik in de toiletten stond in de bioscoop. Ik wilde terug naar de foyer lopen waar Het Vriendje stond te wachten, maar rechts, waar ik dacht dat ik vandaan kwam, stond een zeer mooie witte muur. Links was blijkbaar de uitgang.

9

En toen zaten we in de UGC in Antwerpen, want in dat bioscoopcomplex spelen ze 9 wel. Boy oh boy, wat een geweldige film! Ik heb al lang niet meer zo’n goede animatiefilm gezien, zowel qua verhaal als qua uitvoering. Het verhaal speelt zich af in een wereld waarin de mens is uitgestorven door toedoen van machines. Een uitvinder heeft echter negen kleine poppetjes gemaakt, elk met een uitgesproken karakter. 9 zet de anderen aan om te vechten tegen het laatste bestaande machine-monster omdat die 2 heeft ontvoerd. Jammer genoeg maakt 9 tijdens die reddingsoperatie alleen nog maar een groter kwaad wakker, waar ze dan met de hele groep tegen moeten vechten ook al hebben sommigen van de groep eerder de neiging zich te verstoppen en angstig toe te kijken. In ieder geval een aanrader voor liefhebbers van animatie en post-apocalytische films.

We stonden in de Veritas in Lier. Ik had een idee in mijn hoofd en wilde dat uitwerken. Het was een klein project, dus dat kon ik ook bij Het Vriendje thuis doen. Soms is het wel even een probleem dat ik geen naaimasjien heb bij hem thuis, maar ach, dan hou ik me bezig met veel lezen, rondsurfen op het internet en slapen. Maar nu heb ik ook een klein tafeltje bij hem op zijn kamer. Twee schragen, een plank en een krukje, meer heb je toch niet nodig om kleine knutselwerkjes te maken? Dus stonden we in de Veritas om materiaal te kopen. Ik had de bias tape gekocht en had een knoop uitgekozen, tot Het Vriendje opeens meldde dat er een grote schaal stond vol knopen. Voor vijf euro kon je een puntzak vullen. Alright!

Dus begonnen we een puntzak te vullen. Er stond nog een vrouw gretig een puntzak te vullen en een winkeljuffrouw liet weten dat het de eerste keer was dat de schaal succes had. Ha! En zo raakten we allemaal een beetje aan de praat. De vrouw vertelde over de spulletjes die zij maakten en liet een ketting zien. “Gemaakt van het haar van mijn hond,” zei ze. Ze vertelde dat ze dat wel vaker maakte, vooral voor mensen die net hun geliefde huisdier een spuitje hadden moeten geven. Zo hadden ze een aandenken. De knopen gebruikte ze een beetje voor van alles: broches, wenskaarten,…  Ze was vooral gek op de transparante knopen, dus iedere keer als ik of Het Vriendje er een vonden, gaven we die door aan haar. Ze vertelde ondertussen ook over een paar interessante hobbymarkten waar je je waren zomaar kon verkopen zoals bijvoorbeeld Markt van Morgen. Ik had er nog nooit van gehoord, maar zij was er enthousiast over. Allemaal interessante informatie! Het werk van deze vrouw, Eva, zo heet ze, kan je terugvinden op evarko.be.

Nadat de andere vrouw met een overvolle puntzak naar de kassa was getrokken, bleef de winkeljuffrouw nog even met ons praten. Zij bleek ook een creatief meisje te zijn. Ze was vooral met tekeningen bezig en was lid van een kunstenaarsgroep in Antwerpen. Ze schreef de gegevens van de vrouw op en vroeg later ook naar mijn site. We praatten een beetje over Etsy, over waarom ik er niet op zit en wat mijn plannen zijn met mijn geknutsel. Ze had ook net Etsy ontdekt en was helemaal in de wolken over die website. Dus deelde ik wat van mijn ervaringen over die site, dat het wel heel erg moeilijk was daar iets te verkopen als je niet veel reclame maakte en zo. Nadat ook mijn puntzak overvol was, namen we afscheid en liepen we naar de kassa. Vijf euro. Voor een hele hoop knopen.

Onderweg naar huis vroeg Het Vriendje zich af hoeveel knopen ik nu eigenlijk had gekocht en hoeveel ik zou hebben bespaard door op die manier knopen te kopen. Ik vertelde hem dat een knoop al snel 35 of 50 cent kostte. Sommige zelfs veel meer. Dus wilde hij weten hoeveel knopen ik had gekocht. “Ach, een vijftigtal, denk ik,” antwoordde ik hem. Thuisgekomen goten we de inhoud van het zakje uit over de keukentafel en Het Vriendje begon te tellen.  Uiteindelijk bleek ik 346 knopen te hebben gekocht. Perfect  voor oogjes van knuffels en allerlei andere dingetjes.

SCORE!!

Niet zo leuk
Een uur op een snikhete bus zitten met een zware rugzak vol vuile was op je schoot. Blijkbaar had iemand het geniale idee om twee invalswegen naar Leuven tegelijk af te sluiten om er wegenwerken op uit te voeren. Dus deed ik over een rit die normaalgezien twintig minuten duurt, een dik uur. Dolletjes.

Wel zeer leuk
Thuiskomen en twee handgeschreven en zorgvuldig uitgekozen postkaartjes uit Finland vinden, gericht aan jou. Lang leve Postcrossing!

En zo kabbelt het leven rustig verder als een aaneensluiting van ups en downs. U weet wel hoe dat gaat.

Ik wilde het boek van Lewis Carroll al een tijdje lezen en toen ik dus laatst naar de bibliotheek ging, besloot ik het mee te nemen. Het lezen werd even uitgesteld omdat ik nog vijfhonderdzevenenveertig andere boeken eerst wilde lezen. Het was pas toen ik een doktersbezoek en daarbij een lange tijd wachten in de wachtkamer voor de boeg had, dat ik het boek begon te lezen. Anderhalf uur las ik er in. Ik werd meegesleurd in het hol van het konijn. Ik leerde dat je in Wonderland misschien beter niet al te veel koekjes eet en dat dodo’s zeer rare manieren hebben om te drogen nadat ze in het water terecht gekomen zijn. En terwijl ik die eerste 80 pagina’s aan het lezen was, kon ik niets anders denken dan: “ik heb nog nooit een  boek als die gelezen!”.

Het boek zelf bestaat eigenlijk uit twee verhalen: “Alice in Wonderland” en “Alice in Spiegelland”. In het eerste verhaal valt Alice in het hol van het konijn en komt ze terecht in Wonderland. En Wonderland is een zéér wonderlijke plaats. Ze ontmoet er een pratende muis, dodo, konijn, haas en zelfs een grijnzende kat en hoewel ze probeert haar manieren te houden, lukt dat haar niet altijd even goed, omdat alles daar een beetje anders gaat. Vervolgens komt ze terecht bij de hartenkoningin. En boy, daar wordt het alleen maar gekker als ze plots criquet beginnen te spelen met flamingo’s als stokken en egels als ballen.

In “Alice in Spiegelland” komt Alice in een schaakspel terecht. Terwijl ze door het schaakspel gaat, ontmoet ze weer allerhande kleurrijke en gekke figuren zoals Humpty Dumpty, een perkje pratende bloemen en Tweedledum en Tweedledee. Hoewel het een ander verhaal was, blijft het even apart qua humor en even apart in alle mogelijke opzichten, want dat is uiteindelijk wat de twee Alice verhalen zijn. Ze zijn “apart”. Eigenlijk zijn het pareltjes in hun gekheid. Ze zijn puur entertainment en het is zeker geen entertainment dat enkel voor kinderen is bedoeld ook als is het een kinderboek. Volwassenen genieten even zeer van de verrassende gedichten, de verschillende willekeurige gebeurtenissen en de fantastische figuren.

Oh ja, en het boek heeft prentjes. Prentjes! De originele etsen zelfs. Wat wil een mens meer?

Ik begrijp nu waarom dit boek zoveel mensen heeft geïnspireerd om geweldige fotoreportages, films, nog meer films en wat nog niet allemaal te maken. Er zit ZO-veel in dat boek, dat er veel mee te doen is en het is nogal out-of-the-box. Hedendaagse “kinderboeken” vol fantasie als Harry Potter zijn er niets bij. Nada. Ik vermoed dat ik dat boek nog verschillende keren zal lezen en dat er eens dat er sprake is van kindertjens, dat die ook voor het slapengaan verhalen zullen horen over de hartenkoningin, de soepschildpad en de on-verjaardagen. Zeker een aanrader dus.

Ik lees niet heel veel, laat staan heel snel, maar ik heb besloten om over de boeken die ik heb gelezen een stukje te schrijven. Slaag gerust deze reviews over. Ik denk dat ik ze toch meer voor mezelf ga schrijven. Oh ja, en misschien ook voor een hoopje schoolgaande jeugd dat een verslag moet schrijven, maar geen zin heeft om dat te doen en dus dit blogpostje maar kopieert en inlevert bij hun leerkracht. Tsss…

Ik ben gek op smoothies. Af en toe wordt er hier zelf eentje geblend, maar soms is het gewoon leuker als iemand anders ze voor je blend. Vroeger was er vlakbij het Fochplein in Leuven De Fiere Magriet, een smoothiebar waar je ook terecht kon voor koffie en een kleine snack tussendoor. Jammergenoeg hing er enkele maanden geleden plots een “te huur” papiertje op de deur. Het pand zelf was volledig leeggehaald. Jammer, want ze hadden daar best wel lekkere smoothies en de bediening was zeer vriendelijk. De stoelen en banken die er stonden waren dan weer net een beetje te hard. Dus gedurende een aantal maanden zaten we zonder smoothiebar in Leuven. Dramatisch.

Maar daar is gelukkig sinds kort verandering in gekomen. In de Tiensestraat, even verder dan het Fochplein, vlakbij de soepbar, zit er een nieuwe smoothiebar: Juice Deluxe. Je kiest uit een ruime keuze sappen en smoothies met allerlei exotische namen zoals Aladin’s Paradise of Caribien Hero en die worden dan voor je ogen geblend met diepgevroren fruit, vers sinaasappelsap en yoghurt. Je krijgt een zeer grote hoeveelheid van het heerlijke goedje in een grote beker mét een rietje (zeer belangijk!). Er is een kleine bar voorzien in het pand zelf, maar hieraan kunnen slechts drie mensen zitten. Jammer, want het interieur is het bewonderen waard (dat behangpapier! Schitterend!). De prijs-kwaliteit-kwantiteit is zeer goed. Voor een smoothie van 44cl betaal je 3,70€ wat zeer goed meevalt.

Dus, als je in Leuven aan het shoppen bent en je hebt opeens een aanval van dorstigheid, spring dan even binnen bij de Juice Deluxe. En nee, ik krijg geen grote hoeveelheden smoothies om dit te schrijven. Helaas. Maar ze maken daar lekker smoothies en ik wil niet dat Leuven opnieuw zonder smoothiebar komt te zitten. Dus… met z’n allen daarheen!