شکستم و سوزاندم. آتش که زبانه کشید دود شدی و سیاه می رفتی تا دوردستها. خاطرت راهم دود کردم و باران می سرود. حالا دیگر با باران نمی آ یی از لحظه های تشنه دیدار. نه بوی گل و نه...

یک پایان تلخ بهتر از تلخِ بی پایان است....

دستها که باز اعتمادند حلقه دوستان باز می شود و گسترده آرام می رفتی و جماعتی گرفتار زمین نشسته ایم به الحمد تو و نشسته ای آن بالا در سکوت لحظه های تلخ نفس کشیدن ما را می شماری لبخند...

عاشوراست و من تمام سالهای دور که پنجره نگاهم چهره معصوم کودکانی را قاب میگرفت که نمی دانستند عزادار که هستند و زنجیر بازیچه دستشان بود، انتظار روزی را می کشیدم که فرزندم زنجیر را به بازی بگیرد به یاد...

سه گانه 1. میان چشم های خیس اعتقاد تو و دستهای باز اعتمادت در هروله مانده ام در شک بی پایان. تا به چشمهایت معتقد شوم دستهایت را بسته ای! خفه شده ام در این ابهام و در بهت تو...

بعد از نمی دانم چند سال فرصت کردم نغمه روز و تغییر بدم آنهم یک فایل کوچک ، یک تکه کوچک از صدای احسان خواجه امیری...

سپهر یک ساله شد نمیخواهم بیاد بیاورم که چه کشیدم تا تو آمدی یا بیاد بیاورم روزهای سخت انتظاری که هر لحظه اش مردن بود. نمیخواهم فکر کنم به همه غربت و تنهایی و گوشه نشینی، که انتظار را سخت...

پاییز می آید (" طبیعت کرمانشاه جاده سنقر"پاییز 1387) کوه خالی از من (طاق بستان زمستان 1387) سپهر بزرگ می شود انگشت می مکد دوست پیدا می کند دندان در می آورد شیطان می شود من در انتظار پشت پنجره...

رمضان برای من امسال معنای انتظار گذر زمانِ بی انتها است که نمی گذرد. چه زود گذشت آنهمه انتظار و حالا با سپهر نشسته ام به دعا و سپاس ِ سلامتی و حضورش در شبهای احیا...

هستم و چیزی نیست که بنویسم. وقتی تو نیستی و نبودنت آنقدر روشن است که در تاریکی گم شده ام. وقتی آنقدر نیستی که من هم خط خطی میشوم روی دفتر آبی ِ تو. وقتی آنقدر نیستی ی ی ی...

از تو به یک اشاره از من به سر دویدن...

هیچ شده ام این روزها. نه چون تو نیستی.که خود را گم کرده ام در پستوی تنهایی....

گفت: در قلبم میبوسمت گفتم: کدام قلب؟ گفت: همان که سپرده بودمش به دستهای مهربان تو گفتم: کدام دست؟ گفت: همان ها که روی لبهایم بود مدام گفتم: کدام لب؟ گفت: همان که اسم تو را لحظه لحظه تکرار میکرد...

همه چیز را باختم تا تو بیایی؛ حالا در جهنمی که لحظه هایش با تو بهشت است تا کی تنم تاب می آورد را نمی دانم...

من از هوای عشق تو دل بکنم یا نکنم...

No associated text to display

No associated text to display

ميان ازدحام ثانيه ها بغض تو مرا به دار ميكشد ثانيه هاي من سبز ميشد اگر سرخي قلم موي ات را دريغ نميكردي حالا سياهي مانده است مثل شب بي هيچ دستي بي هيچ هواي نفسي بي هيچ فرصتي ثانيه...

آقاي عارف مربي كوه من كه بسيار از او آموختم مرد. به همين سختي پيش از اين از او گفته بودم عكس از روزهاي كوهنوردي و روزهاي تلخ زمين گير شدنش گذاشته بودم. تلخ جان داد...

سپهر متولد شد هجدهم مهر ماه هوشيار درست زماني كه مادرش از هوش رفت. گريه بودن سر داد وقتي فرشته ها او را از دامان خدا سپردند دست مشتي آدم سبزپوش. سپهر متولد شد نعمت بودنش رحمت خداست حالا...