ναι πήγα τελικά!











to be continued

Υποτίθεται πως την Τετάρτη το πρωί φεύγω για Παρίσι.
Λέω υποτίθεται γιατί μέχρι και την τελευταία στιγμή
δε ξέρω αν θα είμαι σ'αυτό το αεροπλάνο.

Η αλήθεια είναι οτι έχω μια δυσκολία με τις μετακινήσεις.
Πάντα είχα. Απο μικρός. Οι άλλοι χαίρονταν που πηγαίναμε εκδρομή και εγώ μέτραγα με αγωνία το πότε θα τελειώσει αυτό το βάσανο.

Ακόμη και τώρα 10 χρόνια μετά, που κάνω περίπου 6 πτήσεις το χρόνο απο και προς το νησί μου είναι δύσκολο. Τη προηγούμενη μέρα θα είμαι άρρωστος. Θα παρακαλάω να εφευρεθεί ο διακτινισμός και η τηλεμεταφορά μέχρι και το τελευταίο λεπτό πριν μπω στο αεροπλάνο αλλά τελικά ποτέ δε γίνεται και έτσι δένομαι σφιχτά στο κάθισμά μου βάζω μουσικές στ'ακουστικά μου και προσπαθώ "να έχω ένα ευχάριστο ταξίδι"

Δεν είναι οτι φοβάμαι τ'αεροπλάνα. Καλά δεν τα αγαπώ κιόλας αλλά δεν είναι αυτό.
Είναι αυτό που κάθε φορά αφήνω πίσω και το άγνωστο που κάθε φορά θα βρω ακόμη και αν επιστρέφω στο πατρικό μου.

Είναι συνολικά η μετακίνηση, οι μέρες εκτός της βάσης μου, μακρυά απ'το σπίτι μου τη ρουτίνα μου. Αν περίμενε κανείς απο μένα να ανακαλυφθεί μια μέρα η Αμερική ακόμη θα πιστεύαμε ότι η γη είναι επίπεδη.

Στα ταξίδια συνήθως δεν είμαι καλή παρέα. Γκρινιάζω. Φοβάμαι. Δυσκολεύομαι. Οπότε και τα αποφεύγω. Αυτή τη φορά έκλεισα τα εισιτήρια εδώ και 2 μήνες. Πολύ φτηνά. Μια χαρά. Καλή παρέα έχω. Όμορφα είναι εκεί που παω δεν είναι οτι με στέλνουνε και ανταποκριτή στο Ιράκ. Αλλά εγώ πάλι δυσκολεύομαι.

Δε βγάινω εύκολα απ'το σπίτι. Πάντα κουβαλάω μαζί μου μια τεράστια βαλίτσα, με τα "απαραίτητα", κάνω τη προσευχή μου και περνάω το κατώφλι μου.

Είναι άλλοι που πεθαίνουν για ταξίδια. Τους ρωτάς "τι θες να κάνεις στη ζωή σου"? και σου λένε με θράσος: μα να ταξιδέψω σ'όλο τον κόσμο φυσικά. Για κάτσε ρε φίλε, δηλαδή το έχεις τόσο εύκολο? Εμένα γιατί μου φαίνεται βουνό? Εγώ γιατί δε μπορώ?

Είναι που λέτε την Τετάρτη το πρωί να φύγω. Θεσσαλονίκη Αθήνα- Αθήνα Παρίσι για 5 βράδυα, και πάλι πίσω. Ακόμα δε ξέρω. Έχω ψιλοβρεί τι θα πάρω μαζί μου. Ετοιμάζομαι σιγά σιγά, μα μέχρι και το τελευταίο λεπτό δε ξέρω αν θα μπορέσω να ανέβω σ'έκείνο το αεροπλάνο.



ΥΓ: ουφ!

Εντάξει το παραδέχομαι. Χειμωνιάζει. Πίνω ζεστό καφέ. Άναψα για λίγο το καλοριφέρ. Πρέπει να βρω τα χειμερινά μου. Εντάξει δεν είπα οτι θα φορέσω και παλτό. Εδώ όμως στα βόρεια κάνει κρύο. Πονάει ο λαιμός μου.Μετά απο 10 χρόνια στη Θεσσαλονίκη δε λέω να συνηθίσω. Το νησί μου έχει εποχές. Εκεί όμως δε φόρεσα ποτέ σκούφο και γάντια. Έχω εδώ τη κουβέρτα του παππού μου και σκεπάζομαι τα βράδια. Ο βασιλικός μου θα ζήσει το χειμώνα; Τα κακτάκια θα παγώσουν; Παράξενος χειμώνας μπαίνει, παράξενη εποχή, κανείς δε ξέρει που πηγαίνει δε ξέρει που θα βγει.
(να μας βγει σε καλό)



ΥΓ: και ναι φέτος νοικιάσαμε το ίδιο σπίτι!

όλα τελειώνουν και όλα αρχίζουν
σε ένα αέναο κύκλο

ένας στροβιλιστός χορός
κυκλοτικός και περήφανος

με μαντήλια στον αέρα
κι άντε πάλι απ΄την αρχή

πόσες φορές αρχή και τέλος
να ανοίγουν και να κλείνουν οι δρόμοι

σαν παιχνίδι επιτραπέζιο
κρυψώνες μυστικές
λαβύρινθο και φιδάκι

να σηκωθείς
ξανά και ξανά και ξανά
στο πείσμα σου

με φωνή δυνατή απ΄τα πνευμόνια σου
και όρκους σιωπηλούς.

να βρίσκεις και να βρίσκεις το δρόμο
επίμονα

κι όλο απ΄την αρχή

οτι και να πεις
το καλοκαίρι αυτό τελείωσε.

τα πλατάνια γύρω απ'το μεγάλο πάρκινκ
σιγά σιγά μαραζώνουν



μετά πάλι σπίτι το βράδυ.
στο λεωφορείο το παλιό
με τις ξύλινες καρέκλες.
κοιτάω τη φάτσα μου στο τζάμι
και μου ρχεται να βάλω τα κλάματα.
μόνο που δεν το κάνω ποτέ.

τότε σε σκέφτομαι
και πλημμυρίζω αγκαλιές

τα πάντα λεν πως αλλάζουν
μα όχι ακόμα.
και πως μια μέρα
κάτι θα κάνει κρακ
και τα ταξίδια θα μεγαλώσουν
μέσα μας
μακριά μας

σ'αυτά που υποσχεθήκαμε και ονειρευτήκαμε
και σ'αυτά που πιστέψαμε.
(αν πιστέψαμε ποτέ σε κάτι)
μια μέρα τη φορά.

και μερικές φορές μια ώρα.

"Όλοι κρύβουμε κάτι τον περισσότερο καιρό. Κρύβουμε τόσο βαθιά κομμάτια του εαυτού μας που ξεχνάμε την ύπαρξή τους. Ναι, υπάρχουν μερικές φορές που θέλεις να ξεχάσεις και το ποιος είσαι - εντελώς. Όμως έρχονται κάποιες εποχές που το παρελθόν επανέρχεται με δύναμη έχοντας τη μορφή εραστών που έχεις ξεχάσει, ονείρων που ξαφνικά θυμάσαι, με φράσεις που σκάνε στη μέση μιας συζήτησης και σε τινάζουν σα να έπιασες γυμνά καλώδια με βρεγμένα χέρια, με εικόνες ή τραγούδια που σου θυμίζουν ό,τι προσπαθούσες να θάψεις. Τότε θέλεις να βάλεις τα κλάματα ή να το σκάσεις. Και τότε χτυπάνε τα τηλέφωνα και σε καλούν φίλοι και Beautiful People που θέλουν να σε δουν, να σε θαυμάσουν, να σε φλερτάρουν. Καταπίνεις το παρελθόν και βγαίνεις έξω πανέμορφος, έτοιμος να καταπλήξεις τα πλήθη με μάτια που τα δάκρυα τους έχουν χαρίσει τη λάμψη του survivor."

διαβάζω το ζώδιό μου στην Athens Voice. ποιος είναι αυτός που με ξέρει τόσο καλά?
όποιος και αν είσαι σταμάτα να με παρακολουθείς! βγάλε τις κάμερες απο το σπίτι μου και πες στους ντετέκτιβ σου να πάνε στο διάολο. Δεν εξηγείται αλλιώς!

είδα στον ύπνο μου πως δούλευα στα μπουζούκια.
τραγουδούσαμε σε ένα σχήμα 15 άτομα. αγόρια και κορίτσια.
ήτανε κάτι σαν fame story και ήξερα ότι θα φύγω απο τους πρώτους.
ένας άλλος με βοηθούσε να μάθω τα βήματα και τη σειρά.
είχα πολλά παπούτσια μα φορούσα πάντα κάτι άσπρα stan smith.
έπρεπε να φοράμε όλοι ίδιο πουκάμισο.
μου φέρανε ένα νούμερο μικρότερο μα τελικά χωρούσα.
στη σκηνή ίσα που φαινόμουνα.
είμαι και παράφωνος οπότε γάμησέ τα.
είχα το άγχος να προλάβω την πρόβα, να μάθω τα λόγια απ'τα τραγούδια να είμαι στην ώρα μου. μάλλον μου έλειψε να ανέβω σε σκηνή.

μετά είδα λέει πως παντρευτήκαμε.
σου πήρα και δώρο ένα μεγάλο κουτί μα δε θυμάμαι τι είχε μέσα.
οι φίλοι σου μας έφεραν το Taboo το scrabble και τη μονόπολη.
με ρώτησες τι ήθελα να παίξουμε μα εγώ ήθελα μόνο να τα κοιτάω και να χαίρομαι.
με έδειξες στους φίλους σου λίγο σαν τρόπαιο, και μου άρεσε.
όπως όταν ήμουνα μικρός και η μάνα μου με έδειχνε με καμάρι.

ύστερα λέει άρχιζε το καλοκαίρι και έπρεπε να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε και που θα πάμε.
άνοιξα τα μάτια μου και είχε συννεφιά.

άμα μου πεις "καλό χειμώνα" θα βάλω τις φωνές.

επιστροφή στην πόλη απο το νησί μου.
έξω έχει ησυχία, και βρίσκεις εύκολα να παρκάρεις όπου γουστάρεις.
νιώθω σαν να σταμάτησε ο χρόνος εδώ.
ίσως πάλι φταίει που μόλις ξύπνησα και είμαι λίγο εκτός.
στον ύπνο μου έβλεπα πόλεμο.
κόσμος προσπαθούσε να μετακινηθεί σε ασφαλές μέρος.
όπως στην Κύπρο στην εισβολή.

όλοι ανεβοκατεβαίνουν.
έρχεσαι και φεύγεις.
δε ξέρεις που είναι οι άλλοι.
στο δρόμό θα είναι και αυτοί για κάποιο νησί
ή έστω για το πατρικό τους.
και όλοι πάνω κάτω.

το νησί μου είχε μια γλύκα τώρα.
μια νοσταλγία.
στη βεράντα με καρπούζι και χαλούμι
κουβεντούλα ως αργά
και οι μπύρες να'ναι παγωμένες.
εκεί ακόμη δε κλειδώνεις την εξώπορτα το βράδυ
αν και άρχισαν όλοι να μιλούν για τους ξένους
που "αμαν πια γεμίσαμε απο δαύτους".

Οι δικοί μου με περίμεναν.
πάντα με περιμένουν να επιστρέψω.
όπως με περιμένουν να επιστρέψω κάποια μέρα εκεί
να βρω μια καλή κοπέλα
να φτιάξω το σπίτι
και να το γεμίσω με οικογένεια.

μα εμένα η οικογένεια μου είναι εδώ.
είναι το μωρό μου
οι φίλοι μου
η ευκαιρία να βγω στο δρόμο και να βρω 2 γνωστούς
να δω ανθρώπους που ξέρω τη φάτσα τους
και αυτή τη δικιά μου.

στο νησί ξεχάστηκα
το κινητό μου εκεί είναι άδειο απο ονόματα
και είμαι πάντα ο επισκέπτης

πάνω κάτω στα δρομολόγια της aegean
και της cyprus airways
κοντά 10 χρόνια μένω εδώ.
μα δε γίνεται ποτέ εύκολο.

τώρα θα φύγω και γω με τη σειρά μου
να πάρω την οικογένεια
να πάμε διακοπές
στα μπάνια του λαού.
μια σκηνή και 2 υπνόσακοι
και δρόμο

καλές μετακινήσεις.