Symbolisch afscheid van een feestjaar voor scouting en het schitterende zomerkamp met onze jongverkenners en jonggidsen.

Ik gebruik Last.fm nu al bijna twee jaar en ik vind het nog steeds een aangenaam platform om nieuwe muziek te leren kennen. Niettemin erger ik mij al van bij het begin aan de manier waarop ze hun lijstjes genereren: ze tellen enkel het aantal liedjes per artiest en houden geen rekening met de lengte. Een nummer van Explosions in the Sky, voor wie 8 minuten geen uitzondering is, telt dus in feite maar voor een kwart van de twee minuten die de Ramones gemiddeld op hun gitaren raggen mee.

Matt Perdeaux heeft daar een oplossing voor. Zijn scriptje vergelijkt je top 50 met een enorme database van liedjeslengtes. Zo komt hij tot een schatting van hóe diezelfde top 50 er zou uitzien, indien Last.fm zich baseerde op de speeltijd van nummers. Hoewel ook die methode niet ideaal is, een liedje blijft immers een afgewerkt geheel en mag best meegeteld worden als variabele in de berekening van de score, is het een interessante nieuwe manier om je lijstje te bekijken. Hopelijk doen ze er bij Last.fm zelf iets mee…

In het juninummer van Natuurwetenschap & Techniek staat een artikel over Cees Dekkers, een biofysicus die gelooft in een schepper van het heelal. Hij geeft daar allerlei genoegzaam bekende redenen voor: de belangrijkste zijn natuurlijk de berekeningen over hoe toevallig het is dat de fundamentele natuurkrachten tot enkele tientallen cijfers na de komma op elkaar “afgestemd” zijn. Dekker is eerlijk genoeg om toe te geven dat zijn keuze voor een schepper geen logisch volgende conclusie is, maar dat ze hem wel heel waarschijnlijk lijkt.

Het is op zijn minst een interessante stelling, maar naar meer dan ID ruikt het eigenlijk niet. Er zijn enkele heel duidelijke problemen met de stelling van Dekker:
* De schepper is een makkelijke oplossing. Ze is fundamenteel onbevredigend van aard, omdat ze het probleem simpelweg negeert door een vrij letterlijke Deus Ex Machina in de plaats te stellen. Het schepperidee doodt het debat en, wat erger is, ook alle verdere onderzoek: “Doe geen moeite meer jongens, ‘t zal die Jahweh wel zijn.” In de geschiedenis werd keer op keer gepostuleerd dat een bepaald verschijnsel niet verklaard zou kunnen worden, vandaag de dag blijven nog weinig theologische bastions bestaan. Als je écht niet overtuigd bent van de hedendaagse astrofysische multiversumverklaring, wat is er dan mis met “ik weet het niet, ik wil meer bewijsmateriaal”? Agnosticisme is een veel respectabeler positie dan het inroepen van willekeurige concepten.

* Daarnaast vergeet hij dat ons existentiële probleem afhankelijk is van ons eigen bestaan. Zonder ons, zou de vraag naar onze oorsprong niet bestaan. Het kán dus wel degelijk een fenomenaal toeval zijn, maar qua verklaring is dit natuurlijk even goed een cop-out als het schepperidee. Niettemin: wie zegt dat de waarden van de vier fundamentele natuurkrachten niet van elkaar afhankelijk zijn? Dat zou een heel logische oplossing zijn voor deze paradox en het zou de probabiliteit van het ontstaan onzer aarde héél wat hoger maken. Immers: de begintoestand wordt dan nog beïnvloed door één waarde en niet door vier. Dit is echter speculatie, maar wel speculatie die niet kwetsbaar is voor oneindige regressie zoals het schepperidee: waar komt de Schepper immers zelf vandaan? Van een Superschepper? En hóe werd ons heelal dan gefabriceerd? Met welke werktuigen kon de Schepper alles zo fijnzinnig afstellen?

* Ten derde: als die schepper er is, waar is die perfectie dan? Na de 57e decimaal is er heel wat speling in de kosmische constanten mogelijk. Als wij dan toch geschapen zijn: waarom zijn de natuurconstanten na dit cruciale punt nog steeds random? Waarom zijn ze niet allemaal 0, of waarom is er geen duidelijke binaire code in verstopt? Misschien wou de Schepper zich verstoppen, ja, misschien hebben wij de boodschap nog niet ontrafeld, ook mogelijk. Misschien is er ook geen schepper, of moeten we zijn bestaan alleszins niet veronderstellen zonder duidelijke bewijzen. Het is onvoorstelbaar hoe sommige wetenschappers nog steeds niet doorhebben dat de theepot van Russel of het Vliegend Spaghettimonster of de onzichtbare eenhoorn toch écht zinloze concepten zijn. Niet omdat ze geen nut dienen, wel omdat er geen bewijs voor is. Hen plotseling een belangrijke functie toewijzen (zoals: het heelal creëren), maakt het niet waarschijnlijker.

Nu goed, Natuurwetenschap & Techniek gaat wel vaker de mist in, wanneer het over meer filosofisch getinte onderwerpen gaat. Ik denk dan aan een van hun opiniestukken van vorig jaar, waarin een vrij ongenuanceerde visie over de vrije wil (”die bestaat niet en we zijn volledig gedetermineerd”) ten berde gebracht werd. Of Cees Dekker het zelf allemaal zo scherp stelde tijdens het interview, weet ik dus niet. Wat ik wel weet, is dat elders in het artikel een inzet staat, die ook van heel twijfelachtig allooi is.

Het gaat daarin over de Fermi-paradox. Die stelt zich de volgende vraag: “als het heelal oneindig is en er een kans van meer dan 0 bestaat dat er zich leven ontwikkelt (wat duidelijk het geval is - wij zijn er), dan moeten er meer beschavingen zijn. Waar zijn die?”. Dit is op zich een reguliere vraag, de antwoorden erop zijn stuk voor stuk boeiend en een mooi overzichtje kan je vinden op Wikipedia.

Het probleem met de inzet is dat ze de redenering véél te ver doortrekt. De journalist in kwestie interpreteert de Fermi-paradox als: waarom zijn wij nog niet gekoloniseerd door “marsmannetjes”? Vooreerst wordt het probleem van de waarnemingshorizon en de lichtsnelheid hier compleet genegeerd: misschien is het fysisch onmogelijk voor ons om in direct contact te treden met buitenaardse wezens, omdat de afstanden onoverbrugbaar zijn door de limieten van de lichtsnelheid en de expansie van het heelal. Maar erger is dat er blijkbaar ongegeneerd een extrapolatie wordt gemaakt van de psychologie van de koloniserende en imperialistische mens. Is er één goede reden om aan te nemen dat een eventuele buitenaardse beschaving deze tendens tot uitbreiding ook bezit? Wie weet zijn ze wel erg bescheiden en snel tevreden. Wanneer niet eens de hele mensheid zich aan imperialistische vraatzucht te goed doet, is het nogal straf om aan te nemen dat buitenaardse rassen dit wel doen.
We weten nog niet eens of ze er zijn, maar blijkbaar zijn er reeds (anders toch verstandige) mensen die conclusies trekken over hun vermeende psyche. Onvoorstelbaar…

– Het argument over de perfectie van of de boodschap in de natuurconstanten haal ik uit de cursus Metafysica en Natuurfilosofie van professor Van Loocke aan de UGent. Boeiende materie, wie de bron wil checken moet mij maar contacteren. Wie geïnteresseerd is in het bewuste artikel uit NWT: idem. –

Ik versta niet goed hoe sommige internationale waarnemers claimen dat Israël zich op dit moment in de handen wrijft. Ja, waarschijnlijk zijn er Israëli die zich erg vrolijk maken over de broedertwist in Palestina, maar het zullen niet de hooggeplaatsten zijn. Die laatsten moeten immers wel inzien dat een interne breuk van Palestina niet goed is voor de stabiliteit in de regio, en bijgevolg op lange termijn ook bijzonder slecht is voor de machtsbestendiging in Israël.

Zij vecht immers niet tegen een klassieke macht. Hadden de Duitsers een burgeroorlog meegemaakt in de jaren ´40, de geallieerden zouden zich terecht verkneukeld hebben. Japan werd begin vorige eeuw niet voor niks enthousiast toen in Rusland de sovjets aan hun opmars begonnen. Israël hoeft echter niet zozeer de slagkracht van de Palestijnse staat te vrezen, als wel de individuele frustraties van Palestijnen die erop uit zijn chaos en verdeeldheid in de joodse natie te planten. De kans dat deze frustraties afnemen na het huidige conflict is bijzonder klein, in tegendeel. Op dit moment worden ze nog gekanaliseerd richting mede-Palestijnen, maar dat zal niet blijven duren.

Tijdens de Palestijnse eenheidsstaat kon Israël de zelfmoordaanslagen nog op een diplomatieke manier afremmen door besprekingen aan te gaan met de overheid. Naar de toekomst toe zal dit, tenzij er alsnog vrede komt tussen Fatah en Hamas, waarschijnlijk onmogelijk worden. De kans dat het met beiden tot een akkoord komt is immers nihil, dat is duidelijk als je de moeilijkheden uit het verleden in het achterhoofd houdt. En dat waren nog relatief eenvoudige bilaterale besprekingen…

In feite betekent de huidige toestand op lange termijn een regelrechte ramp voor zo goed als iedereen: Israël, Palestina en de rest van de wereld die baat heeft bij een relatief rustige status-quo in het Midden-Oosten. Als er Israëli’s zijn die heden ten dage in feeststemming zijn, dan zijn zij bijzonder kortzichtig of spelen ze een luguber spelletje.

In mijn échte inbox deze morgen:

:(

Maar goed, omdat ik geen complete lul ben, post ik hieronder ook maar de folder. Aangezien het gratis is, kan ik iedereen aanraden om te gaan kijken. Ja ja, het was een vréselijke hype, bracht de gebakken lucht van Margareta Guidone op de politieke Bühne en is voor de helft gevuld met propaganda voor Al Gore, maar dat alles doet geen afbreuk aan het feit dat de film betrekkelijk eerlijk en correct is. Daarenboven is het prachtig, hoe Gore tegen het einde van de film betoogt dat we helemaal geen hopen luxe op moeten geven: we moeten alleen efficiënter worden. Daarom zijn “dikketruiendagen” ook zo een slecht idee.

Alleen spijtig dat het waarschijnlijk weer een potje preken voor eigen kerk wordt.

De voorbije twee jaar had ik pech, maar nu ons scoutskamp voor een keertje níet tijdens de Gentse Feesten valt, ben ik vol goede moed de namen van Boomtown 2007 gaan checken. Boomtown is immers gratis en vlakbij, bovendien valt het programma vaak goed te smaken. Naast duidelijke toppers als Spinvis en The Go Find treden op het podium van de Oude Beestenmarkt ook soms bands op, die ik spijtig genoeg pas later leer kennen, met alle inwendige godslastering en spijt van dien. Ik denk dan bijvoorbeeld aan B. Fleischmann die een drietal jaar geleden op het podium stond.

Dit jaar heb ik de lijst dus voorgeproefd en dat bleek geen slecht idee te zijn. Ik ben immers Herman Düne, een prettig gestoord indiefolkerscollectief uit Frankrijk, tegengekomen. Hun nieuwe cd Giant stond in mijn hoofd al een tijdje geklasseerd onder “te downloaden”, aangezien Last.fm het als een aanrader markeerde (en sommige mensen er al een aantal keer over begonnen waren). Ik heb de plaat uiteindelijk pas dit weekend afgehaald in het kader van mijn Boomtowntest, maar het resultaat is er dan ook naar: meteen verkocht. Het is popmuziek, ja, de teksten zijn cliché en het gitaarspel is ook al niet geniaal. Maar die sféér, man, en zo catchy heb ik liedjes nog niet veel gehoord. Plus, de leden van de band hebben duidelijk geen kapsones, daarvan getuigen hun clips met roze leeuwenpruiken en de keuze voor een kalende man met een baard als frontman.

Nu goed, voor wie ze net als ik nog niet kende: de clip van hun single “I wish that I could see you soon” op Youtube. Op Boomtown staan ze dinsdag 17 juli, van acht tot negen, in het voorprogramma van de Antwerpse Fixkes-hoorror. Maar tegen dan zou je al lang weg moeten zijn.

***AANDACHT: Spoilers. Als je de film nog niet gezien hebt, zeker doen! Maar niet verder lezen, en vermijd ook de synopsis van de film zelf… ***

Er valt op Internet nogal wat commentaar te lezen op het einde van Children of Men. Toegegeven, het is abrupt en je bent er zeer weinig mee, maar het is in principe de enige manier waarop de film afgesloten kon worden zonder zichzelf te verloochenen.

Verdergaan na de dood van het hoofdpersonage zou immers het ganse idee achter de plot en de cinematografie achter de film verraden: gedurende twee uur weet je niks meer of minder dan de protagonist. Er is geen godsperspectief dat alles eens gestructureerd uitlegt en er zijn geen tekstjes die tussen de scènes door over het scherm flikkeren. Het zou een leugen zijn om te stellen dat Children of Men zonder deze aanpak even krachtig kon zijn, de verbondenheid die je kweekt met Theo Faron hangt grotendeels af van de gedeelde nieuwsgierigheid naar The Human Project.

Dat de film stop wanneer hij sterft is dus een logisch gevolg daarvan, geen makkelijke uitweg en al zeker geen Deus ex Machina van Cuarón en PD James (de auteur van het boek) om zich uit een moeilijk script te werken. Het kon niet anders dan dat de kijker/lezer bij de dood van Theo ook meteen stopt met kennis over het verhaal te vergaren. Alleen stopt Theo met peinzen wegens dood en blijft de kijker vol vragen achter.

In principe is dat ook geen slechte zaak. De film blijft nog dagenlang in je hoofd nazinderen en op die manier wordt de boodschap alleen maar kracht bijgezet. Daarnaast is het ook een stom idee dat elk verhaal duidelijk moet eindigen en alles geweten moet zijn: zo is het in de echte wereld niet zo en heel wat gesloten eindes lijken toch nergens op. Kijk maar naar Cube. De eerste film was geniaal, ook al wist je niet wat er gebeurde. Je had natuurlijk wel een vermoeden wát era an de hand was, en in feite kon het ganse gebeuren enkel verklaard worden door overheidsexperimenten of aliens. Had Cube een van die mogelijkheden gekozen, was het een stom einde geweest, wegens voorspelbaar, was het elk ander einde geweest, dan was het te vergezocht geweest. In Cube Zero geven de makers toch een verklaring en die bleek zoals verwacht op niks te trekken.
Hetzelfde zou gebeurd zijn met Children of Men. Of The Human Project zou bestaan en dat lijkt onrealistisch, of de vissersboot blijkt een gewone sloep te zijn en alle hoop – zowat het kernthema van de prent – vloeit meteen weg.

Goed dus dat Children of Men open eindigt. Dubbele kudos voor PD James en Cuarón omdat ze de moed hadden de protagonist te laten sterven.

Wanneer je kind hersenschade oploopt of om de één of andere reden gehandicapt is, dan is dat meestal een kwestie van puur toeval. Zo ook bij Ashley, die dezer dagen in de media opgevoerd wordt doordat haar ouders beslist hebben om haar groei stop te zetten en de ontwikkeling van haar lichaam te doen stoppen bij negen.

Zoals te verwachten was hebben ze bakken kritiek over zich heen gekregen van mensen die denken dat ze het allemaal veel beter weten. Ze schermen met zware woorden als “natuur”, “waardigheid” en “eigenbelang”, zonder echt goed te beseffen waar ze het nu eigenlijk over hebben. De meeste argumenten zijn op de website van de ouders reeds van tafel geveegd, maar één van de dingen die mij persoonlijk erg opvalt is het idee dat de ouders het “voor hun gemak” zouden doen. Het is duidelijk dat er ook voor Ashley zelf voldoende voordelen zijn aan de behandeling, maar volgens heel wat mensen speelde het idee dat het de zaak voor haar ouders ook wat makkelijk zou maken mee.

Misschien wel, ja? Is dat dan zo fout? Die mensen hebben door een speling van het lot een zware taak op zich moeten nemen, één die ze waarschijnlijk tot hun dood zullen moeten vervullen. Zijn ze dan zo crimineel omdat ze hun kruis een beetje lichter willen maken? Sommigen gewagen blijkbaar zelfs van “een nieuwe mijlpaal in de gemakssamenleving”. De beslissing van deze ouders gelijk stellen aan het kopen van een vaatwasmachine is niet alleen grotesk, maar ook beledigend. Gaan we mensen die brillen dragen omdat ze hun leven eenvoudiger maken ook verketteren? Er is niks mis met je leven wat gemakkelijker willen maken, zeker wanneer je het al zo moeilijk hebt omwille van het toeval, zolang het niet ten koste gaat van anderen.

De kritiek van sommige verenigingen voor gehandicapten slaat ook nergens op, ze verstaan niet waarom iets dat voor een “normale” mens ondenkbaar zou zijn wel mag bij een normaal kind. Een heel goede reden is dat gehandicapte kinderen per definitie anders zijn dan de rest en mordicus een gelijkheidshouding aannemen hen veel meer kwaad dan goed zal doen. De kritiek van Jeffrey Brosco komt uit dezelfde hoek: “dit is een technische oplossing voor een maatschappelijk probleem”. Dat kan heel goed zijn, maar dan nog zie ik het probleem niet direct. Brosco pleit voor méér opvang en verzorging van zwaar gehandicapten, en snijdt daarmee hout, alleen is het geval Ashley een andere plank.

Dat er te weinig goede zorg is voor mensen als zij is een probleem dat haar ouders niet op zichzelf kunnen oplossen. Zij kunnen enkel de situatie aanschouwen, en van daaruit beslissingen nemen. Ashley laten groot worden in een wereld zonder adequate zorg omdat het nu eenmaal zo zou moeten zijn, is een bijzonder slechte beslissing. Ze werden dus gedwongen een technische oplossing na te streven, omdat de maatschappelijke voor hen onbereikbaar is. Niemand kan hen dat kwalijk nemen.

Over het algemeen blijken de kritieken op de behandeling van Ashley te komen vanuit een ouderwets mensbeeld, een idee dat je de “menselijke natuur” zoveel mogelijk op zichzelf moet laten. Ik verdedig een radicaal ander mensbeeld, omdat er voor de menselijke natuur als een statisch en heilig gegeven bijzonder weinig gezonde argumenten zijn. In feite denkt ook niemand écht zo, of we zouden geen aspirines slikken, sportschoenen kopen of brillen opzetten.
Natuurlijke selectie heeft ons aangepast aan de omstandigheden waarin we leven, maar doet dit slechts beperkt in die zin dat ze er heel lang over doet en vaak steken laat vallen. De mensheid is op een punt gekomen waarin ze haar standaardvorm kan aanpassen om exponentieel beter aan te sluiten bij de omgeving, waarom we daar niet met zijn allen achter gaan staan is mij een raadsel. Een mens is immers ook maar materie en vlees heeft geen hogere status dan staal of kunststof.

en

dankzij Living With Style.

In het verleden was het vaak moeilijk om te kiezen welke tekstverwerker te gebruiken. Er was Microsoft Word, de standaard, ja, maar die liep traag bij het verwerken van grote tekstbestanden en werkte niet goed samen met de PDF-standaard, waar ik nogal vaak gebruik van maak. Openoffice.org Writer daarentegen was schitterend voor de opmaak van lange teksten en leek, alvast op mijn pc, een stuk stabieler. Bovendien kon de software standaard betrekkelijk goed overweg met PDF. Ware het niet voor de erbarmelijke Nederlandstalige spellingscorrectie, ik had al lang niks anders meer gewild.

Die Nederlandstalige spellingscorrectie is eigenlijk meteen ook de reden waarom ik bij Word gebleven ben, en uiteindelijk ook bij Windows. Alternatieve software is goed voor mensen die hun computer in het Engels willen gebruiken, ik stel persoonlijk (als slordige typer…) een rigide Nederlandstalige spellingscorrectie enorm op prijs. Niet omdat ik geen moeilijke woorden kan spellen, wel omdat ik vaak de neiging heb over mijn fouten heen te kijken en woorden als “alnog” te laten staan. Wanneer dan een volledig document volstaat met rode krullen omdat het woordenboek te beperkt is, zoals bij Openoffice.org wel eens kon gebeuren, heeft de spellingscorrectie ook niet veel nut meer.

De voorbije jaren heb ik Word dus eerder met tegenzin gebruikt. Met de nieuwe versie is daar echter verandering in gekomen dankzij de nieuwe interface, en dan voornamelijk de Ribbon. Hoewel de vleugels van power users inderdaad geknipt worden door het gebrek aan keyboard shortcuts, vind ik het gewoon een heerlijk intuïtieve manier om alle opties te regelen. Bij wijze van inhuldiging en test zet ik deze blogpost dan ook online via de eveneens nieuwe ondersteuning voor Wordpress.

Naar jaarlijkse traditie heeft Time Magazine haar beste nieuwsfoto’s van 2006 in een Flash-applicatie op haar website gezet. Ze zijn zoals gewoonlijk een bijzonder goede samenvatting van het (Amerikaanse) jaar: de heropbouw van Katrina, Irak, paardenrennen, de midterms, immigranten en zelfs wielrennen. De moeite waard.

Naast de slechte performance in het donker, is een van de grote nadelen aan mijn camera het feit dat de opening van de lens gelimiteerd is tot f/2.8 bij de hoogste zoom, in de meeste gevallen zelfs gewoon tot f/3.3. Dat maakt het enorm moeilijk om goeie portretfoto’s te maken, iets wat mij voortdurend stoort wanneer ik op stap ga voor Schamper. Met de blurring tool in photoshop en een Wacom kan je wel een en ander rechttrekken, maar om het écht goed te krijgen ben je uren bezig, en dat is tijdsverspilling.
In principe zou ik vindingrijk kunnen zijn en mijn portretfoto’s van een afstand op de hoogste zoomstand nemen. Spijtig genoeg zijn de foto’s dan zelden scherp in het focusgedeelte, reikt de flits niet zo ver en lijken de kleuren wanneer het wél eens lukt erg uitgewassen.

Soit, om maar te zeggen dat deze voor de rest schitterende handleiding voor het maken van betere foto’s, het er nog een beetje inwrijft. Niettemin is ze zeker het lezen waard.

Hoewel peilingen bij een steekproef van slechts enkele duizenden Vlamingen bijzonder weinig zeggen over het stemgedrag van de Vlaming in het algemeen, kunnen er ten opzichte van datzelfde publiek enkele weken eerder conclusies getrokken worden. Als die cijfers in het verlengde van een plausibele verklaring liggen, kunnen ze daar extra slagkracht aan geven.

Zo ook bij de cijfers die verschenen over de strapatsen van JM Dedecker en NVA, toen het kartel op apegaten lag: steiging voor CD&V, status quo voor NVA en daling voor VB. Het lijkt er dus op dat heel wat “gematigde” Belangers extra sympathie kregen voor de NVA, misschien door het consequente ophemelen van Dedecker als volksheld extraordinaire door Dewinter. Zozeer als Dedecker hen liet uitbreiden naar rechts toe, verbrandde hij de brug naar het centrum, waardoor heel wat gematigde NVA-ers op hun beurt hun heil gingen zoeken bij de christen-democraten.

Op zich is dit natuurlijk niet zo boeiend: wat iedereen wil weten is de invloed van de ganse affaire op de peilingen. Daarvoor zullen we nog eventjes moeten wachten, tot dan is het koffiedik kijken en heeft iedereen het raden naar de voorkeur van de kiezer. Zoals Filip Deman op basis van, euh, géén data beweren dat het Belang hieraan 100 000 extra kiezers verdiend heeft is op zijn zachtst gezegd voorbarig. Niet dat hij in het verleden nog niet bewezen heeft de regels van het gezond redeneren lustig aan zijn laars te lappen.

Volgens mij valt uit het hele gedoe maar één les te trekken: Dedecker stelt op politiek vlak eigenlijk niks voor. Misschien is het waar wat hij zegt: dat men hem gebruikt heeft. Zo is de nationale politiek nu eenmaal: het is een harde stiel en je moet er constant op je hoede zijn voor verraad, postjespakkerij en achterklap. Je moet voortdurend een afweging maken tussen integriteit en inbinding voor macht. Als Dedecker daar niet mee kan leven, als hij zich laat gebruiken, dan toont dat maar één ding: dat hij geen goed politicus is.
Eén en ander wordt bevestigd door zijn politieke portfolio: de ene na de andere stunt en “controversiële” (maar meestal gewoon uitgeholde) populistische one-liners bij de vleet. Echte inhoudelijke zaken hebben we nooit van zijn hand gezien. De enige reden waarom hij aan politiek leek te doen, was om toch maar niet uit de spotlights te verdwijnen.

Helaas, nu. Een eigen partij lijkt onrealistisch, aansluiten bij één van de democratische partijen is onmogelijk en zich bij de VB-rangen voegen na dat jarenlang te weigeren zou gelijk staan aan het verkopen van zijn ziel. Dedecker mag dan nog steeds een mediabeest zijn, hij kan politiek gezien geen kant meer uit.

A Scanner Darkly is de nieuwe film van Richard Linklater, de man die eerder furore maakte met het lowbudget pseudo-filosofische Waking Life. Hoewel laatstgenoemde natuurlijk zeker geen slechte film is, was hij toch een beetje overroepen. Ja, het was een gedurfd project. Ja, de rotoshop-techniek waarbij elke gefilmde frame overtekend werd was geniaal en ja, de algemene flow van de film was schitterend: Linklater slaagde erin om de feel van een droom perfect weer te geven.
Niettemin waren de dialogen, die de ruggengraat van de film vormden, een beetje cliché: discussies over de vrije wil en de menselijke natuur die voor iemand die nog nooit bij dat soort dingen stilgestaan had zeer boeiend waren, maar niks nieuws zijn voor iedereen die zich ook maar geregeld met hedendaagse filosofie bezighoudt.

In zijn nieuwste film houdt Linklater het midden tussen verhaal en dialoog. Hij kon ook niet anders. A Scanner Darkly is immers de verfilming van een bekende Philip K. Dick-roman, ook wel bekend van Minority Report en Do Androids Dream of Electric Sheep?. Het verhaal gaat over een agent [Keanu Reeves] die infiltreert bij een bende dealers van Substance D, een enorm verslavende en hersendodende nieuwe drug. Hij gaat op zoek naar de productiebron van de natuurlijke component van de drug: een blauw bloemetje. Gedurende de film wordt de grens tussen de twee persoonlijkheden (flik/dealer) van de hoofdrolspeler steeds minder duidelijk, als een gevolg van de zware Substance D-verslaving die hij ontwikkelt en die zijn hersenen langzaam maar zeker doet aftakelen.
Het verfilmen van een boek wordt vaak als een minderwaardige onderneming gezien ten opzichte van het schrijven van een eigen script, maar dat slaat in principe nergens op. Een verhaal herwerken zodat het past in een nieuw medium is niet eenvoudig, zeker wanneer je zo dicht mogelijk bij de originele verhaallijn en sfeer wil aanleunen om geen fans tegen de schenen te schoppen. Eén van de beste voorbeelden hiervan is The Hitchhiker’s Guide To The Galaxy van Douglas Adams, dat zowel in boekvorm als op de radio, als op televisie geniaal was.

Maar bon, ook Linklater handelt de job meer dan behoorlijk af. A Scanner Darkly is bij tijds een doordenker en het verhaal mag dan bijzonder belangrijk zijn, ook diegenen die het boek van PK. Dick al gelezen hebben zullen van deze film genieten. Je kan immers makkelijk anderhalf uur spenderen aan het bewonderen van de speciale camera- en filmtechnieken, om nog maar te zwijgen van de sfeer die meesterlijk geportretteerd wordt en de visie van Dick op drugs die pijnlijk duidelijk wordt gemaakt gedurende de hele film.
Drugs, bizarre dialogen, experimentele camera-technieken en bekende acteurs die níet getypecast werden: Mijn kop eraf als deze film geen cult-klassieker wordt. Zeker kijken dus, ik was alvast onder de indruk.

Het was misschien al duidelijk geworden door het totale gebrek aan nieuwe posts in de voorbije maand, maar goed, hier staat het dan officieel: Ik stop zo goed als zeker met Feit / Mening. Na meer dan drie jaar en een half artikeltjes bloggen is het plezier er een beetje af voor mij, ik vind niet meer de vroegere motivatie om enkele keren per week een tekstje te schrijven.
Alle tekstjes gaan mijn persoonlijke archief in en binnen twee weken wordt deze site waarschijnlijk afgesloten door de host. Misschien begin ik ooit nog wel eens een andere website, maar dat zal niet voor morgen zijn.

Het is bij zo goed als alle gebeurtenissen belangrijk om een stapje terug te zetten en zonder het juk van persoonlijke betrokkenheid de situatie te analyseren. De verijdelde aanslagen van deze week zijn daar geen uitzondering op.

Hoewel de verdachten een goeie week op voorhand opgepakt werden en de politie en geheime diensten reeds een jaar geleden met een uitgebreide screening gestart waren, ontstond er een ware massahysterie, die nog steeds voortduurt, op het moment dat er arrestaties verricht waren: vluchten werden en worden afgelast, veiligheidsmaatregelen nemen draconische proporties aan.. Wat dit moment van arrestatie echter zo speciaal maakt, blijft een raadsel. Het is immers nogal moeilijk om vol te houden dat de arrestatie van vierentwintig criminelen die via vloeibare springstof een vliegtuig wilden doen exploderen, de kans op zo een gebeurtenis enorm verhoogt. Het tegendeel is natuurlijk waar, wanneer je logisch nadenkt kom je tot de conclusie dat de arrestatie van mensen die een aanslag wilden plegen het momentane gevaar op een aanslag juist vermindert, en dat de veiligheidsmaatregelen misschien niet lakser zouden moeten worden, maar zeker niet strenger.

Opgezweept door de politici, die er politieke munt uit slaan, en de massamedia, die op die manier hogere kijkcijfers en oplages halen, is de overgrote meerderheid van de mensen ervan overtuigd dat we bijzonder veel geluk gehad hebben. Over de verijdeling wordt gepraat alsof het een soort 24 in het echt was, reizigers naar Amerika denken dat ze ternauwernood aan de dood zijn ontsnapt.. Nochtans werd het allemaal heel keurig en nuchter afgehandeld door de openbare veiligheidsdiensten. Mensen die van terroristische activiteiten verdacht werden, werden zo lang mogelijk in de gaten houden, bewijsmateriaal werd verzameld en toen de verdachten duidelijke signalen begonnen uitzenden dat de aanslagen voor de nabije toekomst waren, werden ze opgepakt en kon het ondervragen beginnen. Achteraf blijkt dat nog een goeie week op voorhand gebeurd te zijn. Zo hoort het, en de Britse veiligheidsdiensten verdienen dan ook een pluim in deze zaak.

Voortijdig opgepakt worden is overigens ook het lot van de meeste aspirant-terroristen. In de voorbije vijf jaar werden in de westerse wereld 35 terroristische aanvallen tegengehouden, slechts twee slaagden. Dat is iets meer dan één op twintig aanslagen die “succesvol” konden afgerond worden. Niet erg veel dus. De twee die wel gelukt zijn, vonden overigens plaats op de trein en de metro, laagdrempelige voertuigen waar het potentieel van slachtoffers laag is in vergelijking met vliegtuigen. Het is dan ook bijzonder spijtig om zeggen, maar indien wij niet in een Big Brother-staat veranderen zullen er altijd aanslagen van dat kaliber door de mazen van het net glippen. En dan nog, zelfs in nazi-Duitsland ontsnapte Hitler enkele keren ternauwernood aan de dood, en Fidel Castro had het indertijd ook soms erg erg moeilijk om in leven te blijven. De verijdelingen van de voorbije vijf jaar waren dus stuk voor stuk goed nieuws, allemaal samen toonden ze aan dat onze inlichtingendiensten wel degelijk efficiënt en productief zijn. Toch brak er ook deze week angst uit.

Uiteindelijk zou je bijna gaan denken dat mensen eigenlijk bang wíllen zijn. De verijdelde aanslagen van vorige week tonen evengoed, en misschien nog met meer kracht vanwege hun spectaculaire karakter, aan dat de beveiliging van onze contreien vrij goed geregeld is en dat internationale inlichtingenuitwisseling tot zelfs Pakistan reikt. Daarnaast is het ook duidelijk dat er minstens 23 islamisten geen aanslagen meer zullen kunnen uitvoeren in de nabije toekomst. In principe is dat een tweeledige, vreugdevolle boodschap: een bevestiging van de goeie werking van ons beveiligingssysteem en de verwijdering van enkele gevaarlijke elementen uit de maatschappij. Het enige wat eventueel negatieve gevoelens kan teweeg brengen, is de herinnering aan de blijvende en continue, doch enigszins ontastbare dreiging van terreur die ons boven de hoofden hangt. Maar daar zouden we eigenlijk al sinds de Cubacrisis aan gewend moeten zijn.

Waar komt dat angstgevoel dan wel vandaan? Misschien zijn we gedurende de voorbije vijf jaar wel allemaal een beetje geconditioneerd daartoe, tot een angstreactie bij het horen van nieuws in verband met moslimterreur. Ik impliceer daarmee niet dat er één iemand voor die conditionering verantwoordelijk is, in tegendeel. 11/9 heeft het westen gewoon uit een post-Koude Oorlog-roes gesleurd, en telkens opnieuw, wanneer het woord aanslag valt, beleven we die schok een beetje opnieuw. Het is mijns inziens niet de latent aanwezige dreiging van aanslagen die ons angstig maakt, maar een gevoel dat eerder te vergelijken valt met een collectief trauma, een soort terugkerende nachtmerrie.
De irrationele angst zal waarschijnlijk wel geleidelijk aan verdwijnen, maar omdat ze erg voordelig is voor een groot aantal (niet enkel politieke) machtshebbers, zal het waarschijnlijk niet voor morgen zijn.

Dat alles neemt overigens niet weg dat het nieuws over de verijdelde aanslagen in feite vreugdevol en hoopvol is, en dat de nare herinneringen aan voorbije aanslagen die opnieuw boven komen daar los van moeten gezien worden. Vergelijk het met een juwelier die enkele jaren terug overvallen werd. Wanneer die jaren later in de krant leest dat de daders eindelijk opgepakt werden toen ze een nieuwe overval aan het beramen waren, zal hij zich ongemakkelijk voelen omdat zo een artikel hem herinnert aan die vreselijke middag. Niettemin zal ook hij moeten erkennen dat de verwijdering van criminelen uit de maatschappij en bijgevolg het verijdelen van een misdaad alleen als een goeie zaak kan gezien worden, en dat de herbeleving van zijn schok daar los van staat…