Hoe belachelijk kan iemand zichzelf maken? Er gaan denk ik in deze tijd van alom aanwezige gekte niet veel dagen voorbij dat ik dat niet denk.

Gezien de ravage die Sorbon deze zomer aanricht in de diverse UvA-gebouwen keek ik op de website van deze firma.

Ik dacht dat ik achterlijk werd…

Op deze site (echt, ik verzin het niet) kwam ik de volgende teksten tegen:

 

Sorbon campus hospitality

Hier een upgrade van de cateringvoorzieningen

Daarnaast worden de diverse outlets beter op elkaar afgestemd

Vanwege de werkzaamheden zijn sommige cateringoutlets korte tijd gesloten

Dit betekent dat Sorbon van 2 t/m 13 juni genoodzaakt is met disposables te werken

Coffee outlet plus Bungehuis

Het Bungehuis biedt (…) een ‘take away’ assortiment aan, gebaseerd op counterverstrekking

Trendy broodjes, saladshakers (…) en smoothies

Er wordt gewerkt met trendy disposables

Het thema is ‘Fast Away’

Sorbon locator

De beste food & beverage service

 

Ik weet niet wat er met u gebeurt als u dit leest, maar bij mij verdwijnt echt iedere behoefte om ooit ergens bij Sorbon ook maar één cent uit te geven.

Neem alleen al zo’n term trendy broodjes. Bij trendy kleren, schoenen, tassen enz. kan ik me wel het een en ander voorstellen.

Maar trendy broodjes? Zou je lichaam die omvormen tot trendy poep? Bedoelt Sorbon dàt met trendy disposables? Zo ja, zijn er dan niet trendy rioleringsbuizen nodig? Is dat misschien de reden dat men al een half jaar bij de Oudemanhuispoort met onverdraaglijk veel kabaal bezig is met (o.a.) nieuwe riolering aan te leggen?

Over de ronduit schofterige prijzen die Sorbon overal voor rekent zal ik het niet hebben, dat is genoegzaam bekend.

Laten we met z’n allen deze firma boycotten. Helaas wordt er veel te weinig gebruik gemaakt van dit ijzersterke wapen. Dat is erg jammer. Met een alom gehanteerde boycot kan je in principe ieder bedrijf kapot maken.

Onuitstaanbare bedrijven de wereld uit, te beginnen met Sorbon!

 

UPDATE jan. 2009

Tot mijn grote vreugde lees ik in Folia dat het slecht gaat met Sorbon. Zowel de directeur als het hoofd personeelszaken zijn eruit gevlogen. Verder meldt Folia dat de chocolademelk van Sorbon in een test, uitgevoerd in opdracht van Het Parool, het cijfer 4 scoort. “Van de acht geteste locaties belandt de chocolademelk van Atrium op de één na laatste plaats. Alleen de (gratis) chocolademelk van het GVB is slechter en scoort een twee. Volgens Het Parool is de chocolademelk in Atrium ’een budgettair verantwoord kopje’ (een warme chocolademelk kost in de Atrium-automaat 55 cent) dat ‘helaas’ ook zo smaakt: cacaopoeder met melkpoeder en suiker, aangelengd met kokend water. Mierzoet en enorm waterig”.

Folia meldt ook dat Sorbon de prijzen (die zoals gezegd al ronduit schofterig waren) nog maar eens heeft verhoogd! Fantastisch dat dit onuitstaanbare bedrijf meehelpt zijn eigen graf te graven.

 

 

 

 

Collega’s

 

Ik wil het eens hebben over het verschijnsel collega. Mensen die werken hebben collega’s. Ongetwijfeld zijn er mensen die alleen maar prettige collega’s hebben. Die weten waarschijnlijk absoluut niet wat voor geluksvogels ze zijn. Het is net zoiets als gezond zijn: als je dat bent heb je het niet in de gaten. Pas als je ziek ben besef je hoe fijn het is om gezond te zijn. Er zijn natuurlijk ook heel veel mensen die niet alleen maar prettige, aardige collega’s hebben. Ik durf de veronderstelling aan dat de meeste mensen wel één of meer collega’s hebben die ze niet mogen. Daar kunnen vele redenen voor zijn. Iemand kan een vervelend karakter hebben, iemand kan aan één stuk door praten, constant luidruchtig zijn neus ophalen of de keel schrapen, met de vingers trommelen, met de voeten zitten te tikken, roddelen, altijd te laat komen, achterbaks zijn, liegen, stomme dingen doen, voortdurend alles vergeten, stinken, langdurig en luidruchtig privé telefoneren, je altijd in de rede vallen, al je voorstellen meteen de grond in boren, het werk altijd aan anderen overlaten, zich drukken. Dit is nog maar een kleine greep. Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik zo nog vele A4’tjes kan doorgaan. En zo kan het gebeuren, dat je een collega, die je in het begin dacht te mogen, na een tijd niet meer mag. En dat je een tijd later een hekel aan die persoon hebt. En daarna een enorme hekel. En dan een pesthekel. En dan kan er een moment komen dat je die persoon het liefst drie meter diep ziet verdwijnen!

Herkent u dit? Wees maar eerlijk, u herkent dit. Niets menselijks is u en mij vreemd. Ik spreek uit ervaring, en ik ben er van overtuigd dat u, beste lezer, hier ook ervaring mee hebt (afgezien van die paar geluksvogels dus).

Ik heb in mijn lange UvA periode jarenlang een (vrouwelijke) collega gehad die ik buitengewoon graag drie meter diep had zien verdwijnen. In de verbrandingsoven had ik ook prima gevonden. Ik overdrijf niet als ik haar omschrijf als de grootste gluiper die ik in ruim een halve eeuw heb ontmoet. Een pathologische leugenaar waar Tara Singh Varma (u weet nog wel, met haar uit de duim gezogen terminale ziekte) en een zekere Joran nog veel van kunnen leren. Ik kan maar niet begrijpen hoe iemand zó van liegen aan elkaar kan hangen.

Ik heb er over nagedacht om haar definitieve verdwijning van de aardbodem te bespoedigen.  Maar ja, we weten allemaal dat het oplossingspercentage voor moorden in ons land tamelijk groot is. En we weten dat moordenaars allemaal denken de perfecte moord te plegen, en dus denken nooit gepakt te worden. Bovendien realiseerde ik me, dat als de collega dood zou zijn, en ik in de lik zou zitten, ik in feite slechter af zou zijn. Véél slechter zelfs. Dus vermoord je je collega toch maar niet (hoezeer zij dat ook verdiende), en blijft het probleem bestaan. En blijft die collega je gezondheid ondermijnen, omdat hoge bloeddruk, kokend bloed, humeurigheid, hoofdpijn, met tegenzin naar het werk gaan enz. nu eenmaal niet bevorderlijk voor je gezondheid zijn.

Het is een groot dilemma. Je blijft toch fantaseren over een pistool in België kopen (altijd gehoord dat dat erg makkelijk is) en haar na werktijd op een donkere, zeer regenachtige winterdag (de weinige mensen die zich buiten wagen lopen in het donker onder een paraplu en letten niet op wat er om hen heen gebeurt, ze denken alleen maar ‘gvd wat een kloteweer’) uit het werk volgen en in een stil straatje, tussen Universiteitsgebouw en het metrostation, de trekker overhalen. Je bent zo slim geweest een pistool met knaldemper te kopen, dus als er al iemand in de buurt is hoort die het schot door de regen en wind toch niet.

Als je inderdaad niet gepakt wordt, dan wordt je acteertalent op je werk danig op de proef gesteld. Je moet je geschokt tonen, en zeggen dat je zo’n lot je ergste vijand nog niet zou toewensen. Je moet erg goed opletten, dat de mensen je niet voordurend ‘hihi’ horen denken; dat je collega’s niet je moeilijk te onderdrukken grijns zien. Dat je niet van kleur verschiet als iemand suggereert dat jij, van wie op het werk natuurlijk bekend is dat je die collega tot in je tenen haatte, misschien achter de moord zit.

Na een tijd verdwijnt de heugelijke, eh, schokkende gebeurtenis naar de achtergrond. Je weet inmiddels zeker dat je niet meer gepakt zal worden. De politie sluit het onderzoek. Het pistool is nooit gevonden, en er zijn geen dna-sporen of videobeelden die je kunnen verraden. Je bent niet zo dom ooit je mond voorbij te praten. Je bent definitief van die etterbak (de gelijkenis tussen dit woord en haar achternaam berust beslist niet op toeval) af. Je kan weer van het leven genieten. Soms is er toch nog gerechtigheid voor een UvA-medewerker!

 

Onnodig drukwerk

Op de UvA hebben we inmiddels al minstens een jaar of 12 e-mail. Ik hoef u, intelligente universiteitsmedewerker, niet uit te leggen dat er voor de productie van papier bomen gekapt moeten worden, dat bomen in de natuur hard nodig zijn in een wereld waar per dag een volstrekt onvoorstelbare oppervlakte bos wordt gekapt, enzovoort. Ook weet u net zo goed als ik dat het meeste drukwerk ongelezen naar het oud papier gaat (als het al niet bij de gewone vuilnis terecht komt). Dus wat ligt er nou meer voor de  hand om als UvA allerlei berichten rond te sturen per mail? Maar nee hoor, ook anno 2008 worden UvA-medewerkers en studenten bestookt met drukwerk, en dan nog vaak buitengewoon duur drukwerk ook.

Uitnodigingen voor inaugurele redes, afscheidsredes, viering van de dies natalis, jaarverslagen, feestelijke openingen enzovoort krijgen we nog steeds op papier. Ik heb hier al eens een verontwaardigde mail over gestuurd naar een UvA-bobo die hier over gaat (Piet van Wijk). Hij gaf mij gelijk, maar er is niets veranderd.

 Onnodig gebruik van de Engelse taal

Dit is een ergernis die ongetwijfeld veel mensen met mij delen. Er is al heel veel over dit onderwerp geschreven, en dat ga ik vanzelfsprekend niet allemaal herkauwen.

Het lijkt al eeuwen geleden dat in ons land een schoenenwinkel gewoon het woord schoenen aan de gevel had hangen i.p.v. shoes. Dat een winkel die opruiming houdt papieren op de ruit plakte met het woord opruiming i.p.v. sale. Dat een kapper gewoon kapper heette, i.p.v. hairshop. Ik weet het niet, maar  ik denk vaak dat een native speaker in Nederland in een deuk ligt als hij een kapper aangeduid ziet worden als haarwinkel. Maar laat ik, voordat ik hier een heel boek over ga schrijven, me beperken tot de UvA. Het allergrootste deel van de UvA-medewerkers heeft Nederlands als moedertaal. Toch worden nieuwe pc’s allemaal voorzien van Engelstalige software, terwijl van die software (Windows, Word, Excel enz.) ook een Nederlandstalige versie bestaat. Waarom krijgen alle Nederlandstalige UvA-medewerkers, of ze willen of niet, Engelstalige software op hun pc, wat is daar de zin van?

Ik zal u niet langer in spanning houden: dat heeft geen zin, het is alleen maar ergerlijk.

 

 

Joenivurzetie of Emsterdem

 Op 12 september 2007 werd bekend gemaakt dat de UvA in Engelstalige publicaties voortaan University of Amsterdam gaat heten. Tot die datum was dat ten strengste verboden, en werd deze term beschouwd als een vloek.  Het waarom van deze omslag is er niet bij verteld. Wat er ook niet bij verteld werd, is dat in Duitstalige publicaties we voortaan Universität von Amsterdam heten, in Franstalige publicaties Université d’Amsterdam, enzovoorts. De Afdeling Logo-ontwerpen van de UvA heeft het er maar druk mee. Aangezien het slechts een kwestie van tijd is dat China de rol van supermacht nr. 1 van de VS heeft overgenomen, wordt er hard gewerkt aan een Chinees logo voor onze Universiteit. Wie dacht dat de UvA afglijdt naar het niveau van een Hogeschool heeft het goed mis; de UvA wordt een Werelduniversiteit!