Επιτέλους αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας, ένα σπάνιο ηχογραφημένο ντοκουμέντο.

Την Ιέρεια της Ποπ. Το Κορίτσι Πειρασμό της ελληνικής τηλεόρασης. Τα χαρούμενα μεσημέρια, τα πλούσια δώρα, τα ευφάνταστα παιχνίδια...

Είναι επιτέλους εδώ σε rapidshare link, για περιορισμένο αριθμό.

Ναι, είναι εδώ και είναι ΤΡΕΛΛΗ ΓΙΑ ΣΕΝΑ

Μετά απο αυτό περιμένω να μου στήσετε Αδριάντα.

Άνοιξα τα μάτια μου.
Έριξα μια γρήγορη ματιά.
Το στόμα μου στιφό και δίπλα κανείς.
Σηκώνομαι και περιπλανιέμαι στους χώρους.
Στο μπάνιο ακούω ντουζιέρα... τα βήματα μου ακούγονται στο παρκέ.
Δεν απαντώ και προχωρώ προς την κουζίνα.


-"Ήσουν καταπληκτικός χθες βράδυ" φωνάζει απο μέσα.

"Οκ" λέω απο μέσα μου "τουλάχιστον έχει καλό γούστο και σωστά κριτήρια. Πόσο χάλια να είναι πια?"

-"Τρίτο ντουλάπι ξαναφωνάζει"
Κάνω εναν ρημαδοκαφέ και πίνω μια γουλιά.
"Οκ" σκέφτομαι... "έχω πάει και με χειρότερα"...

Κοιτάω παραξενεμένος. Δεν εντοπίζει ούτε ψωμί, ούτε τοστιέρα το βλέμμα μου.
"Ευχαριστώ αλλα δεν παίρνω πρωινό το πρωί" απαντώ.

-"Όχι χαζούλη" μου λέει. "Μίσο να στρώσω το μαλλί και μετά μπαίνεις για μπάνιο"

Δευτερόλεπτα μετά ακολουθώ.


Ηθικόν δίδαγμα:

Δεν ξέρω αν είναι ιδέα μου, αλλα νομίζω οτι έχει ψοφίσει ολίγον το "gay life" απο το καλοκαίρι κι έπειτα. Απο την άλλη θα μου πεις οτι είναι και η οικονομική κρίση, την οποία οφείλω να παραδεχτώ, αλλά αυτό δεν σταμάτησε ποτέ καμία αδερφή απο τον να τινάξει την πιστωτική της για να πάει 1ο τραπέζι πίστα στην Άννα (θου κύριε).

Anyway, εκεί που θέλω να καταλήξω είναι οτι για ένα ακόμη σ/κ τα πράγματα ήτανε ψόφια.
Μέσα στο (ας πούμε) πλήθος σκάει ένα παλικαράκι, αδιάφορο προς ασχημούλικο. Ευτυχώς που είχε ύψος και ξεχώρισε κάπως, γιατί το πειναλέο βλέμμα του που στρεφόταν μια απο εδώ και μια απο εκεί θύμιζε περισκόπιο. Εξού και το παρατσούκλι του. Περισκόπιο.

Κι εκεί που γελάγαμε με το περισκόπιο, η πείνα και η σεξουαλική απόγνωση καθρεφτίζονταν μεσα στα μάτια του, ξαφνικά άρχισε να μας την πέφτει. Χριστέ μου λέω, τι θράσος είναι αυτό. Γιατί αφου στερείς την αυτογνωσία, δεν μοιράζεις καθρέφτες?
Φευ...

Αφού μιλάει μιλάει μιλάει και τρώει χυλοπίτες χυλοπίτες χυλοπίτες απο την παρέα, άλλοτε διακριτικές άλλοτε καυτές, λέω εδώ είμαστε θα γελάσουμε.

Και ξεκινάει να μου την πέφτει, όπως ο Καρράς στην Παριζιάνα, λες και έχει βάλει την ίδια κασέτα και λέει σε όλους τα ίδια, και καλά βρε βούρλο, αφού είμαστε ο ένας δίπλα στον άλλο, λες να μην έχουμε ακούσει το λογύδριο σου ήδη?

Τεσπά, τον αφήνω και λέει λέει λέει...
Εγώ το παίζω σύμφωνος και τον κοιτάω να κομπλάρει, νομίζει οτι έχω αρχίσει και χάφτω όλα όσα λέει. Κι αφού έπαιξε κι η δεύτερη πλευρά της κασέτας, έχει τελειώσει η παράσταση, περιμένει ο τύπος το χειροκρότημα και τις "υπογραφές" στα καμαρίνια, αν με πιάνεις.

Και του λέω.
Χ- Καλά όλα αυτά που λες, αλλα δεν νομίζω πως μου αξίζεις.
Π- Γιατί το λες αυτό?
Χ- Νά ξέρεις εγώ έρχομαι απο φτωχή οικογένεια, δεν έχω τίποτα.
Π- Και τι σχέση έχει αυτό?
Χ- Ε πώς! Εγώ για ένα γκόμενο σαν κι εσένα θα έπρεπε να είχα ένα χωράφι, ενα οικοπεδάκι... Ένα κτήμα στην Άνω βούλα στην ρεματιά βρε αδερφέ.
Π- Γιατί?
Χ- Γιατί με σένα θα μπορούσα να μπαζώσω όλη την ρεματιά της Άνω βούλας και Πανοράματος.

Που λές το προηγούμενο σ/κ στα κοινωνικά μέρη που συνωστιζόμαστε εν γένει, έπεσα μούρη με μούρη με έναν τυπά, γνωστή μου φάτσα. Ξέρεις είναι απο αυτούς τους τύπους που είναι γνωστές φάτσες μέσα στο μπούγιο, που πάντα τους πετυχαίνεις απο δώ κι απο εκεί, πολλές φορές ίσως δια μέσω τρίτων γνωστών κλπ κλπ...

Τεσπά, είχαμε συστηθεί κάποτε, δεν έγινε και τίποτα, ξέρεις όχι οτι καιγόμουν κι ιδιαίτερα, αλλα πάντα ένα κόρτε, ένα φλέρτ είναι συμπαθητικό. Σε κάνει να νιώθεις αρεστός.

Ε που λές, μέσα στο μπούγιο του Sodade πέφτει πάνω μου. Ε ρίξαμε τα αναγκαστικά τυπικά.

"Γεια σου-Τι κάνεις-Πως κι απο εδώ?"

Και πως θυμήθηκε ο μαλάκας οτι θέλει να βγούμε, μετά απο 3 χρόνια "γνωριμίας".
Τεσπά να μην σε πολυκουράζω.

Μου λέει ο μαλάκας

Περνάει η Δευτέρα
Περνά η Τρίτη, συνεχίζει η ροή της εβδομάδα απ'ότι καταλαβαίνεις και με παίρνει τηλέφωνο Παρασκευή απόγευμα. (εγώ δεν είχα καν αποθηκεύσει το τηλεφωνό του)

Ποτέ (ξανά) την Κυριακή Λοιπόν...

Όπως έχεις καταλάβει η προσωπική μου ζωή δεν έχει πιάσει απλώς πάτο, πατήσαμε το καζανάκι και είναι πλεον πρόβλημα των κρατικών σωληνώσεων.
Μετά απο ένα συ_γκλο_νι_στι-Κό-Τα-Το Παρασκευοσάββατο βραδο που το πέρασα στο κρεββάτι μου αγκαλιά με την σοκολατοποιεία Παυλίδης, σήμερα το Πρωι είχα κλείσει εισητήρια για την Μάνα μου να πάει να δει για 2η φορά μαζί με την γιαγιά και το σόι, το Μουσείο της Ακρόπολης.

Φυσικά την κρεμάσανε έτσι λοιπόν για να μην πάνε χαμένα όλα τα εισιτήρια, έκανα το καλό και πήγα εγώ μαζί της και ο θείος μου.
Τι τό θελα?

Κυριακή πρωί 12.00 και δεν βρίσκω να παρκάρω το Smart που_θε_νά.
Αρχίζω τα γαμωσταυρίδια, τελικώς το παρατάω δίπλα σε ένα κολωνάκι σε ένα απο τα κάθετα αδιέξοδα στενά επι της Δ.Αρεοπαγείτου.

Και φθάνω στο νέο μουσείο. Δεν μπορώ να πω, η κατασκευή πολύ γκραντέ, λες και φτάνεις στα γραφεί του Vovou στην Κηφισσιά. Άλλος αέρας. Κάτι που δεν εκτίμησε και λοιπός κόσμος που συνωστιζόταν με όλη την μασχαλίλα, θέε μου, καθώς μεταφερόταν και στα ρουθούνια μου απο το αλαφρύ αεράκι.

Thank God, που ο έλληνας δεν ξέρει να κλείνει εισιτήρια απο το Internet.
Μια ουρά για εισιτήρια απο δώ εώς το Τσιμπουτι. Εμείς περάσαμε μπροστά, ένεκα πιστωτικής.

Πολύ με αρέσανε τα αυτόματα διόδια (τύπου) ένιωσα πολύ Ευρω-πεός, Σουηδία και βάλε, λίγο το Barcode, λίγο το καλογυαλισμένο πλέξι-γκλάς, α, ααα, ομολογώ. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ.

Και ξεκινάμε να βλέπουμε τα εκθέματα.
Να σημειώσω οτι εμένα τα μόνα που βρήκα ενδιαφέροντα ήταν αυτά που βρίσκονται στην προθήκη του Μουσείου που είναι μικρών διαστάσεων και πραγματικά αριστουργήματα.
Οπου άκουσα το μακρύ και το κοντό του καθενός. Τι μαλακία δέρνει τον Έλληνα, δεν λέγεται. Χρυσέ μου άνθρωπε, κοτζαμάν επιγραφές έχει και εξηγεί τι είναι το καθένα. Όχι ΟΧΙ , εκεί ο καθένας το μακρύ και το κοντό του, τι κατσαρόλα είναι έλεγε η μια, τι τηγανί έλεγε η άλλη. Είναι να σου έρθει το εγκεφαλικό και να μην σε αφήσει.

Οι απο πάνω όροφοι με αφήσαν παγερά αδιάφορο, πολύ μάρμαρο ε και οκ, συγνώμη βαρέθηκα. Δικαιωμά μου.

Ολο αναπαράσταση: "Ο Κένταυρος σε μάχη...", "Ο Κένταυρος με το δόρυ...", "Ο Κένταυρος σκοτώνει..." "τεμαχίζει, λιθοβολεί, αποκεφαλίζει κοκ..."
Χέεεεστηκα τι να σου λεω.

Αντ' αυτού κοίταζα γύρω τριγύρω.
Ήταν σαν Πανελλήνιο Συνέδριο ΚΑΠΗ. Τόσο κρεπαρισμένο μαλλί έχω να δω απο ταινία του Ψάλτη το 80. Ήμαρτον.
Ε μετά έκατσα να ξαποστάσω και αναθεώρησα. Ένιωσα πως ήμουν στο Athens Tuning Show, μόνο που απο μπροστά μου πέρασαν όλα τα τελευταία μοντέλα ηλεκτρικών καροτσιών. Η χαρά της παραπλήγας.

Συνεχίζω και ανεβαίνω στο καφέ. Τόση ασχήμια πραγματικά δεν είχα ξανανιώσει να με περιτριγυρίζει.
Ξαφνικά τα βράδια στο Scape φαντάζουν με τον Διαγωνισμό της Μις Πελλοπόνησου.

Οι καπνίζοντες μόνο στην βεράντα, ομολογώ πως το προσωπικό της καφετέριας είναι ντυμένο φανταστικά και όλο το στήσιμο είναι πολύ όμορφο, αλλα λίγα τραπεζάκια. Οπου αρχίζω και ζω το θέατρο του παραλόγου να τσακώνονται γιατί δεν έχουν περισσότερα τραπεζάκια και περιμένει ο κόσμος όρθιος κτλ να πιει τον καφέ του και να απολαύσει την πάστα του.

Ήμαρτον θεε το τι μαλακία άκουσα... Κανείς δεν αντιλήφθηκε πως δεν είμαστε στο ΝΕΟΝ, ή την La Pasteria, Helloooo, για ένα καφέ είναι δεν έρχεται κανείς για καμάκι και φλερτ στην Καφετέρια του Μουσείου της Ακρόπολης.

Ανεβαίνωντας στον 2ο είχε μια προβολή που είχε κάποιες πληφορίες σχετικά με τα εκθέματα και την μέθοδο με την οποία χτίστηκε ο Παρθενών, που ήτο μόνο εις την αγγλικήν, κάτι που μου είπε και η μάνα μου πως ήθελε να παρακολουθήσει και την προηγ. φορα αλλα και τότε ήτο εις την αγγλικήν, που μάλλον σημαίνει πως κανείς δεν προνοήσε να ξεσταυρώσει τα ζώα τους Ελληνες.

Μετά άκουσα το το θεσπέσιο απο την μάνα μου "Αχ, να κάτσουμε να το δούμε"
Χ-"Πως?" της λεω, "αφου δεν ξέρεις γρι αγγλικα"
"Θα μου το μεταφράζεις εσύ"

Α καλά το θέατρο του παραλόγου.

Και συνεχίζει να περιτριγυρίζει τα εκθέματα όπου έχω κάτσει στα μαρμαράκι στις τζαμαρίες και πιο δίπλα είναι κάτι γριές, βαθιά πολιτισμένες με επίπεδο και έχουν την εξής συζήτηση:

Α-"Ποια λες να καθαρίζει τα τζάμια"
Β-"Δε ξέρω αλλα πρέπει να παίρνει καλό μισθό γιατι είναι πολλά"

Ντόινγκ.

Κι εκεί που άρχισε να μουδιάζει το δεξί μου χέρι και να στραβώνει το στόμα μου, έρχεται η μάνα μου και μου λέει :
"Δεν νιώθεις το δέος, κοίτα κοίτα την λεπτομέρεια στο χιτώνα, δεν σε συναρπάζει?"
Χ-"Οχι, ίσα ίσα άμα το σκεφτείς, μαρτυρά το πόσο αργόσχολοι είμαστε σαν λαός που τότε με ελάχιστα εργαλεία καθόμασταν και ασχολιόμασταν με τις λεπτομέρειες στα ντεπιές της καθεμιάς και της κάθε άλλης"
"ε? τι να σου πώ. Εμείς δημιουργήσαμε πολιτισμό"
Χ- "Εμείς αμα είχαμε δημιουργήσει πολιτισμό, θα είχαμε γράψει πρώτοι το Κάμα Σούτρα και δεν θα περιμέναμε τους Ινδούς, αντ' αυτού απο τότε ήμασταν πήχτρα στις ενοχικές αδερφές που ασχολιόσαντω με το ριχτό της καθεμιάς και το πως θα το σμηλέψουν"

Πάρτην κάτω την μάνα μου.

Φρουμαξα.

άφησε με άφησε με, τι κακό είναι κι αυτό.
Και πάνω εκεί που έχω αποδεχτεί αυτό που με τυρρανάει επι 26 χρόνια (σ.σ. οτι έχω γεννηθεί απο φτωχά αρχίδια) πήγα και γω ο μαλάκας να πάρω την απόφαση να σταματήσω την 2η μου δουλειά.
Μα είναι τραγικά αντίστροφως ανάλογο, πεθαίνεις στην δουλειά έχεις χρήμα, αλλα μηδέν χρόνο, μετά έχεις χρόνο αλλα δεν έχεις χρήμα.

Επειδή βγήκαμε εκτός προϋπολογισμού αυτό το μήνα με κάτι έξοδα που προκύψαν το έχω ρίξει την αιματηρή οικονομία.
Κάτι που επικρατεί γενικότερα στο σπίτι.

Πώς αλλιώς να στο θέσω, βάζουμε τα χέρια στις τσέπες και φτάνουμε τις σόλες απο τα παπούτσια μας.
Αφού δέν έχουμε λεφτά για μαντήλι αλλιώς θα κλαιγα.

Σκέφτομαι να αρχίζω να μαζεύω αποδείξεις για να σκουπίζω τα δακρυά μου.

Συνειδητοποιώ αυτές τις μέρες η φτώχια έχει το άρωμα της τηγανιάς.
Αυγά τηγανιτά, τηγανιτές πατάτες, κανα τυρόψωμο, καμια τηγανίτα.
Έτσι εξηγείται γιατί οι φτωχοί άνθρωπο είναι συνήθως θεόχοντροι. Αγάπη μου με τόσο τηγανιτό στουμπώνεις, πορδοβούλωμα γίνεσαι.

Με βλέπω να καταλήγω σαν λουκουμάς με πόδια. Που κι οι λουκουμάδες τηγανιτοί είναι. Αλλα το μελάκι το ΑΤΤΙΚΗ που έχει 10 ευρώ το κιλό, που να το βρεις να το βάλεις? Κί έτσι του πλακώνεις κι εσύ με νουτέλα που είναι φθηνή, και ΝΑ οι χοληστερίνες ΝΑ τα τριγλυκερίδια, ΝΑ τα λιπίδια, ο δάκος και η μουχρίτσα.

Κι όχι τιποτ' άλλο αλλα δεν βρίσκω που δεν βρίσκω γκόμενο, φαντάσου να μπαταλέψω.

Τελικά η φτώχια έχει το άρωμα της τηγανιάς.
Με βλέπω την επόμενη βδομάδα να κατουράω στο ντεπόζιτο του smart, γιατί κατόπιν εκλογών θα πρέπει να ανοίξουμε και νεα τρύπα στο ζωνάρι.

Βίβα Γιώργο
Εσύ ζεις, μας οδηγείς... (?)

Απο την στιγμή που έμεινα με μια μόνο εργασία, ξαφνικά απέκτησα ελεύθερο χρόνο. Όχι αρκετό, αλλα αρκετό για να μείνω με τις κακές σκέψεις μου. Όταν έχεις ελεύθερο χρόνο αλλα όχι πολύ χρήμα (συνισταμένες που είναι αντιστρόφως ανάλογες) συνήθως δεν έχει πως να τον ξοδέψεις, παρα μόνον με τον εαυτό σου.

Έτσι αποφάσισα κι εγώ να βγάλω τον εαυτό μου στην μανία του σαββατοκύριακου, χωρίς το πρόσχημα του μεροκάματου.

Ο πόνος της μοναξιάς είναι υποφερτός μέσα στην βδομάδα. Οι Κυριακές πάντα έχουν την μαγική ικανότητα να διπλασιάζουν τα αισθήματα. Έτσι με το που ο δείκτης έδειξε 00.00 και η Κυριακή άρχισε να μετρά δεν μπόρεσα να ξεφυγώ.

Ξαφνικά είμαι μαζί με άλλες τόσες οντότητες, είμαστε μαζί κι όμως είμαστε μόνοι. Πόσο γελοίο, τους κοιτάζω. Η επιφάνεια δεν έχει ουσία, όλοι είμαστε όμορφοι, όλοι είμαστε υπέροχα πλάσματα, μοναδικοί, μέσα στο χαμό είναι τόσοι πολλοί που βρίσκω, ωραίους, γλυκούς, γοητευτικούς κοκ. αλλα πραγματικά, με ποιον απο αυτούς θα μπορούσα να σταθώ στο κέντρο μιας πίστας και να χορέψουμε ένα χορό αγκαλιά.

Πως σου ακούγεται αυτό? Μελώ? Σαχλό? Υπερ-ρομαντικό?

Κι όμως σκέψου το σαν πράξη. Είσαι μέσα στον όχλο του σαββάτου. Τα κορμιά ενώνονται ούτως ή άλλως απο τον κόσμο που ασφυκτιά και διψά για επαφή. Κι όμως είναι τόσο δύσκολο να σηκώσεις τα ξερά σου πάνω απο το ύψος των ώμων σου και να τα στηρίζεις σε μια πλάτη. Σκέψου την κίνηση, σκέψου την χειρονομία. Γελοία.
Αστεία. Κι όμως, εκείνη την ώρα τα χέρια σου είναι σαν μολύβδινες ράβδοι, ασήκωτα.

Τι να το κάνεις το καμάκι εαν δεν είναι να σε οδηγήσει πουθενά? Δύο σώματα ενώνονται πρώτα με έναν χορό. Σαν μαγνήτες που τους παίζεις πριν τελικά κολλήσουν μεταξύ τους, σαν χαρτί που το τρίβεις πάνω στο μάλλινο σου πουλόβερ για να τιναχθείς απο τον στατικό ηλεκτρισμό. Το να ξεβρακωθείς ακόμα ένα Σάββατο βράδυ, δεν έχει νοήμα, δεν έχει ελπίδα.

Πως να γεννήσεις φλόγα αν δεν υπάρξει πρώτα η σπίθα?

Και μου λείπει η γενιά μου. Τα πάρτυ που τελειώναν με σβησμένα φώτα κι ένα κιτς πορτατίφ στο βάθος. Ο κακός ήχος μιας χιλιοπαιγμένης κασσέτας που βιάζει τα ηχεία, με μια μελωδία μπλουζ. Και τότε όλα ήταν μαγικά. Κορμιά που στροβιλίζονταν αργά, όπως η κασέτα ελλίσεται απο το ένα ρολό στο άλλο. Κι έπαιζε κι έπαιζε... 30 ασταμάτητα λεπτά. Eγώ ήμουν πάντα αυτός που διάλεγε το soundtrack.

Εγώ ποτέ δεν είχα αυτό το χορό.

Μας λυπήθηκε ο Κύριος, επιτέλους.
Λονδίνο έκανε την Αθηνούλα, και δεν το λέω εγώ, αλλά τα σύννεφα που έχουν ριζώσει μέρες πάνω απο τον αττικό ουρανό.
Ναι θέλουμε να φύγει το φετινό καλοκαίρι, να έρθει ο χειμώνας.